[นิยายแปล] Glutton Berserker คนคลั่งจอมตะกละ ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Glutton Berserker คนคลั่งจอมตะกละ

Ch.6 - เบื้องหลังของตระกูลฮาร์ท


ตอนที่ 6   เบื้องหลังของตะกูลฮาร์ท

 

ผมกลับมาที่เมืองหลวงเซฟฟา  และไปสถานที่ขึ้นเงินเพื่อรับรางวัลที่จัดการมอนสเตอร์   มันเป็นสถานที่แออัด เต็มไปด้วยพวกนักรบท่าทางสกปรก แถมบางทียังมีเสียงที่เป็นคำหยาบให้ได้ยินอีกด้วย


 

พวกเขามักจะโต้เถียงกับกับพนักงานต้อนรับในการต่อรองรางวัล


 

มันน่าจะเป็นเรื่องยุ่งยากถ้าผมไปยุ่งกับพวกนั้น   ผมยักไหล่และไปเดินเข้าคิว


 

ผู้ชายรูปร่างดีที่ยืนข้างหน้ามองมาทางผมและเลียนเสียงหัวเราะในจมูก  เขาคงคิดว่าคนอย่างผมคงทำงานเบ็ดเตล็ดในปาร์ตี้


 

ซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่ดีกับผมในตอนนี้


 

เพราะถ้าผมเอาชิ้นส่วนมอนสเตอร์จำนวนมากออกมาพวกเขาจะได้คิดว่า [อ๋า  เบ๋ในปาร์ตี้สินะ] ดังนั้นผมจะได้ไม่ถูกสนใจมาก เพราะตอนนี้ผมนำหูก๊อบลินมา 38 ชิ้น เพราะงั้นมันคงไม่แปลกใจเท่าไหร่


 

[เชิญ คนต่อไป]


 

เอาล่ะ  ถึงตาผมแล้ว  ผมวางถูกผ้าลงบนเคาน์เตอร์ เพราะว่ามันเป็นถูงเล็ก หูของก๊อบลินเลยทะลักออกมา


 

[ขอตรวจสอบก่อนนะครับ  โห มีเยอะจังนะครับ คุณไปกับปาร์ตี้ใหญ่หรอ]


 

[ค...ครับ   ใช่ครับ ทุกคนพยายามกันมากเลย  ทุกคนกำลังเร่าร้อนนะครับ]


 

ผมคุยเรื่องของปาร์ตี้จิตนาการจากในหัวของผมเนื่องจากผมไม่มีพรรคพวกที่มีตัวตน ผมได้แต่จินตนาการปาร์ตี้อากาศจากความโลภในใจ

 

 

(จะกลั้นขำไม่อยู่แล้ว)


 

[หนวกหูโว้ย]


 

เวร   พนักงานต้อนรับไม่ได้ยินเสียงเจ้ากรีดนี่หว่า เขามองมาทางนี้ด้วยความงง  เพราะจู่ๆผมก็ดันพูดคำว่า [หนวกหู] ออกไปในระหว่างที่คุยกันอยู่ ผมพูดใส่กรีดก็จริงแต่พนักงานต้อนรับคงจะคิดว่าผมพูดใส่เค้า


 

[ขอโทษครับ  มันไม่มีอะไร]


 

ผมยิ้มและหัวเราะเพื่อพยายามเปลี่ยนเรื่อง  ผมคิดแบบนั้น


 

ผมคุยกับพนักงานต้อนรับต่อ เขาบอกว่าปกติไม่มีใครล่ามอนสเตอร์ชนิดเดียวกันเกิน 10 ตัวต่อวันกัน  พอผมถามเหตุผลเขาบอกว่า ด้วยเหตุผลบางอย่างถ้าคุณยังจู่โจมมอนสเตอร์แบบเดิมซ้ำๆมันจะไปเพิ่มค่าความเกลียดชัง  ซึ่งจะทำให้พวกมอนสเตอร์พุ่งเป้าใส่แต่คุณ


 

