[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 32 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.32 - ความใฝ่ฝันของสาวๆ และการนินทา


ความเงียบปกคลุมทั่วท้อง

 

เหล่าเมดคุโรโกะต่างรู้สึกถึงบรรยากาสอึดอัดจนอยากหนีออกจากห้อง

 

หัวใจของฉันเองก็เจ็บปวดนะ ที่ต้องบอกความรู้สึกที่แท้จริงกับเด็กที่พึ่งอายุ 12 นะ แต่ฉันอยากเลี่ยงธงมรณะนี่นา

 

ฉันเถียงตัวเองกับความคิดตัวเอง…

 

“นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของดิฉันค่ะ ขอโทษด้วยนะคะถ้ามันทำร้ายความรู้สึก จะไล่ฉันออกจากห้องก็ได้นะคะ ตามสบาย…”

 

“เดี๋ยวก่อนสิ ช้าก่อน! ที่พูดว่าฉันไม่เหมาะกับชุดนี้ แต่นี่มันเป็นสีชมพูเข้มที่กำลังเป็นแฟชั่นในเมืองหลวงและมีจีบน่ารักมากมายเลยนะ ทั้งสาวใช้และขุนนางทุกคนที่พบฉันก็ต่างชมทั้งนั้น… แต่เธอกลับ!”

 

หน้าของแองเจล่าเปลี่ยนเป็นสีแดงและเอนหน้าไปข้างหน้าเพื่อประท้วงฉัน

 

...เธอคนนี้เหมือนกับบริทานีเมื่อก่อนเลย

 

เธอได้รับคำชมว่าตัวเอง ”สวย” มีความสุขอยู่ท่ามกลางคำชม

 

แต่ก็น่าจะสังเกตบ้าง ว่าคำชมพวกนั้นเป็นแค่การเสแสร้ง

 

เพราะดูเธอเองก็ไม่ได้มั่นใจในงานเลี้ยงและเรียกฉันมาเพื่อขอความเห็นแบบนี้ก็ชัดเจนเลยล่ะ

 

ในขณะงานเลี้ยงของราชวงศ์เริ่มขึ้น การกล่าวคำพูดชม-ต่อว่าจะเป็นของขุนนางชายเท่านั้น แต่จริงๆ แล้วมันยากมากเลยที่จะประเมินใครสักคน

 

“เจ้าหญิงคะ ถึงแม้จะไม่มีดิฉันคอยบอก คุณเองก็รู้ตัวดีอยู่แล้วใช่มั้ย?”

 

“พูดถึงเรื่องอะไรกัน?”

 

“ดิฉันไม่อยากพูดเรื่องโหดร้ายนักหรอกค่ะ แต่ฉันคิดว่าการประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปมันไม่ดีนักหรอก ความจริงสิ่งที่ท่านต้องการคืออีกอย่างใช่รึไม่คะ?”

 

แองเจล่าหายใจเสียงดัง ดวงตาแสดงสีหน้าโกรธ

 

แต่ฉันทำเป็นไม่เห็นแล้วพูดต่อไป

 

“ท่านเป็นคนสวยจริงๆ เหรอคะ? บางทีนั่นอาจไม่ใช่คำชมที่หน้าตาและรูปลักษณ์ของท่าน แต่เป็นฐานะ(ยศ,บรรดาศักดิ์)ของท่านต่างหากที่พวกเขาชม คราวนี้พอใจรึยังคะ?”

 

เจ้าหญิงยังคงนิ่ง ขณะที่ฉันกำลังลุกจากที่นั่งเพื่อออกจากห้อง

 

ขืนฉันอยู่ในห้องต่อก็มีแต่จะทำให้แองเจล่าอึดอัด

 

แต่ในตอนนั้นเอง เธอก็เรียกให้ฉันหยุด

 

“รอก่อน! ฉันยังไม่ได้ยินคำตอบของเธอจากเมื่อก่อนหน้านี้เลย! ช่วยบอกเหตุผลได้มั้ย ว่าทำไมชุดนี้ถึงไม่เหมาะกับฉัน!”

