[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.5 - หมูขาวขี่ม้ากับลูกพี่ลูกน้อง


ฉันตื่นขึ้นเพราะเสียงเรียกอันสดใสของลูกพี่ลูกน้องในเช้ารุ่งขึ้น ถึงแม้บริทานีจะทั้งอ้วนทั้งน่าเกลียด แต่ก็ยังเป็นเด็กผู้หญิง ริวเซ่จึงไม่ได้เข้ามาในห้อง แต่เรียกจากหน้าประตู

 

“บริทานีวันนี้ไม่มีเรียนใช่มั้ย? เราไปข้างนอกด้วยกันสักหน่อยมั้ย? ด้วยการขี่ม้าน่ะ”

“งั้นฉันขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ ท่านพี่ริวเซ่!”

 

การออกไปข้างนอกถือเป็นการออกกำลังกายที่ดีอย่างหนึ่ง นี่ถือเป็นโอกาสอันล้ำค่าสำหรับฮิคิโคโมริเลยนะ

หลังจากความทรงจำในชาติก่อนกลับคืนมา ตัวตนของบริทานีก็จางหายไปในตัวฉัน แต่แน่นอนว่าความทรงจำตอนที่เป็นบริทานียังคงอยู่ สัญชาตญาณมันเลยมุ่งหน้าไปที่ห้องครัวกลางดึกเอง

 

“เตรียมตัว… เรียบร้อยแล้วค่ะ”

 

ฉันเปลี่ยนจากชุดเดรสเป็นชุดใส่สบายแล้วไปหาท่านพี่

 

“โอย๊า มีเรื่องอะไรรึเปล่า? วันนี้เตรียมตัวเร็วจังนะ หายากนะ ที่น้องจะยอมรับคำเชิญเวลาพี่ชวนออกไปข้างนอกด้วย”

 

พูดอะไรน่ะ คนที่ชวนคือท่านพี่เองนะ…. แต่เพราะปกติบริทานีจะไม่เคยรับคำชวน ก็คงโทษอะไรเขาไม่ได้ บริทานีเป็นพวกฮิคิโคโมริที่เกลียดการออกไปข้างนอกแล้วกว่าจะเตรียมตัวออกไปข้างนอกเสร็จ บริทานีก็ใช้เวลากว่าครึ่งวัน โดยที่เสื้อผ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

 

ตัวฉันจนถึงตอนนี้เป็นคนที่งี่เง่าขนาดนั้น คุณปู่ที่ยังใจดีกับฉันก็ลึกลับแล้ว แต่ทำไมกระทั่งริวเซ่ถึงต้องมาใจดีกับฉันด้วยล่ะ

 

“วันนี้คิดว่าจะไปบนภูเขาใกล้ๆ นี้นะ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มสดใสเต็มหน้า

 

“ม่า น่าสนุกจังนะคะ”

 

“ก็เลยคิดว่าจะไปโดยการขี่ม้ากันนะ”

 

“แน่ใจเหรอคะที่จะให้ฉันนั่งไปด้วยนะ”

 

เพราะบริทานีเป็นผู้หญิงที่หนักถึง 80 กิโล ม้าที่ประเทศนี้ทั่วไปบรรทุกน้ำหนักได้ประมาณ 100 ถึง 140 กิโล แค่ท่านพี่คนเดียวก็หนัก 70 กิโลแล้ว หากรวมฉันเข้าไปก็เท่ากับ 150 กิโล ม้าคงแบนแต๊ดแต๋แน่เลย เพราะอ้วนเป็นหมูตอนเลยไม่ได้หัดขี่ม้าไว้ซะอีก

“ไม่ต้องห่วง พี่เอาม้าของต่างประเทศมา มันเป็นม้าที่ทั้งแข็งแรง ทั้งเชื่องแล้วก็ไม่น่ากลัวเลยสักนิด มันบรรทุกน้ำหนักได้ถึง 180 กิโลเลยนะ ถึงเราจะนั่งกันสองคนก็ไม่เป็นไรหรอก”

 

ฉันรู้สึกโล่งใจที่ได้ยินคำพูดนั้น ทำให้รู้ว่าแม้จะอ้วนแบบนี้ก็ขี่ม้าได้

 

“เรื่องนั้นจริงเหรอคะ? ถึงหนูจะอ้วนขนาดนี้ แต่คุณม้าจะไม่เป็นไรจริงเหรอ?”

