[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 41 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.41 - ฤดูกาลอันเลวร้ายมาถึงแล้ว


ฤดูอันเลวร้ายสำหรับคนอ้วนมาถึงแล้ว ฤดูร้อนนั่นเอง

 

“อุ๊~ ร้อน~ …. ร้อนจนไม่อยากทำอะไรเลย~”

 

ถึงฉันจะยังไม่ได้ออกกำลังกายก็ยังมีเหงื่อหยดเป็นน้ำตกขณะอยู่ในห้อง

 

จนเหงื่อซึมผ่านชุดจนชุ่มไปหมด

 

(คิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ลดน้ำหนักเพราะความร้อนใช่มั้ย? แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลย)

 

แม้ว่าน้ำหนักจะลดลงจากการเสียเหงื่อ แต่ถ้าดื่มน้ำเข้าไปอีกที น้ำหนักมันก็กลับมาเหมือนเดิม

 

ร้อนเกินไปจนออกกำลังกายไม่ไหวแล้ว ร้อนจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย

 

ในโลกนี้ไม่มีเครื่องปรับอากาศหรือพัดลมเหรอไงนะ

 

ต้องขอบคุณดินแดนของเอิร์ลฮาร์คส์เลยนะเนี่ย เพราะอยู่กลางเขา เทียบกับที่อื่นแล้วที่นี่เย็นกว่าเยอะ

 

(น่า ~ สำหรับฉันมันก็ยังร้อนอยู่ดี~)

 

จากจดหมายที่ริชาร์ดส่งมา ดูเหมือนเมืองหลวงจะอยู่แถวพื้นที่ลุ่มน้ำเลยร้อนกว่านี้อีก

 

ถ้าคนอ้วนอย่างฉันไปอยู่ที่นั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอยู่ลำบากแน่ ฉ๊านรักชนบท~ ชนบทเยี่ยมที่สุด~

 

พักนี้ฉันกำลังเริ่มเรียนการใช้สมุดบัญชีจากท่านพี่ริวเซ่

 

ก็ไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไร แต่ดูเหมือนเขาคิดจะให้ฉันเป็นผู้ช่วยในการบริหารดินแดน

 

และเมื่อวานในขณะที่ฉันกำลังอ่านบัญชีกับท่านพี่ริวเซ่ ก็ได้พบบางสิ่งเข้า

 

บางสิ่งแปลกๆ เกี่ยวกับแผนกงานส่วนที่รับหน้าที่จำหน่ายโลชั่นทาผิว

 

พักนี้การผลิตและการหมุนเวียนสินค้ามีเป็นจำนวนมากเพื่อตอบสนองต่อความต้องการ เราจึงจำหน่ายไปยังที่ดินแดนต่างๆ

 

แต่เพราะท่านพี่ริวเซ่กับฉันไม่สามารถไปยังนอกดินแดนได้บ่อยๆ ดังนั้นเลยต้องตรวจบัญชีเป็นประจำ

 

“มีอยู่หลายจุดที่คำนวณแล้วแต่ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย รายได้น้อยเกินไปต่อปริมาณที่สินค้าขายออกไป … เป็นไปได้ว่าอาจจะมีคนขายสินค้าอย่างผิดกฏหมายหรือยักยอกเงิน”

 

“กรณีนี้เราต้องรวบรวมหลักฐานแล้วคนตัวคนร้ายให้ได้เร็วที่สุด”

 

“อา เราไปดูที่เกิดเหตุเลยดีกว่า บริทานีตอนนี้ขี่ม้าได้แล้วใช่มั้ย?”

 

“ค่ะ ถึงจะยังขี่ม้าด้วยความเร็วเต็มที่และกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางใหญ่ๆ ไม่ได้ แต่ก็ค่อนข้างเก่งขึ้นแล้วค่ะ …. ถ้าเป็นการขี่ม้าปกติสบายมากค่ะ

 

“เอาล่ะ เพราะระยะทางมันไกล เราคงต้องใช้ม้าเราคงต้องใช้คนละตัว ดังนั้นรีบไปกันเถอะ”

 

“ค่ะ”

 

แต่การออกไปข้างนอกในช่วงฤดูร้อนช่างยากลำบากจริงๆ

 

ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะสาหัสสำหรับฉันน่าดู

 

 

“ไม่เป็นไรใช่มั้ยบริทานี?”

 

“ค่ะ แฮ่กๆ ฉัน- สบายดีค่ะ -!”

 

เราเดินทางออกจากดินแดนในตอนเช้า แต่ฉันก็หมดแรงเพราะอากาศร้อน

 

ถึงดวงอาทิตย์จะยังตั้งตะหง่านบนฟ้า ท่านพี่ริวเซ่ เหล่าลูกน้องของท่านพี่ริวเซ่และยามก็ยังมีสีหน้าสบายๆ กันอยู่เลย

 

จุดหมายปลายทางของเราคือแผนกจัดจำหน่ายสินค้าที่รับผิดชอบการขายโลชั่นที่ฉันเป็นคนพัฒนาขึ้น

 

สถานที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์เราไปประมาณ 3 ชั่วโมง

 

เราควรจะไปถึงในตอน 12.00 น หรือก่อนหน้านั้น ถ้าฉันไม่หมดแรงซะก่อนน่ะนะ

 

เมื่อเห็นสภาพฉัน ท่านพี่ริวเซ่ก็เอียงหัวและควบม้าเข้ามาใกล้ จากนั้นจึงส่งผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน ช่างเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ

 

“ท่านพี่ …. ผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดขนาดนี้ ให้มันสกปรกเพราะเหงื่อของฉันจะไม่เป็นไรเหรอคะ?”

 

“ไม่เป็นไร มีสำรองอยู่ ผืนนั้นให้บริทานีแล้วกัน”

 

“ขอบคุณมากค่ะ…!”

 

ฉันรู้สึกขอบคุณลูกพี่ลูกน้องจากใจจริงเลยล่ะ ดูเหมือนว่าจิตใจฉันจะโดนอากาศร้อนจนเพี้ยนไปแล้วล่ะมั้งเนี่ย

 

เช็ดตัว เช็คหน้า จากนั้นก็นำมาเช็ดซ้ำๆ ในจุดอับ …. อย่าไปคิดมากเลยจะดีกว่า

 

และแล้วเราก็เดินทางมาถึงปลายทางก่อนเที่ยง

 

(เพราะต้องขี่ม้ามาตลอดเลย หมดแรงแล้วอ่า~)

 

ฉันคงเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ขี่ม้าไปทั่วชนบทมั้งเนี่ย

 

จะว่าไปเด็กผู้หญิงที่สวมกระโปรงส่วนใหญ่จะขี่ม้าในท่าไขว้ขาไปข้างๆ มากกว่า

 

ครูสอนขี่ม้าของฉันก็ขี่ได้ทั้งสองท่า ทั้งท่าเอาขาไว้ข้างหน้าและไขว้ขา แต่เพราะชุดที่ฉันใส่วันนี้เลยขี่ม้าสไตล์ไขว้ขา

 

ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็ออกมาจากสำนักงานและนำทางเราไปยังห้องรับแขกภายใน

 

พวกเขาเสิร์ฟชา… และขนมมากมายตามมารยาทมาให้

 

(ถึงฉันจะรู้ว่าเรามาตรวจเรื่องบัญชีก็เถอะ)

 

แต่ไอ้ภูเขาขนมด้านหน้าฉันนี้มันสูงจัง

 

ไอย๊า เพราะเห็นว่าฉันอ้วนสินะ แต่ไม่คิดว่าจะเยอะไปหน่อยเหรอไง?



 




NEKOPOST.NET