[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล ตอนที่ 20 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่เป็นยัยหมูขาวลูกสาวท่านเอิร์ล

Ch.20 - งานเลี้ยงน้ำชาและผู้ติดตามอีกคน


 

และแล้ววันจัดงานเลี้ยงน้ำชาก็มาถึง

 

เรื่องชุดนั้นฉันทำการรีเมคชุดขึ้นใหม่โดยขอความช่วยเหลือจากครูสอนพิเศษและเมดคนใหม่ที่วางใจได้

 

มันเป็นชุดราตรีสีม่วงเขียวที่มีลูกไม้สีดำที่ช่วยทำให้ดูผอมลง ตอนนี้หมูขาวตัวนี้จะดูเป็นยังไงในสายตาคนอื่นน้า

 

ลูกสาวขุนนางที่ได้รับคำเชิญส่วนใหญ่จะเป็นคุณหนูจากดินแดนใกล้เคียงกัน แต่คราวนี้มีผู้เข้าร่วมใหม่มาด้วย

 

ลูกพี่ลูกน้องหญิงของริชาร์ดเองก็เดินทางมาจากดินแดนข้างเคียงและยังมีลูกสาวจากขุนนางในดินแดนต่างๆ

 

อนึ่ง เอิร์ลอัทเธอร์และลูกสาวขุนนางในพื้นที่ใกล้ดินแดนอัทเธอร์ก็เป็นตัวละครในหนังสือเหมือนกัน

 

พวกเขาเรียงรายอยู่รอบตัวบริทานี ตรงหน้าของบริทานีก็คือหนึ่งผู้ที่จะคอยติดตามแองเจล่าในเรื่อง ชื่อของเธอคือนอร่า

 

นอร่านั้นเป็นผู้หญิงตัวสูงและรูปร่างตรงกันข้ามกับบริทานี ดวงตาของนอร่านั้นเหมือนเมล็ดอัลมอนด์เล็กๆ สีน้ำตาลอ่อน ผมลอนสีน้ำตาลที่ไม่อยู่ทรงและหน้าเต็มไปด้วยกระ

 

เช่นเดียวกับบริทานี เธอเป็นหนึ่งในคนที่ทำให้ตัวร้ายเด่นขึ้น

 

(ต่างจากบริทานี ในเรื่องเธอไม่ได้ตายสักหน่อย)

 

แม้ว่าเธอจะไม่ตาย แต่ก็ต้องพบกับชะตากรรมเช่นเดียวกับแองเจล่าตอนท้ายเรื่อง แน่นอน ตระกูลของเธอก็พินาศไม่เหลือชิ้นดีด้วย

 

ในเรื่อง บริทานีกับนอร่าต่างมีจุดจบที่แทบจะเหมือนกัน แต่เป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากไปยุ่งกับเธอหรอก เพราะนอร่าก็มีนิสัยไม่ดีเหมือนบริทานีเมื่อก่อนน่ะนะ

 

ฉันไม่อยากไปคบหากับคนที่จะทำให้โยงไปถึงแองเจล่าหรอก

 

ลูกสาวขุนนางต่างมาถึงกันครบแล้ว งานเลี้ยงน้ำชาในสวนจึงเริ่มขึ้น

 

“ขอบคุณที่เชิญมานะคะ คุณบริทานี จากครั้งล่าสุดที่เคยเจอกัน… ดูท่าคุณคงจะกินดีอยู่ดีเลยสินะคะ ร่างกายจึงอวบอ้วนสมบูรณ์ได้ขนาดนี้”

 

เธอคือลูกสาวขุนนางยากจนคนหนึ่ง เธอหัวเราะเยาะ จากนั้นลูกสาวขุนนางคนอื่นๆ รอบข้างเธอจึงหัวเราะเยาะฉันไปด้วยขณะที่ซ่อนมุมปากไว้

 

(หนวกหูน่า ฉันก็กำลังลดน้ำหนักอยู่นะ)

 

ฉันอยากกรีดร้องออกไป…

 

น่าแปลกที่นอร่าที่ควรเป็นคนนิสัยไม่ดีกลับไม่หัวเราะเยาะเย้ยฉันเหมือนคนอื่น เธอยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้เงียบๆ ดูเศร้าสร้อย

 

(เธอดูแปลกไปจากที่ภาพลักษณ์ที่ฉันเคยเห็นอยู่น้า)

 

หลานสาว(ลูกพี่ลูกน้องของริชาร์ด) ของเอิร์ลอัทเธอร์ที่ชื่อลิลลี่จึงเปลี่ยนหัวข้อคุยเพื่อขจัดบรรยากาศไม่ดีไป