 

ริวเซ่ตกใจเพราะคำพูดของฉัน อ๊าา ฉันลืมเรื่องสำคัญไปซะสนิทเลย ว่าบริทานีจนถึงตอนนี้ยังไม่ยอมรับเลยว่าตัวเองอ้วน เธอต่างบอกให้คนอื่นยกยอว่าตัวเองสวย ไอ้เรื่องกังวลว่าม้าจะเป็นอะไรมั้ย นี่มันแน่นอนว่าไม่มีทาง บริทานีเป็นคนที่ไม่สังเกตเห็นความหมายเบื้องลึกของคำพูดของท่านพี่ริวเซ่เลยสักนิด นั้นล่ะคือตัวบริทานี … ไม่สิ ฉันเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน ตัวฉันที่เอาแต่ทำตัวงี่เง่า

 

“ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่หมายถึงแบบนั้น… หมายถึงว่าจะดีเหรอคะ ที่เราจะขี่ม้าไปด้วยกัน” ฉันพูดอย่างรีบร้อนแล้วรีบตามน้ำต่อ

“ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ฉันรู้ตัวดีว่าฉันอ้วนกว่าเด็กผู้หญิงปกติ ถ้าม้ารับไหวก็ไปกันเถอะ”

 

“อ อืม ได้เลย”

 

ม้าที่ท่านพี่ริวเซ่เตรียมไว้นั้นไม่ใช่ม้าของดินแดนนี้ ส่วนใหญ่ม้าของเอิร์ลฮาร์คส์จะขายาวและวิ่งเร็ว แต่ม้าตัวนี้นั้นจะวิ่งช้าหน่อยและสามารถแบกสัมภาระหนักๆ ได้…

 

ท่านพี่ริวเซ่ได้รับม้าสายพันธุ์นี้มาตัวหนึ่งจากเพื่อน แต่ฉันก็ไม่เข้าใความแตกต่างแบบชัดเจนของทั้งสองสายพันธุ์หรอก เพราะปกติบริทานีเอาแต่โดดเรียนเรื่องการศึกษาในดินแดน ตอนนี้ฉันเริ่มมานึกเสียใจแล้วสิ

 

“บริทานี… บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปนะ”

 

“เช่นนั้นเหรอคะ?”

 

“จู่ๆ ก็เริ่มวิ่งออกกำลังกาย ลดมื้ออาหาร… และดูเหมือนจะไม่ได้กินขนมที่ชอบด้วย”

 

“ค ค่ะ เพราะพักนี้ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงความสำคัญของสุขภาพค่ะ แถมยังถูกถอนหมั้น…. จึงคิดว่าปล่อยไปแบบนี้คงไม่ได้” ฉันพึมพำโดยลดเสียงไปทีละคำๆ

 

ที่มุมสวนมีม้าตัวใหญ่สีดำและท่าทางแข็งแรงอยู่

 

“ท่านพี่ริวเซ่ แน่ใจเหรอคะว่าสามารถยกฉันไหว…”

“ตอนที่อยู่เมืองหลวงพี่ฝึกร่างกายมาหนักเลยนะ บริทานีตัวเบาจะตายไป”

 

โกหกชัดๆ ถึงจะเป็นสุภาพบุรุษแค่ไหน แต่การชมมันก็มีขอบเขตนะคะ

 

ครั้งสุดท้ายที่ฉันเคยขี่ม้าคือตอนยังเด็ก แต่หลังจากน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้น การขี่ม้าด้วยกันสองคนก็เป็นไปไม่ได้อีกเลย ฉันสลัดภาพที่ม้าจะถูกบี้จนแบนแต๊ดแต๋ออกจากหัวไม่ได้เลย

 

ม้าเดินไปทีละนิดแล้วหยุดพัก จนกระทั่งถึงเนินของภูเขา สภาพแวดล้อมนั้นเต็มไปด้วยทุ่งหญ้า หญ้าสั่นไหวไปมาเพราะสายลม เพราะที่นี่อยู่ห่างไกลจากตัวเมืองจึงเงียบสงบมาก มันเป็นภูเขาเล็กๆ ที่ชันขึ้น ด้านหน้าเป็นปล่องภูเขาไฟที่เห็นได้ชัด  มันคงไม่มีการปะทุมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว

 

ท่านพี่ริวเซ่พาฉันลงจากม้าแล้วถามว่าฉันปวดสะโพกมั้ย

 

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะท่านพี่ริวเซ่ เป็นการขี่ม้าที่สนุกมากเลยค่ะ”

 

แน่นอน เพราะไขมันที่ก้นของบริทานีช่วยลดแรงสะเทือน ตอนที่ขี่ม้าเลยไม่รู้สึกปวดเลย



 



NEKOPOST.NET