[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 30 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.30 - ตัวร้ายปรากฏตัว


“อะ เอ่อ ริชาร์ด?”

 

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความอึดอัดใจเพราะโดนอดีตคู่หมั้นลากไปด้วยกัน

 

หลังจากพวกเขาได้ยินชื่อของริชาร์ดก็นิ่งกันไปหมด มีเพียงไม่กี่คนที่กล้าเปิดปากพูดออกมา

 

“นี่เธอ… ทำไมถึงปล่อยให้เจ้าพวกนั้นพูดขนาดนั้นล่ะ?”

 

เขาเป็นคนมาหาเรื่องก่อน แต่ก็ใช่ว่าฉันจะนิ่งเฉยหรอกนะ

 

“ก่อนที่ฉันจะเถียงกลับ ริชาร์ดก็มาอยู่ตรงหน้าซะก่อนแล้วนะ”

 

“...งั้นเหรอ”

 

“แต่ก็ขอบคุณที่ช่วยปกป้องฉัน เพราะที่นี่ฉันไม่มีคนที่เป็นมิตรเลย ช่วยได้มากเลยล่ะ ฉันเองก็รู้ว่าท่านพี่ริวเซ่คงแยกออกจากวงสาวๆ ได้ยากและไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ คนรอบตัวก็หัวเราะเยาะฉันไปด้วยซะแล้ว เป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายจริงๆ …”

 

แม้ฉันจะทนได้ที่โดนด่าว่ายัยหมู แต่ไม่อยากได้ยินหรอกนะ

 

“แต่ฉันคิดว่าอีกฝ่ายรู้นะ ว่าเธอคือใคร”

 

จากคำพูดของริชาร์ดทำให้ฉันเอียงหัวเล็กน้อย

 

“...หมายความว่ายังไง?”

 

“ลูกชายของวิสเคานท์ดัน … คงเข้าใจใช่มั้ย?”

 

เป็นชื่อที่ฟังแล้วรู้สึกแย่จัง

 

แต่ก็รู้สึกคุ้นๆ

 

“...นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกัน รู้สึกเขาจะเป็นลูกชายของพ่อที่หนีไปของฉันสินะ”

 

ฉันยังจำเรื่องรางในวัยเด็กได้ดี… พ่อแม่ของฉันทะเลาะกัน จนหย่ากัน

 

อะไรกันที่ทำให้เขามาอิจฉาตัวฉัน

 

“เพราะรูปร่างของบริทานีเด่นมาก เขาเลยตัดสินใจไปหาเรื่อง ได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ของพ่อเธอกับภรรยาคนที่สองดูจะไม่ราบรื่นเท่าไหร่นะ”

 

แต่มาหาเรื่องกับคนอย่างฉันไปก็ไม่เห็นได้ประโยชน์อะไร

 

“ดูท่าฉันคงต้องศึกษาเรื่องของตระกูลต่างๆ ไว้บ้างซะแล้ว”

 

“ฉันก็แค่ได้ยินผ่านๆ มานะ แต่ว่าหากเธอมาสถานที่แบบนี้ก็ควรต้องศึกษาเรื่องของตระกูลต่างๆ ไว้บ้าง อย่างริวเซ่น่าจะเชี่ยวชาญเรื่องนี้ ลองไปถามเขาดูสิ”

 

“ง งั้นเหรอ… อะ อืม จะพยายาม”

 

ฉันก็รู้สึกดีว่าพี่ริวเซ่เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ แต่ฉันไม่อยากไปสร้างศัตรูเลยอ่ะ

 

“ยิ่งกว่านั้น… เพราะเธอเสียทั้งพ่อแม่ไป บางทีคงไม่ควรกังวลมากเกินไปหรอก เพราะความอยากรู้อยากเห็นจะทำให้ถูกเพ่งเล็งซะมากกว่า”

 

ริชาร์ดพูดคำนั้นด้วยโทนเสียงอันอ่อนโยน

 

อะไรน่ะ? จะให้กำลังใจฉันเหรอ?

