[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 34 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.34 - กลับดินแดนและพรสวรรค์ด้านบทกวีของฉัน


เจ้าชายได้แบ่งสมุนไพรที่เป็นของสะสมให้มากมาย เจ้าชายช่างใจดีจริงๆ

 

จากนั้นพี่ริวเซ่ก็เข้ามาแล้วบอกว่ามีธุระกับเจ้าชาย แล้วเดินไปยังระเบียงพร้อมกันรวมถึงอดีตคู่หมั้นของฉันด้วย

 

ทั้งสองคนดูเหมือนจะไปคุยอะไรกันบางอย่างข้างนอก

 

จากนั้นไม่นาน เจ้าชายก็กลับเข้ามา แล้วตาของเรามองกันและกัน

 

“คุยกันเสร็จแล้วเหรอคะ?”

 

“อา เรียบร้อยแล้วล่ะ”

 

หลังจากนั้นเจ้าชายก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ จากนั้นก็หยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋า

 

กระดาษแผ่นนั้นมันคุ้นๆ น้า นั่นมันกระดาษที่ฉันเขียนบทกวีลงไปไม่ใช่เรอะ

 

“ดูนี่สิ บทกวีที่บริทานีเขียนให้ฉัน!”

 

“เดี๋ยวก่อน! ฝ่าบาท!”

 

ไม่ทันซะแล้ว เจ้าชายเอาผลงานของฉันไปให้คนอื่นดูซะแล้ว

 

ก็ฉันบอกเขาไปก่อนหน้านี้แล้วนี่นา แต่เขาก็ยัง…

 

“บุฟุ-!” (กลั้นขำ)

 

“กรุ๊บ-!” (กลั้นขำอีกเช่นกัน)

 

ปฏิกิริยาของทั้งสองคนเป็นไปตามที่ฉันคิดไว้ แต่มันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ

 

ขนาดรอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบของพี่ริวเซ่ยังกระตุกเลยอ่ะ

 

ริชาร์ดก็ด้วย… ทำไมถึงหันหน้าหนีแล้วตัวสั่นแบบนั้นล่ะ

 

“ใช่ครับ ผมคิดว่ามันเป็นผลงานชิ้นเอก อุ๊บ”

 

ลูกพี่ลูกน้องของฉันพูดขณะที่ก้มหน้าลงนิดหน่อย แต่เพราะเจ้าชายเขาชมฉันอ่ะนะ เลยช่วยไม่ได้จึงต้องทำเป็นเห็นด้วย

 

ริชาร์ดดูจะดูสั่นเทาจนแสดงความเห็นไม่ได้เลย

 

เจ้าชายยิ้มอย่างพอใจจากนั้นก็เก็บผลงานของฉันลงในกระเป๋า

 

ดูเหมือนฉันจะได้สัมผัสกับความโหดร้ายของเจ้าชายซะแล้ว พรสวรรค์เรื่องการเขียนบทกวีของฉันก็ยังตามเดิม

 

(...อ๊า ประวัติอันดำมืดของฉันเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่องแล้ว)

 

อ๊ากก เรื่องมันมาขนาดนี้แล้วคงเป็นไปไม่ได้ที่จะขอบทกวีนั้นคืนจากเจ้าชายแล้ว

 

ฉันได้แต่ภาวนาว่าเขาคงไม่เอาไปให้ใครดูอีกนะ

 

ด้วยเหตุนี้เองหลังจากที่ได้กลายเป็นเพื่อนกับเจ้าชายและยังไปทำให้เจ้าหญิงโกรธ เราก็ขึ้นรถม้าเพื่อกลับไปดินแดนของเรา

 

ถึงเจ้าชายมัสโลว์อยากจะให้ฉันอยู่ต่อ แต่ฉันกลัวแองเจล่าอ่ะ

 

แล้วฉันยังอยากลดน้ำหนักและหาใครสักคนแต่งงานด้วยและอยู่กันอย่างปลอดภัยมากกว่า

 

มีการโต้เถียงกันนิดหน่อย เรื่องรถม้าที่จะกลับ

 

ลูกพี่ลูกน้องของริชาร์ด(ลิลลี่)อยากนั่งกับพี่ริวเซ่และดูเหมือนนอร่าเองก็เหมือนกัน

 

แต่สุดท้ายแล้วก็มีเพียงคนเดียวที่จะได้นั่งกับพี่ริวเซ่ ลิลลี่หรือนอร่า

 

“ท่านพี่นี่เนื้อหอมกับสาวๆ จังเลยนะคะ”

 

ลูกพี่ลูกน้องยิ้มให้ฉันแล้วตอบว่า

 

“ฟุฟุ บริทานีเองก็อยากนั่งกับพี่เหรอ? แต่น่าเสียดายนะที่เรามีที่นั่งไม่พอหรอก”

 

“กรุ๊บ- … !”

 

เขากำลังบอกฉันอ้อมๆ ว่าฉันไปนั่งกับเขาไม่ได้เพราะก้นใหญ่เกินไป

 

ฉ๊านนขอสาปแช่งพี่ริวเซ่…! ไม่ให้อภัยแน่!

