[นิยายแปล] Glutton Berserker คนคลั่งจอมตะกละ ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Glutton Berserker คนคลั่งจอมตะกละ

Ch.7 - ดิ่งสู่ความกระหาย


ตอนที่ 7    ดิ่งสู่ความกระหาย

 

ผมอาศัยเป็นคนรับใช้ในคฤหาสน์ตระกูลฮาร์ทมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว   ในตอนที่ผมมาอยู่ใหม่ๆช่วงที่ผมคุยกับดาบสีดำกรีด มันให้คนรอบข้างเห็นผมเป็นตัวอันตราย  พลาดซะแล้วสิ (TN : ประมาณว่าไอ้นี้บ้าเปล่าวะ) ถึงจะอย่างนั้นเหล่าคนใช้ของตระกูลฮาร์ทล้วนเป็นคนดีพวกเขายอมรับผม


 

ทุกๆวันผ่านไปอย่างสงบสุข  มีสิ่งต่างๆมากมายที่ผมต้องเรียนรู้ทำให้ผมไม่มีเวลาออกไปจากคฤหาสน์เลย   การทำอาหาร ,การซักผ้า ,การทำความสะอาด ผมพยายามหางานที่เหมาะกับผม และนั้นคือการเป็นคนสวน


 

การดูแลสวนที่มีขนาดใหญ่แบบนี้ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก  อย่างการดึงพวกวัชพืชที่ขึ้นมาตลอดเวลา บางครั้งก็จัดการปรับความสูงของหญ้า


 

อาจารย์ชาวสวนสามคนสอนเรื่องพวกนี้ให้กับผม  ผมถึงทำมันได้ดี พวกเขาบอกว่าถ้าผมเก่งกว่านี้เขาจะให้ผมดูแลสวนด้วยตัวเอง  ผมคิดว่าสักวันผมอยากจะตัดแต่งต้นไม้ตรงประตูด้านหน้า


 

มันเป็นสิ่งที่คนๆอื่นต้องการ   ผมรู้สึกได้รับความท้าทายในการทำงาน


 

จนผมไม่สนใจกับวันหยุดพักผ่อน  ผมทุ่มเทให้กับงานใหม่ของผมอย่างเต็มที่


 

ยิ่งกว่านั้นเมื่อถึงตอนมื้ออาหารคนคนใช้เรียงรายอยู่บนโต๊ะ  มันมีเนื้ออยู่ล่ะ เมื่อเห็นผมผมถึงกับมือสั่นเลนที่เดียว ตั้งห้าปีแล้วที่ผมไม่ได้กินเนื้อเลย  เป็นเราปกติที่ผมจะรู้สึกตื่นเต้นตกใจ ด้วยโภชนาการที่ดีขึ้นมันน่าจะทำให้น้ำหนักของผมเพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนที่ผอมแห้งกระหร่องกระแหล่ง


 

อ๊ะ  แล้วก็หลังจากที่ร๊อคซี่กลัยมาจากงานที่ปราสาท  เธอก็ชวนผมไปดื่นชากับเธอในช่วงที่ผมกำลังพักอยู่  (TN : แน่ใจนะว่าคิดกับพระเอกแค่คนใช้)


 

ผมไม่รู้จะคุยอะไรกับเธอดี  เพราะงั้นเธอเลยเป็นคนพูดอยู่ฝ่ายเดียว  แต่เธอก็พูดคุยอย่างสนุกสนาน แค่นั้นก็ทำให้ผมรู้สึกดีแล้วล่ะ


 

ผมเปรียบเทียบในตอนที่ผมทำงานเป็นยามให้กับราฟาล  มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แน่นอนว่าท่านร๊อคซี่คือฟ้า  ส่วนราฟาลคือเหวนรก


 

หรือว่าช่วงนี้ผมจะมีความสุขมากเกินไปรึไง  เพราะเร็วๆนี้ร่างกายของผมมันรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกหิวที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด  ถึงแม้จะกินมากเท่าไหร่ก็ไม่อ่ิ่มซะที นี่มันหิวมากจริงๆ


 

อย่างตอนนี้  ผมรู้สึกสั่นเพราะความเจ็บปวด  


 

[เฟย์   เป็นอะไรไปเหรอคะ]     


 