 

“เอ่อ… ขอบคุณนะ”

 

ตอนที่ฉันขอบคุณ เขาหน้าแดงขึ้นมาแวบหนึ่ง

 

ดูเหมือนริชาร์ดจะค่อนข้างขี้อายนะ

 

(ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนตอนที่บอกว่า “ฉันเกลียดเธอ” นี่ถือว่าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น… โอ้ เด็กดี~)

 

อีกฝ่ายอาจจะเกลียดฉันก็ได้ แต่ตอนนี้ก็เริ่มเห็นแสงในตัวเขาที่คล้ายกับไรอันกับมาเรียแล้ว

 

 

หลังจากนั้นฉันก็ต้องอยู่กับพี่ริวเซ่แทนและแลกเปลี่ยนคำทักทายกับแขกคนอื่นๆ

 

(ท่านพี่ ขอที่ขยับสักหน่อยเถอะน้า ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็หาผู้ชายมาเป็นคู่หมั้นไม่ได้สิ)

 

ริชาร์ดได้รายงานเรื่องลูกชายของวิสเคานท์ดันให้พี่ริวเซ่ฟังทันที ตอนนั้นมีออร่าน่ากลัวโผล่มาเลยล่ะ…

 

ขณะที่กำลังคิดอยู่อย่างนั้นและเดินไปรอบๆ กับพี่ริวเซ่ งานเลี้ยงก็ตกอยู่ในความสับสน เพราะเจ้าชายมัสโลว์ได้มาถึงแล้ว

 

และมีอีกคนที่อยู่ข้างหลังเขา ซึ่งผมนั้นถูกจัดมาอย่างดีและใส่ชุดสีชมพูเข้ม…

 

(เธอออกมาแล้ว แองเจล่า!!)

 

ตัวร้ายของเรื่องออกมาแล้ว

 

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบเธอตั้งแต่มายังโลกนี้ แต่พอเทียบกับเจ้าชายมัสโลว์แล้ว หน้าตาเธอกลับดูธรรมดามาก

 

ร่างกายแต่ละส่วนค่อนข้างเล็ก ตัวไม่สูงมาก ผมสีทองอ่อนๆ เหมือนกับเจ้าชาย แต่ความต่างกันระหว่างทั้งสองคนมันมากเกินไป

 

(นี่มัน… ไม่น่าจะไหวมั้งนะ)

 

เมื่อมีเหตุการณ์เช่นนี้ทุกครั้ง เธอก็มักจะโดนเปรียบเทียบกับพี่ชายที่สง่างามของเธอ นิสัยของเธอจึงบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งน้องสาวของเธอ ซึ่งก็คือเมอร์ริลปรากฏตัวออกมา ความรู้สึกของเธอก็ยิ่งบิดเบี้ยวกว่าเดิม

 

เหมือนกับฉันเลยล่ะ พอฉันเดินไปรอบๆ กับพี่ริวเซ่ก็ถูกมองด้วยสายตาว่า “นี่เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านริวเซ่จริงเหรอนะ…” ฉันตกใจนิดหน่อย

 

ยิ่งเป็นคนในราชวงศ์แล้ว ฉันไม่สงสัยเลยว่าเธอต้องทนรับความกดดันขนาดไหน ในการเผชิญหน้ากับสายตาของผู้คน

 

(... ฉันก็รู้สึกเห็นใจแองเจล่าอยู่นะ แต่ดูจากเมดคุโรโกะแล้ว ดูท่าจิตเธอจะไม่ปกติแล้วล่ะ!)

 

แล้วยังเหมือนกับนอร่าเลย ชุดสีชมพูเข้มช่างไม่เหมาะกับเธอเอาซะเลย!

 

ในกรณีของแองเจล่า ชุดเธอดูมีเสน่ห์แต่มันฉูดฉาดเกินไป จนเหมือนฆ่าตัวตายซะเอง นั่นล่ะสถานะปัจจุบัน เธอน่าจะมีเสื้อผ้าที่เหมาะกว่านี้นี่นา

 

แองเจล่ายืนอยู่ข้างหลังเจ้าชายมัสโลว์ แต่ดวงตาของแขกส่วนใหญ่จดจ้องไปที่เจ้าชาย

 

ดวงตาสีม่วงของเธอดูเปียกนิดหน่อย แต่ก็พยายามจะไม่แสดงสีหน้าใดๆ




 




NEKOPOST.NET