[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 62 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.62 - หน้ากากหมูขาวเรียก


แขกร่วมงานเริ่มน้อยลง ฉันกับนอร่าเองจึงออกมาจากห้องโถง

เพราะมันเริ่มจะเย็นมากแล้ว สำหรับผู้หญิงที่อายุยังน้อยก็ได้เวลากลับบ้านกันแล้ว

ริชาร์ดกับลูคัสก็เหมือนจะไม่ได้พูดอะไรอีกเลยตั้งแต่นั้น

 

“แต่ฉันตกใจมากเลยนะที่บริทานีรู้จักกับเจ้าชายของประเทศทางเหนือด้วย?”

“รู้จักกันที่งานเลี้ยงที่โรงเรียนเมื่อวานนะ ดูเหมือนเขาจะเป็นเพื่อนของริชาร์ดด้วย”

“น่าอิจฉาจังนะคะ แล้วยังสนิทกับเจ้าชายมัสโลว์อีก”

“นั่นมันเพราะเขาเป็นเพื่อนของท่านพี่ริวเซ่นะ”

 

ฉันเดินออกจากห้องโถงเพื่อเดินไปทางออก แต่ดูเหมือนจะมีคนที่กลับบ้านน้อยเหมือนกัน

นอกจากพวกเราสองคนแล้วยังไม่มีผู้หญิงที่กลับบ้านตรงเวลาเลย

 

“บริทานี…. สาวเมืองกรุงที่อยู่ที่นี่จนดึกทำไมถึงเยอะจังล่ะ มันเยอะจนฉันคิดว่าจะกลับบ้านตอนนี้มันเป็นเรื่องแย่เลยนะ”

“ขอโทษด้วยนะ ฉันเองก็ไม่ได้รู้อะไรนอกจากที่เขียนในจดหมายของเจ้าชายมัสโลว์กับริชาร์ดเลย…”

 

อาจจะมีอะไรสักอย่าง เด็กผู้หญิงถึงได้อยู่กันเยอะขนาดนี้

 

(ฉันเองก็ไม่รู้อะไรเลย ท่านพี่ริวเซ่ก็บอกแค่ว่ามาให้ตรวจสอบแฟชั่นในเมืองหลวงแค่นั้นเอง)

 

พอฉันคิดดูใหม่แล้วคิดจะย้อนกลับไปที่ห้องโถง ก็ได้ยินเสียงส่งเสียงดังผู้หญิงและชายคนเดินมาจากจากทิศของเสียงนั้น

 

“นอร่า… ได้ยินเสียงนั้นมั้ย?”

“ค่ะ เสียงกำลังใกล้เข้ามาทางนี้แล้ว”

 

เมื่อมองไปก็เห็นคนสามคนกำลังเดินมาจากทางนั้น

 

“อย่ามาขวางทางสิสาวน้อย หวา ตัวใหญ่ชะมัด!”

“ถอยไป! เราเป็นเจ้าหญิงของประเทศนี้เชียวนะ!”

“แหม เจ้าหญิงเลยเหรอ เล่นอะไรนี่ซุกซนจังนะ แต่ถ้าเป็นเจ้าหญิงตัวจริงควรทำตัวให้อ่อนน้อมกว่านี้สิ ถึงจะสมบทบาท!”

 

มีคนที่เหมือนจะเป็นขุนนางแต่ก็ไม่ได้สูงมากนัก

อีกคนดูเหมือนจะเป็นบารอนที่ไต่เต้ามาจากสามัญชน

แล้วที่สองคนนั้นบอกว่าเจ้าหญิงตัวปลอมน่ะ นั่นมันของจริงนะเออ แองเจล่าตัวจริงเชียวนะ

 

แต่คนในปราสาทก็รู้จักใบหน้าของเจ้าหญิงกันหมด ไม่สิ ถ้าเป็นขุนนางก็น่าจะรู้จักใบหน้าเจ้าหญิงกันอยู่แล้ว…. แต่กลับแยกแยะไม่ออก

 

(พวกเขาเมารึเปล่านะ ถึงได้แยกไม่ออก?)

 

น่าเสียดาย ที่ตรงนี้ไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงแค่พวกเรากับแองเจล่าเท่านั้น

จากนั้นทั้งสามคนก็เดินไปด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก

 

“เอายังไงดีบริทานี”

“...อืม…”

 

ถ้าปล่อยไปแองเจล่าอาจจะเป็นอันตรายก็ได้

จะขอให้ใครมาช่วยแถวนี้ก็ไม่มีคนอีก

ทว่าจะไปช่วยเองก็กลัวว่าแองเจล่าจะจำได้แล้วแค้นเมื่อสองปีที่แล้วอยู่

 

(จริงด้วยสิ…)

 

ฉันเอาของชิ้นหนึ่งออกมาจากในกระเป่า มันก็คือหน้ากากหมูขาวที่ใช้ในงานวันนี้นั้นเอง

หน้ากากนี้แจกให้ทุกคนกลับบ้านไปได้ฟรีอยู่แล้ว

เพราะฉันไม่อยากเอาของที่เจ้าชายอุตส่าห์ทำออกมาไปทิ้ง เลยคิดจะเอาไปประดับห้องอยู่พอดี

 

“นอร่าช่วยไปเรียกใครสักคนมาได้มั้ย? ฉันจะไปถ่วงเวลาให้”

“เข้าใจแล้ว ไว้จะรีบไปเรียกมานะ”

 

ฉันมองดูนอร่าวิ่งไป จากนั้นก็หยิบหน้ากากหมูขาวมาสวม

 

(แบบนี้ตัวตนที่แท้จริงก็จะไม่โดนเปิดเผยด้วย)

 

เธอคงไม่จำอยู่แล้วว่าแขกร่วมงานใครสวมหน้ากากอะไร แล้วยิ่งฉันผอมลงขนาดนี้แล้ว เธอยิ่งไม่มีทางจำได้แน่

 

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปหาสามคนนั้น

 

“นี่ พวกคุณนะคิดจะไปไหนกันคะ?”




 




NEKOPOST.NET