 

เหมือนกับริชาร์ด เธอเองก็มีผมสีทองส้ม แม้ว่าจะอายุน้อยกว่าฉัน แต่ดูราวกับเธอผ่านเรื่องราวชีวิตมามากเลย

 

“ท่านบริทานี ฉันรอคอยที่จะพบท่านมานานแล้วค่ะ ฉันได้ยินเรื่องต่างๆ มามากมายจากริชาร์ดลูกพี่ลูกน้องของฉันน่ะค่ะ”

 

“รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบเช่นกันค่ะ ฉันต้องรบกวนท่านริชาร์ดอยู่เสมอๆ เลยค่ะ”

 

ริชาร์ดเล่าเรื่องของฉันแบบไหนให้เธอฟังกันนะ ก็คงเป็นยัยก้อนไขมันเดินได้ทำนองนั้นล่ะมั้ง

 

“ฉันได้รับของขวัญจากลูกพี่ลูกน้องของฉันมาด้วย ต้องขอบคุณสำหรับของขวัญอันทรงคุณค่านั้นมากเลยค่ะ”

 

“คือ… “

 

บางทีเธออาจจะพูดถึงสบู่ที่ฉันให้ริชาร์ดไปเป็นค่าสินบนน่ะเหรอ หลังจากนั้นเขาก็มาขออีกสองถึงสามครั้งและดูเหมือนว่าเขาจะแจกให้คนรู้จักไป

 

และแล้วก็ถึงเวลาอาหารว่างยามบ่าย โดยบนโต๊ะมีผลไม้แห้ง(ผลไม้สำหรับไดเอ็ต) นอกจากนั้นก็ยังมีขนมหวานจัดเตรียมไว้ เพราะหากเชิญแขกมา แต่ไม่มีอะไรมาต้อนรับคงไม่ดีต่อพวกเรา

 

แต่ก็มีลูกสาวขุนนางสามคนดูเหมือนจะอารมรณ์เสียอยู่ แต่พูดตามตรง พวกเขาก็คงทำอะไรฉันไม่ได้นอกจากมองอย่างดูถูก…

 

ฉันคุยกับลิลลี่ แต่ดูเหมือนนอร่าจะดูเหงาเหมือนกัน หากเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากไปข้องแวะกับเธอ แต่เพราะเป็นเจ้าภาพต้องต้อนรับให้อบอุ่น

 

ฉันจึงตัดสินใจไปคุยกับนอร่า

 

“ท่านนอร่า ขอบคุณมากนะคะที่มาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาในวันนี้”

 

“อ๊ะ อา… ฉันต่างหากค่ะที่ต้องพูดคำขอบคุณ”

 

เธอตอบอย่างไม่สบอารมณ์แต่ความมั่นใจของธอก็ลดลงไปเรื่อยๆ จนจ้องมองไปที่พื้น ภาพลักษณ์ของเธอดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ

 

ต่างจากในหนังสือที่เป็นลูกสาวขุนนางที่หัวรุนแรงและจิตใจดำมืด ตอนนี้เธอดูอ่อนน้อมมากเลย

 

ในหนังสือ สัญลักษณ์การค้าของนอร่าก็คือผมที่ผูกไว้สูงๆ แต่ตอนนี้ผมของเธอพาดไว้ไหล่ขวาอย่างสะเปะสะปะ ชุดสีดำของเธอดูขนาดเล็กเกินกว่าตัวเธอจนเห็นข้อเท้าได้ชัดเจน (ชนชั้นสูงไม่ชอบให้คนเห็นข้อเท้าหรอกนะ)

 

สงสัยว่าไซส์ชุดจะไม่พอดีตัวล่ะมั้ง…?

 

ถึงว่าล่ะ เพราะงั้นก็ไม่แปลกที่เธอจะอยากได้ผ้าคลุมขาสินะ

 

“ท่านนอร่า คือว่า…”

 

ฉันเรียกนอร่าถึงสองครั้ง จนกระทั่งครั้งที่สองที่เรียก เธอกระตุกอย่างแรง

 

“อา ขอโทษค่ะ!  ท ที่ทำตัวเสียมารยาท… เพราะฉันประหม่านะคะ!”