ขณะที่ร๊อคซี่วางถ้วยชาลงบนจาน  เธอก็ถามผมด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล


 

เฉพาะเวลาที่เรามีงานเลี้ยงน้ำชาด้วยกันทุกวัน  เธอเรียกผมว่าเฟย์ เธอเรียกชื่อเล่นของผม เหมือนตอนที่พ่อผมยังมีชีวิตอยู่  มันน่าอายมาก


 

ถึงอย่างนั้นผมคิดซะว่าถูกนางฟ้าเรียกชื่อ  ผมก็เลยทำใจยอมให้เธอเรียก


 

ผมปรึกษากับดาบสีดำกรีดว่าจะทำยังไงดี  หมดนั้นก็ตอบกลับมาว่า (จะไปรู้มั้ยล่ะ คิดเอาเองสิ) แถมพูดโดยหัวเราะเยอะอีกต่างหาก  พอร๊อคซี่เรียกผมว่าเฟย์มันทำให้ผมรู้สึกผิดหวัง (TN : ทำไมอะ)


 

[ไม่มีอะไรครับ  ท่านร๊อคซี่]


 

ผมพยายามอดทนกับความเจ็บปวดเพื่อไม่ให้ร๊อคซี่เป็นห่วงผมในเวลาน้ำชาเช่นนี้


 

[อย่างนั้นหรอคะ  แต่ว่า สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ]


 

เธอคิดว่าความหิวที่ผิดปกติของผมมันคือไข้ธรรมดาสินะ  เพราะเธอกำลังจะเอามือมาแตะหน้าผากของผม


 

อย่างไรก็ตามถ้าเธอเอามือมาถูกตัวของผมสกิลอ่านใจของผมก็จะทำงาน   ผมไม่อยากบุกรุเข้าไปในจิตใจของร๊อคซี่


 

[ไม่ครับ   ผมไม่เป็นไรจริงๆ]


 

ผมลุกขึ้นจากที่นั่ง เพื่อที่จะหนี  แต่ผมดันรู้สึกมึนงงและปวดหัวจนล้มลงกับพื้น    


 

วันนี้ผมถูกความหิวจู่โจมมากกว่าปกติ  ผมรู้สึกถึงสกิลตะกละกำลังคุกคามชีวิตของผม  จิตสำนึกของผมกำลังจมลงสู่ความมืดอย่างช้าๆ


 

ผมได้ยินเสียงร๊อคซี่เรียกชื่อผม  แต่สุดท้ายผมก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย


 

--------------------------------------------------------

 

ผมตื่นขึ้นมาในห้องของผมที่คฤหาสน์    มันแตกต่างจากเตียงที่ผมทำขึ้นมาชั่วคราวจากฟาง  มันเป็นเตียงผ้าฝ้ายที่นุ่ม มันทำให้ผมนอนโดยรู้สึกถึงความหรูหรา


 

ดูเหมือนว่า  ในช่วงเวลาน้ำชากับร๊อคซี่  ผมจะสลบเพราะทนกับความหิวของสกิลตะกละไม่ได้  ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้น เพราะความเจ็บปวดแสนสาหัสมันหายไปแล้ว


 

ในตอนนี้เป็นเวลากลางคืน  ผมดูตำแหน่งของพระจันทร์ผ่านหน้าต่าง ทำให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว


 

ผมสังเกตเห็นโน๊ตที่วางไว้ที่ชั้นวางจากแสงของดวงจันทร์


 

【พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงาน   พักผ่อนให้เต็มที่ด้วยนะคะ  จาก ร๊อคซี่】


 

ดูเหมือนจะทำให้ร๊อคซี่เป็นห่วงซะแล้วสินะ  ก็แหงล่ะ จู่มีคนล้มลงต่อหน้ามีก็ต้องตกใจเป็นธรรมดาอยู่แล้ว  ครั้งหน้าที่เจอเธอผมจะต้องขอโทษสำหรับเหตุการณ์ในช่วงเวลาน้ำชาตอนนั้นแล้วสิ


 

ขณะที่ผมนั่งถอนหายใจบนเตียงผมหยิบดาบสีดำกรีดมาวางพิงไว้ข้างๆ


 

[นี่  กรีด ความหิวกระหายของผมมันเพิ่มขึ้นทุกๆวัน  ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้ นายคิดว่าไง?]