จะว่าไปแล้วตอนที่ผมล่าก๊อบลินอยู่   ช่วงท้ายๆของการล่าผมถูกจู่โจมอย่างกับไปฆ่าพ่อฆ่าแม่พวกมันอย่างไงอย่างงั้น   ….งั้นหรอเนี่ย


 

จากนี้ไป จะเป็นการดีกว่าที่ผมจะล่ามอนสเตอร์ทีล่ะ 10 ตัวเหมือนที่นักรบคนอื่นๆทำ  เพราะทุกครั้งที่นำชิ้นส่วนของมอนสเตอร์มามากๆมันจะดูแปลก ถึงจะน่าเสียดายแต่คงต้องยอมแพ้แฮะ


 

ผมมองไปในถุง ด้านในมีเหรีญเงิน  3 เหรีญ และเหรียญทองแดง 80 เหรียญ


 

ผมหาเงินอย่างยากลำบากมาตลอด  5 ปี แต่นี่ผมได้มากกว่า 2 เหรียญเงินโดยใช้เวลาแค่ครึ่งวัน


 

[5  ปีที่ผ่านมามันคืออะไรกัน]


 

ด้วยวิธีที่ทำให้ผมมีชีวิตที่ดีขึ้น มันยิ่งทำให้ผมได้ตระหนักว่าโลกที่ผมอยู่มาจนถึงตอนนี้มันช่างบิดเบี้ยวเหลือเกิน


 

ในขณะที่ผมคิดถึงเรื่องนี้ ความโกรธต่อกลุ่มราฟาลก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น  พวกนั้นบอกว่าผมมันก็พวกขยะ เพราะฉะนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้โกรธ ...นั้นเป็นสิ่งพวกที่มันกล่าว


 

โครกกกกก


 

ผมที่กำลังนึกถึงพวกราฟาลในหัว  ท้องของผมที่น่าจะอิ่มเพราะวิญาณของพวกก็อบลิน เริ่มคำรามออกมาราวกับมันจะบอกว่า [ฉันอยากกิน ฉันอยากจะกินพวกมัน]


 

ตอนนี้มันยังเร็วเกินไป  นอกจากนี้ยังมีร๊อคซี่อีกด้วย


 

เอาล่ะ  ผมควรจะทำยังไงกับเงินนี้   ใช่แล้ว เสื้อผ้าตอนนี้ของผมมันช่างสกปรก  ผมรู้แล้วล่ะว่าจะเอาไปทำอะไร


 

--------------------------------------


 

(แต่งขึ้นเหมือนกันนี่)


 

[หนวกหูเฟ้ย]


 

รูปลักษณ์สกปรกของผมตอนนี้ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสะอาดเรียบร้อย  ผมใช้เงินสองเหรียญเงินไปกับร้านเสื้อผ้า และซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเอง      (TN : อ้าวไม่ใช่ร้านเสื้อผ้า เขาขายดิลโด้หรอ)


 

และผมยังใช้ 50 เหรียญทองแดง สำหรับปลอกดาบให้กับดาบทมิฬกรีด บวกอีก 10 เหรียญเพื่อล้างคราบสกปรกให้กับหมอนี่


 

ด้วยเหตุนี้แม้ผมจะไปเขตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผมจะไม่ถูกมองแย่ๆจากยาม  ดูยังไงผมก็เป็นคนธรรมดาทั่วไป


 

ผมไปที่ทางเข้าของเขตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ด้วยความมั่นใจ   เขตอัศวินศักดิ์สิทธิ์ถูกล้อมด้วยกำแพงสูง มันทำให้ผมคิดว่าที่นี่อาจจะมีปราสาทตั้งอยู่ก็ได้


 

เมื่อผมบอกชื่อผมให้กับยาม  ผมก็เข้ามาได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนร๊อคซี่ได้เตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าแล้ว


 

ดูเหมือนว่าจำเป็นต้องให้บุคคลอื่นมายืนยันตัวผมอีกที  ดังนั้นผมเลยถูกทหารสองนายขนาบข้างไปด้วย ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำสิ่งที่ไม่ดีมาและกำลังถูกคุมตัว


