[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 53 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.53 - ถูกล่อด้วยขนมและใช้สูตรโกงเครื่องสำอาง


ริชาร์ดนำทางฉันมายังลานขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง

ซึ่งเป็นลานขนาดใหญ่ที่อยู่หลังโรงเรียน

มีอาคารอยู่ด้านหลังดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคนที่ทำงานวิจัย ส่วนอาคารของนักเรียนจะอยู่ด้านหน้า

 

ที่ถนนลานกว้างถูกปูด้วยหินสวยงาม

 

“ไม่เป็นไรนะบริทานี?”

 

ริชาร์ดเดินอยู่ข้างๆ แล้วมองที่ใบหน้าฉัน พลางกระพริบตาสีเขียวมรกต

 

(ที่ทำตัวแปลกๆ เมื่อก่อนหน้านี้เพราะเป็นห่วงฉันเองงั้นเหรอ?)

 

ที่จริงฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลบไปข้างหลังเขาหรอก

แต่เพราะได้เห็นหน้าลูคัส ฉากในหนังสือการ์ตูนผู้หญิงเลยโผล่เข้ามาในหัวฉันฉากต่อฉากเลยล่ะ เลยสับสนไปนิดหน่อย

 

(ลูคัส… เป็นหนึ่งในตัวละครนะสิ!)

 

ลูคัส เรีย โฮสพิโอ้ เจ้าชายลำดับที่ห้าซึ่งประเทศอยู่ติดกัน เป็นพระเอกของเรื่อง “เมอร์ริลกับประตูวังหลวง” หนึ่งในสองเจ้าชายที่เป็นคนรักของเมอร์ริล

 

ซึ่งเขาเป็นศัตรูของแองเจล่าที่เป็นตัวร้ายด้วย ถ้าหากฉันไปพูดคุยกับคนที่เป็นศัตรูของแองเจล่าล่ะก็ แค่คิดก็กลัวแล้ว(โดนเพ่งเล็งไงล่ะ)

 

(ความรู้สึกมันบอกว่า อันตรายถ้าจะเข้าไปยุ่งกับคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแองเจล่า)

 

และหลังจากลูคัสตรวจสอบจนรู้ว่าเป็นฝีมือแองเจล่า คนที่มีส่วนทำให้บริทานีต้องตายก็คือเขาเช่นกัน

 

(ช่วยอย่ามายุ่งกับฉันทีเถิดด)

 

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นเพื่อนของริชาร์ด การที่ริชาร์ดจะไปสานสัมพันธ์กับคนในราชวงศ์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่นะ

 

(ครั้งนี้ริชาร์ดช่วยฉันไว้จริงๆ เพราะริชาร์ดฉันถึงหลุดพ้นจากสถานการณ์เมื่อกี้ได้ เอาล่ะ ฉันต้องรีบไปหาคู่หมั้นแล้วปล่อยตัวปล่อยใจอยู่ที่ชนบท นั่นล่ะดีที่สุด)

 

ฉันเดินไปยังลานข้างหลังโรงเรียนพร้อมกับริชาร์ด

โดยริชาร์ดจะคอยแนะนำสถานที่ต่างๆ ให้

 

“ที่นี่คือลานหลักที่ใช้จัดงานเลี้ยงเต้นรำ ตอนนี้เองก็ยังมีเวลาอยู่ ตรงนั้นมีอาหารด้วยนะ…”

“ไม่เอา ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่นะ”

“.... แต่เธอก็ดูผอมแล้วไม่ใช่เหรอ กินสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง?”

“น่า ฉันติดนิสัยไม่กินของว่างเวลานี้ไปแล้วนะ… แต่ถ้าแค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

 

ฉันลดน้ำหนักไปแล้วนะ ถ้าบางครั้งบางคราวจะกินขนมเป็นรางวัลก็ได้ใช่มั้ย

แต่ตอนนี้เราก็ยังถูกล้อมไปด้วยนักเรียนหลายคน ขณะที่ฉันกำลังถูกล่อด้วยขนม

 

“ริชาร์ด ได้ยินข่าวลือว่านายเดินกับสาวสวยผมดำงั้นเหรอ ไม่ใช่ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของน้องลิลลี่… อ้าวไม่ใช่นี่”

“....ได้ยินมาจากเจ้าชายลูคัสเหรอ?”

 

ฉันตกใจที่ได้ยินคำพูดของพวกเขา

 

(สาวสวยลึกลับ…?)

 

เขาเป็นคนแรกจากนอกตระกูลเลยที่ชมยัยอ้วนอย่างฉันว่าสวย

 

(แต่ฉันว่าเซนส์เรื่องความสวยความงามของนายคนนั้นมีปัญหาแล้วล่ะ)

 

ใบหน้าดั้งเดิมของฉันก็ใช่ว่าจะคล้ายท่านพี่ริวเซ่ อืมม ประมาณว่าไม่มีจุดเด่น ที่หาได้ทั่วไปเลยล่ะ แน่นอนธรรมดานั่นแหละ

แต่เพราะแต่งหน้าก็เลยกลายเป็นคนสวย ดีนะเนี่ยที่ฉันเรียนแต่งหน้าจากนิตยสารมา ถึงได้แต่งหน้าบริทานีได้

 

โดยใช้รูปจากห้องของท่านพี่ริวเซ่เป็นแบบ ซึ่งเป็นรูปเมื่อสมัยยังเด็กของฉัน รูปที่ส่งไปขอหมั้นกับริชาร์ดนั่นเอง ฉันก็รู้นะว่าการหลอกลวงมันไม่ดี… ขอโทษนะริชาร์ด

 

แค่แต่งหน้าเลียนแบบคนสวยก็ทำให้ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ

 

แต่การแต่งหน้าก็เหมือนกับความผิด… น่า ผู้หญิงส่วนใหญ่เมื่อชาติก่อนของฉันก็ยังทำเลย เพราะมันปลอดภัยกว่าล่ะนะ

 

อีกอย่างฉันไม่มีเวลาแล้ว ฉันต้องหาคู่หมั้นให้ได้

 

แล้วยังไปเจอกับแองเจล่ากับลูคัสตั้งแต่วันแรกแบบนี้ ในใจฉันก็ยิ่งบอกว่ามันอันตราย

 

ชีวิตฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย แค่แต่งหน้าให้ตัวเองสวยคงไม่ผิดใช่มั้ย?

 



NEKOPOST.NET