 

พอกรีดได้ยินผมถาม มันก็หัวเราะแล้วตอบว่า


 

(เรื่องธรรมดา  เพราะนายได้โยนลูกเต๋าออกไปแล้ว)


 

[หมายความว่าไง?]


 

(สกิลตะกละของนายได้ลิ้มรสของวิญญาณไปแล้วมันจะไม่สามารถหยุดได้อีกต่อไป  มันจะกระตุ้นให้นายอยากกินมากขึ้น)


 

นั้นคือสาเหตุที่ผมหิวผิดปกติ ….นั้นคือสถานะความอดอยาก


 

ผมตระหนักว่ามันเป็นสกิลที่ดี  แต่ก็มีราคาที่ต้องจ่ายเหมือนกัน


 

ในขณะที่ผมกำลังตกตะลึง  กรีดก็พูดต่อไป


 

(เมื่อนายกินวิญญาณแล้วก็จะแข็งแกร่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกันหลังจากกินวิญญาณไปแล้วมันก็ยิ่งกระตุ้นให้อยากกินมากขึ้น  นั้นเป็นลักษณะของสกิลนี้ จนกว่านายจะตายนายต้องแข๊งแกร่งขึ้น สกิลนี้จะไม่ทำให้นายผิดหวัง แต่ถ้านายไม่สามารถจัดการได้นายก็จะอดตาย  นายอาจเสียความเป็นตัวของตัวเองและเริ่มทำร้ายคนรอบข้าง)


 

[ไม่จริงน่า  เรื่องแบบนี้]


 

ความหิวกระหาย  ถ้าผมทนไม่ได้อีกต่อไปผมจะอดตายงั้นหรือ  …...เรื่องหลังนั้นน่ากลัวชะมัด เรื่องแบบนั้น  มันก็สัตว์ประหลาดดีๆนี่เอง


 

ถ้าเกิดว่าผมควบคุมตัวเองไม่ได้ในระหว่างน้ำชาเมื่อตอนกลางวัน และจบลงด้วยการทำร้ายร๊อคซี่  พอคิดแบบนั้น….ก็ทำให้ผมสั้น


 

(จะบอกเรื่องดีๆให้ฟังล่ะกัน ถ้านายถึงขีดจำกัดมันจะเป็นยังไง  มองกระจกสิ)


 


 

ทำให้ตามที่กรีดบอก   ตรงกระจกใหญ่ที่ติดอยู่ในห้องสิ่งที่สะท้อนออกมาคือดวงตาสีแดงสด


 

นัยน์ตาของผมมันเป็นสีดำ  แต่นี่มันกลับถูกย้อมด้วยสีแดงเหมือนเลือด


 

(ดูเหมือนนายจะถึงขีดจำกัดแล้วสินะ นายจะเพลิดเพลินกับชีวิตลูกจ้างที่นี้ยังไงก็ได้ แต่อย่าลืมนะว่าต้องทำอะไร  ข้าจะพูดอีกครั้งลูกเต๋าได้ถูกโยนออกไปแล้ว)


 

สกิลตะกละจะกระหายวิญญาณตลอดมันไม่สนความตั้งใจของผม  แม้ว่าจะกินหรือดื่มไปเท่าไหร่มันก็ไม่สามารถที่จะเติมเต็มให้กับมันได้เลย


 

มีทางเดียวที่จะเติมเต็มได้  และนั้นเป็นทางเลือกเดียวที่ผมจะต้องจมดิ่งสู่ความกระหาย


 

ในตอนนี้ถ้าตะกละถึงขีดจำกัด  ผมก็ไม่มีทางเลือกอย่างอื่นเหนือจากที่ต้องออกไปเดี๋ยวนี้


 

ในที่สุดผมก็ได้ชีวิตอันสงบสุขมาแล้ว  ผมไม่มีทางที่จะปล่อยมันไปเด็ดขาด


 

ผมเปลี่ยนชุดของผม  ห้อยดาบสีดำกรีดไว้ด้านข้าง  หลังจากนั้น ผมก็หลบสายตาของทุกคนลอบออกจากคฤหาสน์ตระกูลฮาร์ท  เพื่อตอบสนองความกระหาย


 

จบตอน         


 

ตอนต่อไป  ตอนที่ 8 เพิ่มความกระหาย

 




NEKOPOST.NET