 

ผมถูกนำตัวไปยังคฤหาสน์ตามที่คาดไว้  ของหนึ่งในห้าของตระกูลขุนนางชั้นสูงประจำเมืองหลวงแห่งนี้

ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย  มันใหญ่เกินไปแล้ว จนผมเหมือนจะรู้สึกแทบเป็นบ้าเลย


 

ผมเดินเข้ามาพร้อมทหารหนึ่งนาย  หลังจากเดินผ่านสวนเข้ามาก็พบกับหญิงสาวในชุดเดสสีขาว  เธอเป็นผู้หญิงที่งดงามมาก


 

[มาแล้วสินะคะ  กำลังรออยู่เลยค่ะ]


 

เสียงนั้นคือร๊อคซี่  ผมพบเธอแค่ตอนที่เธอเป็นยามเฝ้าประตูเลยเคยเห็นแต่เธอสวมชุดเกราะสีขาว  เธอดูแตกต่างกับตอนที่สวมเกราะ เธอในตอนนี้ช่างงดงามอย่างไร้ที่ติ


 

หลังจากเสร็จสิ้นการยืนยัน  ทหารก็ถอนตัวกลับไป


 

เหลือเราแค่สองต่อสองเท่านั้นดูเหมือนผมจะจ้องเธอมากไป  เธอเลยพูดขึ้น


 

[มีอะไรหรอคะ?]


 

ร๊อคซี่ถามผมด้วยความสงสัย


 

[ท่านร๊อคซี่ดูงดงามมากผมเลยหยุดมองไม่ได้  ขอโทษด้วยครับ]


 

หลังจากนั้นร๊อคซี่ก็แก้มแดงไปถึงลำคอ


 

[บะ  บางที่ชั้นก็สวมชุดเดสนี้เป็นบางครั้งบางคราวนะค่ะ  เธอก็เหมือนกันยังดูแตกต่างจากปกติเลยนิ เอาล่ะตามมาทางนี้]


 

ทั้งๆที่นี่ก็มีขนาดใหญ่แต่มันรู้สึกเงียบมากๆ  ผมไม่รู้สึกถึงคนรับใช้ภายในบ้านเลย มันช่างเงียบจริงๆ


 

ผมเดินตามหลังร๊อคซี่ พร้อมกับมองสวนหลังบ้านที่ถูกดูแลอย่างดี  มันเงียบเกินไปจริงๆนั้นแหละ เงียบจนผมสามารถได้ยินเสียงลมพัดได้เลย


 

ผมเดินตามแผ่นหลังที่ดูเหงาไปเรื่อยๆ


 

เรามาถึงด้านหน้าคฤหาสน์และเดินไปทางขวา  อ้าว เราไม่ได้จะเข้าไปข้างในหรอ


 

ผมอยากจะถาม แต่เหมือนบรรยากาศไม่ดียังไงไม่รู้ ผมเลยได้แค่เดินตามไป


 

[นี่คือ….]


 

ผมไม่ได้พูดต่อ


 

ร๊อคซี่มองผมและยิ้มเบาๆ  เธอก้มหัวลงและวางมือลงบนหลุมศพ


 

[ท่านพ่อคะ  ในวันนี้ดิฉันตัดสินใจที่จะจ้างเขามาทำงานให้กับตระกูลฮาร์ทค่ะ  ดังนั้นที่นี่จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแน่นอน]


 

ในตอนนี้ร๊อคซี่ได้บอกสถานการณ์ทั้งหมดให้ผมฟัง


 

[เมื่อสามวันก่อน  พ่อของชั้นเสียที่ชีวิตที่กัลเลีย ที่อยู่ทางใต้คะ]


 

[กัลเลียหรอ]


 

