[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 45 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.45 - ท่าโดดทับอันทรงพลังของหมูขาว


ขณะที่ฉันกำลังเอาหน้าแนบกับพื้นก็ได้ยินเสียง กึก กึก (เสียงแผ่นไม้แตก)

 

นี่ไม่ใช่เพราะฉันอ้วนนะ! ต้องเพราะอาคารมันเก่าแน่นอน!

 

ตอนนี้ฉันลดน้ำหนักเหลือแค่ 60 กิโลเท่านั้นเอง ถึงจะหนักกว่าเด็กผู้หญิงอายุ 13 ทั่วไป แต่ก็เบากว่าผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่นะ

 

คงเพราะฉันกดแผ่นไม้ลงไป… น้ำหนักมันถึงได้ลงไปที่จุดเดียวล่ะมั้งเนี่ย

 

“บริทานีทางนี้”

 

โดยที่ฉันไม่รู้ตัว ริชาร์ดแก้มัดได้แล้วกำลังยื่นมือมาให้

 

“ริชาร์ดแก้เชือกได้ยังไงนะ?”

 

“ที่ตรงมุมเสานั่นมีจุดที่คมพอใช้ได้อยู่ ฉันเอาเชือกถูมันจนขาดนะ”

 

มองไปที่มุมห้อง ฉันก็เห็นมุมคมๆ ยื่นออกมาจากเสาเก่าๆ

 

หมดคำพูดเลยอ่ะ เหมือนกับจงใจปล่อยมันไว้ซะงั้น(ปล่อยมุมแหลมไว้)

 

“เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปตัดเชือกก่อน”

 

ขณะที่ฉันยืนขึ้นและเริ่มขยับตัวก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้มาก

 

“พวกโจรกำลังขึ้นมา”

 

ริชาร์ดพูดด้วยเสียงเบาๆ

 

“ริชาร์ด หลบไปซ่อนข้างหลังฉัน!”

 

เพราะสภาพในปัจจุบันของฉันที่ทั้งแขนและขาโดนมัดไว้ ฉันผลักริชาร์ดไปที่มุมห้องแล้วนั่งข้างหน้าเพื่อบังเขาไว้

 

ขณะเดียวกันพื้นที่นั่งก็เยกขึ้น จากนั้นหนึ่งในโจรลักพาตัวก็เข้ามา

 

จากที่มองดูรูที่พื้นทำให้รู้ว่าพวกโจรมีอยู่สามคน ไม่สิ สี่คนด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนคนที่ขึ้นมาจะมีเพียงคนเดียว

 

“ช่วยทำตัวดีๆ หน่อยล่ะ ตอนนี้คนอื่นๆ กำลังไปเอาเงิน… ถ้าไม่เล่นตุกติก เดี๋ยวพวกแกก็ถูกปล่อยตัวแล้ว”

 

ต้องขอบคุณร่างกายใหญ่ๆ ของฉันที่บังริชาร์ดเอาไว้จนเจ้าโจรไม่ทันสังเกตเลยสักนิด

 

เราไม่รู้ว่าโจรลักพาตัวจะปล่อยเราไปจริงมั้ย

 

ฉันจึงพยายามเล่นบทลูกสาวท่านเอิร์ลผู้อ่อนแอ

 

“มีคนแปลกหน้าอยู่ตั้งเยอะ หนูกลัวจัง ตอนนี้เหลือคุณอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอคะ?”

 

“ใช่แล้วคุณหนู อย่างที่บอกไป คนอื่นๆ กำลังไปเอาเงินค่าไถ่…”

 

“ฮะ?”

 

ฉันแสยะยิ้มแล้วค่อยๆ เดินไปหาชายคนนั้น ฉันลุกขึ้นยืน จากนั้นชายคนนั้นก็เดินเข้ามา

 

แผนของฉันก็คือ…

 

โจรลักพาตัวไม่เข้าใจว่าฉันกำลังทำอะไร ทำไมถึงได้กระโดดไปมาและร้องเสียงดัง

 

….ทำไมพื้นถึงไม่พังล่ะ?

 

“เฮ้ย บริทานี? ทำอะไรของเธอน่ะ?”
 

ริชาร์ดที่อยู่ข้างหลังฉันพูดอย่างสับสนและรีบลุกขึ้น

 

“ริชาร์ด มันอันตรายรออยู่ตรงนั้นก่อน แล้วถ้าได้โอกาสหนีไปก่อนเลยนะ”

 

“เฮ้ยแก เชือก…?”

