[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 44 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.44 - แส้ของหมูขาว


เป้าหมายของพวกเขาคืออะไร? ม้ากำลังมุ่งหน้าเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

 

ต้องขอบคุณผู้คุ้มกัน ทำให้คนที่ขี่ม้าตามเรามาลดลงเหลือเพียงสองคน

 

แต่เหล่าผู้คุ้มกันที่เหลือกลับไม่ได้ตามฉันมา คาดว่าไม่ม้าหรือตัวเขาคงได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตไปแล้ว

 

บนหลังม้า ริชาร์ดชักดาบออกจากฝักที่เอวแล้วจากนั้นก็หันไปทางผู้ที่กำลังไล่ตามเรา

 

“เดี๋ยว ริชาร์ด! มันอันตรายนะ!”

 

“บริทานีหนีไป! ฉันจะถ่วงพวกมันไว้ให้”

 

“ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ฉันก็ปล่อยนายไว้คนเดียวไม่ได้! นั่นมันสองต่อหนึ่งนะ!”

 

“ไม่เป็นไร รีบไปเร็ว!”

 

เสียงโห่ร้องของริชาร์ดดังขึ้นขณะยกดาบแล้วพุ่งเข้าหาสองคนนั้น… อย่างกับเขาปักธงตายเองเลยอ่ะ

 

ไม่ได้นะริชาร์ด นายห้ามตายนะ ดาบของริชาร์ดเอาดาบเข้าปะทะแต่ดาบของเขาถูกเหวี่ยงด้วยแรงที่มากกว่าจากนั้นก็หมดสติไป

 

ก็นะ แค่เด็กอายุ 14 จะไปสู้กับมืออาชีพที่ฝึกฝนมาอย่างดีได้ยังไง

 

ถึงริชาร์ดจะเก่งขนาดไหน แต่การชนะก็คงจะเป็นไปไม่ได้

 

เหล่าคนที่กำลังไล่ตาม จับริชาร์ดที่หมดสติเอาไว้ที่หลังม้าของพวกเขา

 

“กล้าหาญมากริชาร์ด!”

 

แม้ฉันจะหนีไปตอนนี้ก็คงหนีไม่พ้นอยู่ดี

 

กรณีนี้ควรถ่วงเวลาแม้เพียงน้อยนิดก็ตาม!

 

ฉันจึงใช้ควักแส้ที่ใช้ในการขี่ม้าเข้าต่อสู้ซะ

 

“ย๊ากกกกก! ปล่อยริชาร์ดนะ-!”

 

ฉันร้องกู่ร้องด้วยความกล้า จากนั้นก็ฟาดแส้ใส่หน้าศัตรู

 

“หน๊อย ยัยเด็กบ้านี้!”

 

เขายกดาบคืนเพื่อตอบโต้ แต่เพื่อนของเขาก็หยุดเอาไว้

 

“เดี๋ยว เราได้รับคำสั่งว่าห้ามทำร้ายพวกเขา!”

 

“หน๊อย- …”

 

ดูเหมือนทั้งสองคนได้รับคำสั่งให้จับฉันไปอย่างไร้บาดแผล

 

ถึงฉันจะดิ้นรนอยู่ได้พักหนึ่งเหมือนริชาร์ด แต่ก็โดนเตะเข้าที่ท้องจนหมดสติ

 

 

เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่มืดสลัว

 

ข้อมือและเท้าถูกมัดไว้ด้วยเชือก โดยถูกวางทิ้งไว้บนพื้นที่มีแต่ฝุ่น

 

ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงแสงจากรอยแตกของพื้นเท่านั้น และยังได้ยินเสียงคนพูด

 

เห็นได้ชัดเลยว่านี่มันอาคารที่ไหนสักแห่ง

 

ริชาร์ดเองก็หมดสติอยู่ที่พื้นเช่นกัน แต่เหมือนว่าเขาจะฟื้นแล้ว จึงค่อยๆ ลุกขึ้นมา แน่นอนว่าอาวุธของเราโดนเอาไปหมดแล้ว

 