 

(ฉันกลับรู้สึกดีที่ไม่ได้นั่งรถม้าคันเดียวกับพี่ริวเซ่ นั่งกับริชาร์ดยังดีซะกว่า)

 

ถึงเขาจะขี้อาย แต่ดูแล้วเขาก็เป็นคนดี

 

ถึงจะไม่ค่อยชอบฉัน แต่หลังจากนั้นเหมือนว่าเราจะเข้ากันได้ด้วยดีแล้ว

 

“ริชาร์ด ขอฝากตัวด้วยนะ”

 

“อะ อา…”

 

ริชาร์ดตอบฉัน แต่หลังจากเห็นหน้าฉัน เขาก็หันหน้าไปด้านข้างแล้วเริ่มส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

 

ดูเหมือนว่าเขาจะสลัดบทกวีของฉันออกจากหัวไม่ได้ ร่างกายเขาเลยสั่นเทา

 

ไม่เข้าใจเลยเลย ตลกจนตัวกระตุกเลยเหรอ….

 

 

ในรถม้าเรานั่งหันหน้าเข้าหากัน

 

“สงบลงรึยังล่ะ? แล้วอย่ามองหน้าคนอื่นแล้วหัวเราะนะ”

 

“แต่ ~ เธอ ฟุ ฟุ ฟุ บทกวีนั่น…”

 

“ทั้งที่เจ้าชายก็บอกว่ามันยอดเยี่ยมแท้ๆ เลยนะ”

 

“ฝ่าบาทแปลกไม่เหมือนใครดีนะ”

 

เพราะริชาร์ดเกลียดฉัน ฉันเลยนึกว่าบรรยากาศในรถม้าจะอึดอัดซะอีก แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องกังวลเกินจำเป็นแล้วล่ะ

 

“อา ถึงจะเกิดเรื่องตั้งหลายอย่าง แต่โล่งใจจังที่กลับบ้านได้อย่างปลอดภัย”

 

“‘งั้นเหรอ? สำหรับฉันคิดว่ามันเป็นการเรียนรู้ที่ดีมากเลยนะ ปีหน้าฉันเองก็คิดจะเรียนที่โรงเรียนหลวงของราชวงศ์ที่ริวเซ่เคยเข้าเรียนด้วย”

 

“งั้นเหรอ…”

 

ที่โรงเรียนหลวง เมื่ออายุถึง 13 ก็จะสามารถลงทะเบียนเรียนได้

 

แต่ว่าคนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนก็มีเพียงไม่กี่คน แค่พวกขุนนางระดับสูงกับลูกคนรวยนั้นล่ะ

 

เนื่องจากเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ในประเทศนี้ได้รับการสอนพิเศษจากที่บ้านอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนที่โรงเรียน

 

“งั้นเหรอ ~ ไว้จะคิดถึงล่ะกันนะ”

 

“... ถึงจะบอกว่า “เหงา” ก็เถอะ แต่ไอ้การพูดเหมือนการบอกลานั่นมันอะไร”

 

“น่า อย่าพูดแบบนั้นซี่~”

 

ริชาร์ดดูเหมือนจะทำหน้ามืดหม่นนิดหน่อย

 

ก็มันไม่ค่อยดีต่อหลายๆ เช่นคู่ค้าหายไปนะ

 

“ช่วงหยุดยาวฤดูร้อนหรือฤดูหนาวฉันก็กลับบ้านแล้วละน่า!”

 

ระหว่างทางริชาร์ดสอนอะไรฉันตั้งหลายอย่าง

 

เช่นลักษณะหัวเมืองที่ผ่านไป ความแตกต่างในการก่อสร้างอาคารแบบต่างๆ ความรู้เกี่ยวกับการเพราะปลูก และอื่นมากมาย ถึงเราจะอายุเท่ากัน แต่เขารู้เรื่องอะไรมากมายเหลือเกิน เมื่อนำมาเปรียบกับยัยขี้เกียจอย่างบริทานี

 

“ขอบคุณที่ช่วยสอนฉันตั้งมากมายนะ ริชาร์ดเป็นคนดีจัง”

 

“อืมม แค่ยังมีเรื่องที่เธอไม่รู้อยู่เยอะเท่านั้นเอง”

 

“เพราะจนถึงตอนนี้ฉันไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกนัก พอกลับไปก็คิดว่าจะหัดขี่ม้าดู… ถึงจะขี่ม้านานๆ ไม่ได้ แต่คิดว่าถ้าค่อยๆ ไปก็คงไปถึงดินแดนใกล้ๆ ได้”

 

“ดูเหมือนจะเป็นโอกาสเลยนะ เพราะได้ยินว่าเอิร์ลอาคุสึกำลังเพิ่มการผลิตม้าขึ้น คิดว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะเลยล่ะ”

 

พอเห็นว่าความสัมพันธ์ของฉันกับริชาร์ดดีขึ้นก็ดีใจแล้ว

 

และนั่นคือการเดินทางกลับดินแดนของพวกเรา




 




NEKOPOST.NET