[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 55 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.55 - เซนส์เรื่องจังหวะเป็นศูนย์และเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อ


หลังจากนั้นปาร์ตี้ก็เริ่มขึ้นและมีการกล่าวสุนทรพจน์

ซึ่งผู้ที่กล่าวสุนทรพจน์ก็คือคุณลุงสวมแว่นตา จากที่ริชาร์ดบอก ดูเหมือนเขาจะเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนนี้

 

ช่างเป็นสุนทรพจน์ที่ยาวจังเลยน้า…

 

เรื่องที่เขาพูดส่วนใหญ่จะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ เรื่องของอาจารย์ ทำให้มันยาวมากจนนักเรียนเกิดเบื่อกันเลยทีเดียว

 

(ไม่ว่าโลกไหนๆ คนใหญ่คนโตก็ชอบพูดอะไรยืดยาดกันหมดเลยนะ?)

 

น่าฉันเข้าใจดีว่ามันน่ารำคาญ แต่คนที่พูดเขาอยากให้เราเข้าใจถึงความยากลำบากน่ะนะ

ฉันเองก็อยากไปฝึกกล้ามเนื้อแล้ว แต่เพราะมีสายตาคนอื่นจับจ้องอยู่ เลยทำไม่ได้

ผ่านไปนานพอสมควร ในที่สุดเหล่านักเรียนก็ถูกปล่อยตัวและงานเลี้ยงเต้นรำก็เริ่มขึ้น

 

ดนตรีเริ่มบรรเลงและการเต้นรำก็เริ่มขึ้น  เป็นเพลงที่ผสมเข้ากันได้อย่างลงตัว พวกนักเรียนเล่นเพลงเก่งจัง

 

ถึงอาจจะต่างจากเมื่อชาติก่อน แต่ก็เหมือนงานโรงเรียนที่ญี่ปุ่นเลยล่ะ

 

“บริทานี ไม่มาเต้นด้วยกันสักเพลงล่ะ?”

“อือ… จะพยายามนะ!”

 

นี่เป็นโอกาสอันล้ำค่าที่จะได้เต้นกับคนอื่นนอกจากครูฝึกเต้นรำ ฉันพยักหน้าตอบรับ

 

(แน่นอน ฉันต้องพยายามไม่ทำให้ริชาร์ดขาหัก!)

 

ฉันพูดเองก็น่าอายนะ…. จากนั้นริชาร์ดก็ยื่นมือมาให้ แน่นอนว่าฉันจับมือของเขาไป มือของริชาร์ดอุ่นกว่ามือฉันนิดหน่อยนะเนี่ย

 

ถ้าเป็นเพลงยากๆ ฉันคงเต้นอย่างที่ครูสอนไว้ไม่ไหวแน่

 

ดีที่เป็นแค่เพลงสามจังหวะถึงได้เต้นได้ง่าย


 

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยบริทานี? หน้าเธอมันบอกว่ากำลังลำบากใจนะ?”

“อืม ไม่เป็นไร”

 

เทียบกับตอนอ้วนแล้ว ตอนนี้ร่างกายขยับง่ายจัง

ริชาร์ดเองก็เต้นได้เก่งมาก การเคลื่อนไหวมันเข้าคู่กันสุดๆ ริชาร์ดสุดยอดเลยอ่ะ

 

“... ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงเต้นไม่เก่ง”

 

ริชาร์ดยังคงเต้นอยู่ และเปิดปากพูดเรื่องคาดไม่ถึงออกมา

 

“เอ่อ ทำไมเหรอ?”

 

ฉันเพ่งสมาธิไปที่ขาเพื่อไม่ให้พลาดไปเหยียบเท้าเข้า จากนั้นเขาก็พูดต่อ

 

“เพราะเธอไม่มีเซนส์เรื่องจังหวะเลย…!!”

“ทำไมล่ะ ฉันเองก็ผอมแล้วนะ คิดว่าคงไม่เป็นไรแล้วนี่!!!”

 

พอได้รับคำตอบนั้นมา ฉันก็เชื่อเลยว่า

ใช่สิ ฉันมันไม่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะนี่นา แล้วยิ่งบทกวีหรือเซนส์ด้านดนตรียิ่งแล้วใหญ่

 

แม้ว่าชาติก่อนฉันจะไม่ค่อยเก่ง แต่รู้สึกว่าตอนนี้จะแย่ยิ่งกว่าเดิมซะอีก

 

ริชาร์ดที่บอกว่าฉันไม่มีเซนส์ด้านดนตรี ทำเอาเกิดเอฟเฟคกับฉันนิดหน่อยเลย

 

“เอ่อ แบบนี้เหรอ…”

“ต้องคอยมองให้ดีล่ะ  ดูการเคลื่อนไหวของฉันเอาไว้ ตรงนี้ต้องใช้สายตาหน่อย แต่นี่ล่ะปัญหาใหญ่”

“ไม่ต้องห่วง เพราะฉันโตมาที่ชนบทบนเขา เลยมีสายตาดีกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว… คิดว่านะ?”

 

ตอนฝึกกับท่านปู่

ถึงจะฝึกหนักขนาดนั้น แต่การฝึกมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย

 

“บริทานี จับฉันให้แน่นอีก มันจะได้เต้นนำได้ง่ายขึ้น”

“ต้องแน่นกว่านี้อีกเหรอ?”

 

ฉันถูกบอกให้กอดให้แน่นกว่านี้อ่ะ ขนาดเต้นกับครูฝึกยังไม่ได้ใกล้กันขนาดนี้เลยนะ

 

“....ถ้าเธอทำท่าทางแบบนั้น ฉันก็พลอยอายไปด้วยน่ะสิ!”

“ก็มันเหมือนกำลังกอดกันอยู่เลย… น่ะสิ”

 

เพื่อให้เต้นง่ายขึ้น ฉันจึงย่นระยะให้ใกล้กับเขามากขึ้นและยื่นมือให้

 

“นี่คงไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ?”

“เรื่องอะไร?”

“ไม่… ไม่ ฉันคงงี่เง่าไปเองนั่นล่ะ”

 

ริชาร์ดจบการคุยกัน แล้วโอบกอดฉันให้แน่นกว่าเดิมแล้วเต้นไป

 

(...หรือฉันจะเป็นคนเดียวที่อายกันนะ?)

 

หูฉันกลายเป็นสีแดง แต่รู้สึกไม่ดีจึงเงียบเอาไว้

 

ริชาร์ดนี่เป็นเด็กดีและใสซื่อนี่นะ


 




NEKOPOST.NET