 

แองเจล่าดูใส่อารมณ์มาก แล้วจ้องมองฉันขณะที่เสียงกำลังสั่น

 

จนกว่าฉันจะตอบคำถามนั้นของเธอ ฉันก็ยังออกจากห้องนี้ไม่ได้สินะ

 

(ถ้ามันทำให้ออกจากห้องนี้ได้เร็วที่สุด ฉันก็ต้องพูดออกไปแล้ว)

 

ฉันตอบคำถามของแองเจล่า

 

“เจ้าหญิง… ชุดของคุณไม่เข้ากันกับรูปลักษณ์ของคุณ เหมือนกับทางนอร่า”

 

“หมายความว่าไง? ชุดนี้ถูกตัดเย็บด้วยช่างฝีมือดีของเมืองหลวงเชียวนะ?”

 

“อ๊ะ เรื่องชุดน่ะไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ เป็นชุดที่กระพือเล็กน้อยดั่งดอกไม้ ฉันขอชื่นชมค่ะ เข้าใจความรู้สึกเลยล่ะ แต่ว่าน่าเศร้านะคะที่ชุดนั้นไม่เหมาะกับพวกคุณ…”

 

พอได้ยินคำตอบนั้นแองเจล่าและนอร่าก็พร้อมใจกัน

 

“ ว ว่าไงนะ-!”

 

“ต ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว..”

 

ฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกเธอดี

 

เมื่อก่อนบริทานีก็ชอบชุดกระโปรงสีชมพูน่ารักเหมือนกัน

 

ฉันคิดว่าคงมีเด็กผู้หญิงมากมายที่แอบหวังไว้อย่างนั้น

 

แต่ว่าชุดน่ะมันเลือกคนใส่นะ

 

เมื่อคนที่ใส่แล้วไม่เหมาะ ให้ตายยังไงมันก็ไม่เหมาะอยู่ดี

 

ดั่งความฝันของเด็กผู้หญิงที่อยากใส่ชุดที่มีจีบกระโปรงเยอะๆ แต่ในความเป็นจริงมันโหดร้าย

 

“ประการแรก เจ้าหญิงชุดเดรสของท่านกลบความเป็นธรรมชาติในตัวท่านไปจนหมดและสีดูเข้มจนเกินไป ดิฉันคิดว่าสีสันสดใสจะเหมาะกับท่านมากกว่า… แม้แต่สีชมพูก็เช่นกัน แต่ถ้านอร่าใส่สีเข้มแล้วจะเหมาะกับเธอมาก”

 

แม้แองเจล่าจะเป็นคนจิตไม่ปกติ แต่ใบหน้าของเธอนั้นช่างเหมาะกับแสงสีพาสเทล

 

ถึงหน้าตาเธอจะพื้นๆ แต่รูปร่างของเธอจัดว่าดี หากยอมรับรูปลักษณ์และแต่งตัวสักหน่อย เป็นไปได้ว่าในอนาคตจะกลายเป็นสาวงามได้เลย

 

“ต่อไปนอร่า ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ นะ แต่ชุดสีชมพูไม่เหมาะกับภาพลักษณ์ของเธอเลย นอร่าควรสวมชุดที่ดูเก๋ไกหรือชุดสไตล์ผู้ดีมากกว่า ฉันคิดว่าไม่เพียงแค่ผู้ชายเท่านั้น แม้แต่สาวๆ ยังหลงเลยล่ะ”

 

“บริทานี…”

 

“และสุดท้ายจากรูปร่างและสีผมของฉัน… ไม่เหมาะกับสีชมพูเช่นกัน เพราะเดิมทีฉันเป็นคนอ้วน จึงเป็นแบบนี้ล่ะ”

 

หลังจากนั้น พวกเราเหล่าตัวร้ายทั้งสาม - ก็ได้ตั้งมั่นทะเยอทะยานเพื่อการเป็นสาวสวยที่ดูอ่อนโยนเหมือนเมอร์ริล ว่าไปนั่น

 

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเธอแบบนี้ตรงๆ เธอเลยดูอึ้งมาก

 

“...บริทานี คุณนี่ช่างเหมาะกับการเป็นเจ้าหญิงแห่งการแต่งตัวจริงๆ ว่าแต่ฉันเหมาะจะใส่ชุดสีแบบไหนเหรอ?”