 

โจรลักพาตัวดูเหมือนจะสังเกตแล้วว่าเชือกที่มัดตัวริชาร์ดหายไป

 

แต่ฉันไม่ยอมให้ไปบอกคนอื่นหรอก!

 

อีกแค่นิดเดียว…!

 

“ไม่…!”

 

สำเร็จ พื้นหล่นลงไป บันไดก็ล้มลง ชายคนนั้นตกลงไป

 

พร้อมเสียงดังมาก ฉันทิ้งตัวลงจากบันไดเพื่อลงไปที่ชั้นล่าง…. โดดไปทับมันซะเลย

 

“อ๊าก-”

 

ชายคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ดูท่าจะได้รับบาดเจ็บกว่าที่คิด

 

ในหมู่โจรลักพาตัว โจรคนนี้อาจจะไม่ใช่คนที่เก่งเรื่องต่อสู้ที่สุดล่ะมั้ง

 

หลังจากเสียสมดุลและจากการโดนฉันโดดจากชั้นสองลงมาทับ ทำให้เขาบาดเจ็บจนขยับไม่ได้

 

ที่จริงฉันคิดว่าจะให้ริชาร์ดหนีไปคนเดียวในช่วงที่ฉันโดดลงมาทับชายคนนั้น… แต่โชคดีไปที่อีกฝ่ายลุกขึ้นมาไม่ไหวแล้ว

 

(ดีใจจังที่เกิดมาอ้วน- ไม่สิ ต้องแย่ต่างหาก แต่ว่า…!)

 

ถ้าฉันไม่มีน้ำหนักตัวขนาดนี้ ฉันก็เป็นได้แค่ลูกสาวขุนนางผู้อ่อนแอ

 

เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่รู้สึกขอบคุณที่เกิดมาอ้วน

 

“บริทานี!”

 

ริชาร์ดโดดลงมาแบบหวั่นๆ

 

เขาคว้ามีดปอกผลไม้แล้วตัดเชือกให้ฉัน

 

จากนั้นเราก็จับโจรมัดแขนและขาไว้

 

“ขอบคุณนะริชาร์ด”

 

“ไม่เลย ฉันต่างหากที่ควรขอบคุณ แล้วยัง…”

 

เขาวางมือทั้งสองข้างไว้บนแก้มฉัน จากนั้นก็จ้องฉันซะเขม็งด้วยดวงตาสีมรกต

 

“มันจะบ้าบิ่นเกินไปแล้ว ทำไมถึงได้กล้ากระโดดลงมาห๊ะ แล้วมือกับขาเธอยังถูกมัดเอาไว้อีก ถ้าผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียวอาจต้องบาดเจ็บร้ายแรงเลยนะ”

 

“....จริงด้วย ขอโทษนะ พอดีเห็นว่ามันเป็นโอกาสเหมาะนะ”

 

สิ่งที่ริชาร์ดพูดเป็นความจริง

 

ถ้าฉันกะเวลาพลาดแม้เพียงนิดเดียว ฉันก็จะร่วงลงไปด้วยและอาจโดนไม้ทับจนกระดูกหักไปหลายซี่

 

ยิ่งกว่านั้น ถ้าฉันได้รับบาดเจ็บหนัก ท่านพี่กับท่านปู่จะต้องโกรธมากแน่ เพราะแบบนั้นท่านป้ากับท่านลุงถึงสั่งให้จับตัวฉัน “แบบไร้บาดแผล” แต่ว่า…

 

“ทำเอาใจหายหมด…. ถึงแม้ฉันจะมีโอกาสวิ่งหนีไปได้ก็คงไม่หนีไปอยู่ดี ฉันไม่มีทางทิ้งเธอไว้ข้างหลังเด็ดขาด!”

 

เขามองตรงไปที่ใบหน้าของฉัน ใบหน้าของเขาเป็นความเป็นห่วงจากก้นบึ้งของจิตใจ

 

ช่างเป็นคนที่กระตือรือร้นและซื่อตรงจริงๆ

 

(.... แต่ฉันว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันไม่ดีสักเท่าไหร่น้า)

 

ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงอายุน้อยกว่า ในสถานการณ์นี้คงตกหลุมรักริชาร์ดไปแล้ว

 

นี่เขาโตขึ้นมานิดหน่อย จนทำให้จิตใจสับสนได้เลยนะเนี่ย

 



NEKOPOST.NET