 

เธอปิดใบหน้าแล้วหดตัวด้านหนึ่งพลางหัวเราะแหะๆ

 

(ฉันก็แค่อยากถามว่าเธออยากได้ผ้าคลุมขามั้ยเท่านั้นเอง…)

 

ขณะที่ฉันกำลังมองนอร่าและแลกเปลี่ยนพูดคุยกับลิลลี่

 

แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไร ลูกสาวขุนนางที่ดูอันตรายที่เห็นเธอเหมือนเหยื่อที่แกล้งง่าย จึงเริ่มเยาะเย้ยเรื่องชุดของเธอ

 

“แหม ท่านนอร่า วันนี้ชุดก็ยังดูเรียบๆ เหมือนเดิมเลยนะคะ ตั้งแต่มาถึงนึกว่าเห็นภูเขาตั้งอยู่ซะอีก ดูโตขึ้นเยอะเลยนะคะ”

 

“แหม ช่างเสียมารยาทจริงๆ ปล่อยให้เท้าโผล่ออกมาได้ยังไงคะ คงเพราะอยู่ดินแดนแถบชนบทสินะคะ ถึงจะไม่ได้ใกล้เคียงกับท่านบริทานีเมื่อก่อน แต่นี่ก็เป็นแฟชั่นใหม่งั้นรึคะ”

 

เธอมองชำเลืองมาที่ฉันแวบหนึ่ง

 

(เธอเองก็ชนบทเหมือนกันล่ะย่ะ แล้วนี่เสื้อผ้าฉันแย่ขนาดนั้นเลยเรอะ!)

 

ถึงลูกสาวขุนนางพวกนี้จะมาจากดินแดนที่ใกล้กับเมืองหลวงกว่าเล็กน้อย แต่ก็เป็นชนบทอยู่ดีนั้นแหละ

 

พวกลูกสาวขุนนางในหนังสือยังดูมีราศีมากกว่าพวกนี้เยอะ

 

“...”

 

นอร่าเหมือนเหยื่อที่ถูกทำลาย อับอายจนไม่สามารถแก้ตัวอะไรได้ ถึงจะคุยกันไปตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

 

“ท่านนอร่า โปรดใช้ผ้าห่มขานี้เถอะค่ะ”

 

ฉันส่งสายตาให้เมดที่คอยรับใช้และมอบผ้าคลุมขาที่ยาวสักหน่อยให้เธอ นี่คือเมดที่เพิ่งถูกลูกพี่ลูกน้องของฉันจ้างมาไม่นานนี้ เพียงแค่นี้ก็เข้าใจสิ่งที่ฉันต้องการจะสื่อได้อย่างรวดเร็ว ยอดเยี่ยมมาก

 

หลังจากนั้นไม่นาน งานเลี้ยงน้ำชาก็จบลงอย่างปลอดภัยและลูกสาวขุนนางนิสัยแย่พวกนั้นก็ได้กลับบ้านไปพร้อมกัน ถ้าถาม ความคิดที่ฉันจากการได้พบพวกเธอละก็…

 

(อา ฉันคิดว่าคงเป็นเพื่อนกับยัยพวกนั้นไม่ได้หรอก)

 

ตรงกันข้าม ฉันสามารถคุยกับลิลลี่ได้

 

“ท่านบริทานี งานเลี้ยงวันนี้สนุกมากค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ ไว้ครั้งหน้าโปรดมาเยี่ยมหากทางเราเป็นฝ่ายจัดงานเลี้ยงน้ำชาบ้างนะคะ”

 

ลิลลี่ดูน่ารักและเป็นเด็กที่ซื่อตรงดีจัง

 

ดูเหมือนเธอจะชอบสบู่มาก ฉันจึงให้สบู่ก้อนใหม่เป็นของที่ระลึกไป

 

เหลือเพียงนอร่าที่ยังไม่กลับ เพราะดูเหมือนว่าจะเกิดอุบัติเหตุหินปิดทับทางถนน เธอจึงกลับบ้านไม่ได้

 

ที่ดินแดนที่นอร่าอาศัยอยู่ก็รายล้อมไปด้วยภูเขาขรุขระล่ะนะ

 

สิ่งที่พิเศษสำหรับดินแดนของนอร่าก็คือแร่และแร่ธาตุ แต่พักนี้สายแร่นั้นกำลังจะหมดลง

อุตสาหกรรมย่อยเองก็มีน้อยมาก เช่นเดียวกับที่ดินแดนเอิร์ลฮาร์คส์และดูเหมือนจะยากจนกว่าเราซะอีก

 

ดูเหมือนจนกว่าจะใช้การขนย้ายหินจะเสร็จ นอร่าจะต้องพักอยู่ที่นี่กับเรา



 



NEKOPOST.NET