 

“มันเป็นแค่มุมมองของมือสมัครเล่นนะคะ แต่คงเป็นสีม่วงอ่อนที่เหมือนดวงตาของท่านค่ะ นอกจากนั้นควรเลือกสีลิปสติกให้สดใสแล้วก็ทำผมอีกหน่อย”

 

เมื่อชาติก่อน ฉันเองก็จำได้ว่าแองเจล่ามีหน้าตาธรรมดามาก

 

พูดได้เลยว่า หากเทียบกับยามาโตะ นาเดชิโกะ เธอเหมือนกับตุ๊กตาโคเคชิมากกว่า เพราะได้รู้มามากจนทำให้แฟชั่นมันเหมือนฝังอยู่ในจิตสำนึกของฉันเลยล่ะ

 

เพราะมนุษย์เป็นสัตว์ที่ตัดสินคนอื่นจากรูปร่างภายนอก

 

เมื่อจะคุยกับใครสักคน หน้าตาที่เจอกันครั้งแรกถือเป็นส่วนหนึ่งและการแสดงออกอีกส่วนหนึ่ง โดยที่เหลือเป็นคำพูดและเสียง ส่วนเนื้อหาที่คุยนั้นน้อยกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ซะอีก นั่นล่ะวิธีตัดสินของคนเรา

 

หากเจอหน้ากันแล้วตัวคุณตัดสินว่า ‘ไม่ชอบ’ ก็จะพ่ายแพ้ไปเลย เหมือนตัวบริทานีนั่นเอง แต่ว่า…

 

“... งั้นเหรอ เป็นความคิดที่น่าสนใจมาก แค่นี้ก็มากพอแล้ว”

 

แองเจล่าถอนหายใจแล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมา คราวนี้ฉันก็พานอร่าออกจากห้องได้แล้ว

 

(เพราะเหตุผลนี้แองเจล่าอาจจะเกลียดฉันก็ได้ แล้วความเป็นไปได้ที่ฉันจะได้เป็นผู้ติดตามเธอก็คงจะไม่มีอีก)

 

ฉันคิดแบบนั้นแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังห้องของฉัน

 

“ขอโทษมากนะนอร่า ที่พูดจาเสียหายกับชุดของเธอ”

 

“ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันรู้ดีว่ามันไม่เหมาะกับฉัน ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วล่ะ ว่าสิ่งที่ชอบกับสิ่งที่ดูดีมันต่างกัน… ทั้งที่เมดต่างบอกว่า “เหมาะมาก” แต่ดูเหมือนนั้นจะเป็นแค่คำชมตามมารยาท การที่บริทานีพูดตรงๆ แบบนี้ ฉันดีใจมากเลยล่ะ”

 

“แต่ยังไงก็ขอโทษนะ”

 

“อืมๆ … งั้นไว้ครั้งหน้าช่วยเลือกชุดให้ฉันได้มั้ย?”

 

“...ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็นะ”

 

“ตัดสินใจแล้ว ฉันอยากจะเป็นผู้หญิงแบบที่ท่านริวเซ่ชอบ!”

 

ดูเหมือนนอร่าจะหลงรักลูกพี่ลูกน้องของฉันน่าดู

 

“...สำหรับคนๆ นั้นฉันว่าปล่อยเขาผ่านไปดีกว่านะ”

 

“เอ๋~ อะไรกันอ่ะ~ อิจฉาเหรอ~? บริทานีเองก็คิดจะยึดท่านริวเซ่ไว้คนเดียวสินะ?”

 

“อย่าพูดจาเหลวไหลน่า ฉันไม่คิดจะแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด เธอแค่ยังไม่รู้ตัวจริงของท่านพี่ริวเซ่เท่านั้นเอง ถึงยังพูดได้ จริงๆ แล้วคนๆ นั้น…”

 

พอเรามาถึงหน้าห้องขณะที่ยังคุยกันแบบสาวๆ  หน้าของนอร่าก็ค่อยๆ ซีดลง

 

“มีอะไรเหรอนอร่า?”

 

ดูเหมือนมีใครบางคนกำลังมองมาจากข้างหลังเลยอ่ะ

 

(คนๆ นั้นอยู่ข้างหลังใช่มั้ย?)

 

เพราะความรู้สึกไม่สบายใจ ฉันเลยมองข้ามไหล่ไปและเห็น…. ลูกพี่ลูกน้องของฉันกำลังยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น…!!!!



 



NEKOPOST.NET