แต่เพราะฉันฝึกกล้ามหน้าท้องมา เลยยกร่างกายส่วนบนให้ลุกขึ้นในท่านั่งได้

 

(ดีใจจริงๆ ที่ฝึกกล้ามเนื้อหน้าท้องมา…)

 

ไม่นานนัก หลังจากที่นั่งได้

 

ก็ได้ยินเสียงใครบางคนจากข้างล่าง ฉันพยายามเงี่ยหูฟัง ทำให้ได้ยินที่โจรลักพาตัวคุยกัน

 

ฉันได้ยินเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น

 

“การได้นายน้อยของดินแดนเอิร์ลอัทเธอร์มาด้วยถือว่าเราโชคดีมาก ไม่เพียงจะได้ค่าไถ่จากเอิร์ลฮาร์คส์แล้วยังได้เงินเพิ่มขึ้นอีก”

 

“ดีมาก ตอนนี้เอิร์ลทั้งสองก็น่าจะติดต่อมาแล้ว”

 

ฉันคิดว่าถ้าพยายามเอนตัวกับพื้นสักหน่อยก็น่าจะมองเห็นแล้ว

 

ฉันพยายามเอาหน้าแนบพื้นแล้วมองไปที่ชั้นล่าง

 

“เฮ้ย บริทานี”

 

แม้จะถูกมัดอยู่ริชาร์ดก็พยายามเข้ามาใกล้ฉันทันทีและพูดด้วยเสียงโทนต่ำ

 

“ริชาร์ด… ขอโทษนะ ที่ทำให้นายต้องติดร่างแหไปด้วย ดูเหมือนเป้าหมายที่คนพวกนั้นคิดจะลักพาตัวก็คือฉัน”

 

“ดูเหมือนพวกโจรลักพาตัวจะอยู่ข้างล่างกัน ฉันจะไปค้นหาของที่ใช้ตัดเชือกได้ เธอไปฟังว่าพวกนั้นพูดอะไรกันเข้าใจนะ”

 

“เข้าใจแล้ว”

 

ดูเหมือนเสียงหยิ่งๆ ของเขาจะเริ่มหายไปทีละนิดๆ แล้วนะ

 

“ที่นี่เป็นกระท่อมเล็กๆ ใกล้ๆ ถ้าเพื่อหลาน เจ้าเอิร์ลงี่เง่านั้นจะต้องยอมจ่ายค่าไถ่แน่”

 

“อา ช่างงี่เง่าจริงๆ ที่ไม่ได้รู้เลยว่าผู้บงการก็คือลูกสาวของตัวเอง”

 

“แต่ยัยผู้หญิงคนนั้นก็เลวได้ใจจริงๆ แฮะ ขนาดเป็นพ่อของตัวเองแท้ๆ ถึงจะโดนจับตัวไว้ที่คฤหาสน์ก็ยังมาก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้อีก”

 

“เป็นคนที่โลภจริงๆ น่า ก็เข้าทางพวกเราล่ะนะ”

 

พอได้ยินเสียงหัวเราะจากชายเหล่าคนนั้น คิ้วฉันก็กระตุกนิดหน่อย

 

(ผู้บงการของเรื่องนี้คือ… ท่านป้างั้นเหรอ?)

 

เพราะเคลื่อนไหวด้วยตัวเองไม่ได้ จึงใช้คนพวกนี้มาและวางแผนลักพาตัวขึ้น

 

ทั้งที่เป็นญาติกันแท้ๆ น่าเสียดายจริงๆ

 

แต่จะให้พวกเขาได้เงินค่าไถ่ไปไม่ได้เด็ดขาด

 

แถมปู่ของฉันคงจะจ่ายค่าไถ่แน่นอน

 

ไม่สิ ถ้าเป็นท่านปู่คงตื่นตระหนกจนจ่ายมากกว่าที่คนร้ายต้องการเลยก็ได้

 

(ท่านพี่ริวเซ่ ใครก็ได้ข่วยหยุดท่านปู่ที!)

 

ขณะที่กำลังคิดหาทางหนี ฉันได้แต่หวังว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันจะเป็นคน ‘ขี้งก’ นะ

 
 



NEKOPOST.NET