ถ้าจำไม่ผิดมันเป็นทวีปที่ถูกปกครองโดยพวกปีศาจ  ว่ากันว่าพวกมอนสเตอร์แถวๆนั้นแข็งแกร่งมากจนที่นี่เทียบไม่ติด   (TN : ก็มีแต่ก๊อบลินนิ)


 

ภารกิจที่สำคัญที่สุดของอัศวินศักดิ์สิทธิ์  คือจัดการมอนสเตอร์พวกนั้นที่จะบุกมายังอาณาจักร  ด้วยเหตุนี้พวกเขาถึงถูกแต่งตั้งตำแหน่งที่สูง และได้เงินจำนวนมากจากอาณาจักร


 

ถึงอย่างนั้น  ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับครอบครัวของหนึ่งในห้าตระกูลขุนนางใหญ่ ที่เสียผู้นำไปแล้ว


 

ร๊อคซี่พูดออกมาราวกับอ่านความคิดผมได้


 

[สาเหตุการเสียชีวิตไม่ใช่เพราะพวกมอนสเตอร์หรอกคะ   ในกัลเลียมันมีสาเหตุอื่นอีก]


 

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้นผมก็นึกถึงอย่างอื่น   น้ำท่วม ,แผ่นดินไหว ,สึนามิ พวกภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เกิดขึ้น  


 

ภัยพิบัติทางธรรมชาตินั้นมีชีวิต  ไม่ว่าจะมีอำนาจขนาดไหนก็ไม่มีทางที่จะหยุดมันได้  แต่ในความแข็งแกร่ง เหล่าคนที่ศรัทธาในพระเจ้านั้นบอกว่ามันเป็นฑูตของพระเจ้า


 

ถ้าใครถูกหมายหัว   คนๆนั้นจะต้องตาย


 

[ดูเหมือนว่ากองทัพที่พ่อชั้นคุมอยู่ได้ถูกทำลายหมดเลยคะ   ไม่คิดว่ามังกรสวรรค์จะออกมาจากรัง ทั้งที่เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมานับพันปีแล้ว]



 

รังของมังกรสวรรค์อยู่ที่ใจกลางของกัลเลีย  นอกจากนั้นมันยังไม่เคยเข้าใกล้ชายแดนของกัลเลีย  แต่มันก็เกิดขึ้น ยังโชคดีที่มันหยุดลงแค่นั้น


 

อย่างไรก็ตาม  เรื่องทั้งหมดก็ยังไม่จบสำหรับคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง


 

[ในตอนเช้าชั้นจัดการงานต่างๆเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะคะ  งานศพของท่านพ่อและสิ่งต่างๆมันช่างน่าใจหาย หลังจากเสร็จงานของท่านพ่อแล้ว  ตอนนี้ชั้นได้เป็นหัวหน้าตระกูลฮาร์ทอย่างเป็นทางการแล้วล่ะคะ]


 

หญิงสาวคนนี้แสดงความกล้าหาญออกมาในเวลาลำบากเช่นนี้  ผมก็ได้ก้มหัวลง


 

ผมไม่ได้สังเกตเลย  ในตอนที่เธอมาเปลี่ยนกะยามเธอก็ทำหน้าตาปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผมไม่รู้เลยว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น


 

แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ร๊อคซี่ก็ยังเป็นห่วงผมและเชื้อเชิญผมมาที่นี่


 

ถึงอย่างนั้นผมมัวแต่คิดว่าจะหลอกพ่อของเธอยังไงดีในการสัมภาษณ์   ผมควรจะปิดบังเรื่องพลังของผมดีมั้ย…..


 

ขอโทษนะครับ  ท่านร๊อคซี่ ผมน่ะ….


 

[อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ   มาช่วยกันทำให้ตระกูลฮาร์ทกลับมาครื้นเครงเหมือนเดิมกันเถอะ  จะมาช่วยชั้นมั้ยคะ]


 

[ครับ  ด้วยความยินดี]


 

ในตอนนี้ผมก็ได้มาทำงานในบ้านตระกูลฮาร์ท


 

จบตอน

 



NEKOPOST.NET