[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 29 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.29 - หมูขาวกับงานเลี้ยงของราชวงศ์


และแล้วงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นในเที่ยงวันต่อมา

 

งานจัดขึ้นในสวนกลางโดยมีขนาดค่อนข้างเล็ก แต่ยังคงดูหรูหรา

 

โดยผู้เข้าร่วมเป็นเด็กซะส่วนมาก งานจัดขึ้นระมาณเที่ยงวันแทนที่จะเป็นตอนเย็น

 

เหล่าชายหนุ่มที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าและไม่เคยเจอมาก่อน อยู่รอบบริเวณสวนเต็มไปหมด โดยมีเหล่าคุณหนู(ลูกสาวขุนนาง) คอยเฝ้าสังเกตพวกเขา

 

อย่างที่คิดไว้ มีสาวๆ ไปล้อมรอบพี่ริวเซ่เต็มไปหมดเลย ลิลลี่เองก็ผสมโรงเข้ากับพวกเขาได้อย่างดี ทางด้านนอร่าก็อยู่ด้านหลังพี่ริวเซ่นั้นล่ะ ฉันเห็นเธอสะพัดปีกกระโปรงสีม่วงอ่อน ในชุดสีชมพู

 

(ทำไมถึงใส่ชุดแบบนั้นล่ะ?)

 

การออกแบบเน้นความน่ารักแบบเด็กๆ มันเลยไม่ช่วยดึงเอกลักษณ์ของตัวนอร่าออกมาเลย การออกแบบกับส่วนสูงนั้นช่างไม่เข้ากัน จนดูแย่ไปเลย

 

แย่จัง ทำไมเธอไม่ใส่ชุดเดียวกับตอนที่เราออกเดินทางมาล่ะ ดูเหมือนเธอจะกังวลกับคนรอบข้างอยู่ เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอกระวนกระวายใจขนาดนี้

 

ขณะที่ฉันกำลังเฝ้าสังเกตเพื่อนของฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่ริวเซ่ ก็เกิดบางสิ่่งที่ไม่คาดคิดมาชนกับร่างของฉัน

 

“อุว๊า…?”

 

ฉันพยายามยันเท้าเพื่อกันไม่ให้ล้ม มองไปรอบๆ เห็นเด็กชายขุนนางคนหนึ่งกำลังทำท่าทางดูถูกฉัน เขาดูแก่กว่าริชาร์ด แต่เด็กกว่าพี่ริวเซ่

 

“ไขมันของแกนี่มันเกะกะชะมัด! นี่บ้าเหรอไงถึงกล้ามางานเลี้ยงที่เจ้าชายจัดขึ้น”

 

ถึงเขาจะชนฉันแต่ก็ไม่ได้ขอโทษสักคำ แต่กลับมาชวนทะเลาะแทน แย่ที่สุดเลย

 

แล้วก็พูดมากจัง เดิมทีเจ้าชายก็เป็นคนขอให้ฉันเข้าร่วมงานเลี้ยงเองนะ

 

“แล้วเดิมทีคนอย่างเธอจะเข้าร่วมงานทำไมกัน? นี่คิดจะมาหาคู่หมั้น? …. อย่างเธอไม่มีวันหรอก ใครมันจะมาอยากได้ยัยอ้วนอย่างเธอเป็นคู่หมั้นกัน?”

 

ว่าไงน๊าาา! ฉันจะเข้าร่วมงานก็เรื่องของฉัน ฉันอ้วนแล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายกัน

เจอกันทีแรกก็มาข่มขู่เด็กสาวในที่สาธารณะเลย นิสัยแย่สุดๆ

 

ฉันอุตส่าห์เล่นเป็นเด็กไร้เดียงสาเชียวนะ(ถ้ารวมอายุในชาติก่อน) ฉันจะจำหน้าเจ้าผู้ชายน่ารังเกียจตรงหน้าไว้ให้ดีเลย เขาคงอยากให้ฉันอยู่อย่างสงบปากไว้ แต่ว่า….

 

ฉันเริ่มเปิดปากเพื่อโต้แย้ง แต่แล้วก็มีเงาของคนๆ หนึ่งเดินมาข้างหน้าฉันแล้วพูดว่า

 

“หนวกหู… นี่นายมาตะโกนเสียมารยาทอะไรในสถานที่เช่นนี้?”

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันก็คือริชาร์ด อดีตคู่หมั้นของฉัน

 

ฉันไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่ตระกูลอัทเธอร์นั้นรวยและมีอิทธิพลมากต่อราชวงศ์ มีขุนนางน้อยคนนักที่จะกล้ามาต่อกรกับริชาร์ด

 

ต่างจากดินแดนของเอิร์ลฮาร์คส์ที่ยากจนและแทบไม่มีอะไร เสี่ยงต่อการล้มละลาย… แม้จะเป็นเอิร์ลเหมือนกัน แต่ก็ต่างกัน

 

“อา ลูกชายแห่งตระกูลอัทเธอร์… ยัยหมูขาวนี้มันเกะกะขวางทาง”

 

เขาคงไม่รู้ว่าริชาร์ดสนิทกับฉัน เด็กผู้ชายตรงหน้าอ้างว่าตัวเองมีสิทธิจะที่ทำตัวเสียมารยาทต่อฉันด้วยท่าทางมั่นใจ ขณะที่ชี้มาทางฉัน และมีเสียงของเหล่าขุนนางหนุ่มรอบๆ หัวเราะเยาะเย้ย

 

โลกนี้มันโหดร้ายสำหรับคนอ้วนเกินไปแล้ว…

 

แต่คำพูดของริชาร์ดก็ต้องทำให้พวกเขาตกใจ

 

“เธอขวางทาง? เป็นเรื่องตลกแบบไหนกัน ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ทางเดินไม่ใช่เหรอไง?”

 

แน่นอน ฉันไม่ได้ยืนขวางทางสักหน่อย ทางเดินใกล้โต๊ะกับทางเข้าและที่ที่มีอาหารเรียงรายนั้นแคบมาก แต่จุดที่ฉันยืนคือตรงกลางของสี่เหลี่ยมและผู้คนก็เดินผ่านไปมาได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร

 

“แต่… นายไม่คิดว่าเธอน่ารังเกียจเหรอไง? ผู้หญิงน่าเกลียดแบบนี้กล้ามาเข้าร่วมงานเลี้ยงของเจ้าชายเชียวนะ”

 

“นายบอกว่าเธอน่ารังเกียจ? แต่เธอน่ะได้รับเชิญจากฝ่าบาทมาเชียวนะ … นี่นายกล้าวิจารณ์การกระทำของเจ้าชายมัสโลว์งั้นเรอะ?”

 

“ว่าไงนะ-!”

 

ริชาร์ดดูสุดยอดจังอ่ะ

 

“ถึงอย่างนั้น นายก็ยังกล้ากล่าวหาผิดๆ หัดรู้จักละอายใจซะบ้าง”

 

ริชาร์ดกล่าวคำพูดสุดท้ายก่อนจับมือฉันแล้วพาออกไปจากงานเลี้ยง

 
 



NEKOPOST.NET