NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] เกิดใหม่ไปเป็นปราชญ์แกร่ง

Ch.12 - tame ได้เยอะๆ เหมือนจะเป็นเรื่องแปลกนะ


“.....ว่างจริง.....”

10 นาทีหลังจากเริ่มสอบ

ชั้นสบายๆอยู่กับเวลาว่าง

ทั้งที่ตอนอยู่โลกเก่า ต้องทำงานๆๆๆๆจนเวลาแค่ไหนก็ไม่ว่างเลยแท้ๆ

"นี่, เจออะไรน่าสนใจบ้างไหม?"

ด้วยความเบื่อ จึงถามสไลม์

แต่ก็นะ, สไลม์กับชั้นแบ่งปันมุมมองกัน สิ่งที่เห็น จึงไม่ต่างกันเลย

"ใบไม้นี่, อร่อยล่ะー!ยูจิ กินด้วยไหมー?"

อ่ะー

ที่ภาพจากสไลม์มันขยับๆตั้งแต่เมื่อกี้ คือกำลังกินใบไม้อยู่รึ

น่าเสียดาย ที่ชั้นไม่ได้กินหญ้าเป็นงานอดิเรก

"กินของแปลกๆ, ระวังจะท้องเสียล่ะ"

"อื้ーอ!"

……ว่าแต่, สไลม์ท้องเสียได้ด้วยรึเปล่า?

คุยกับสไลม์ไป เพื่อฆ่าเวลา

ว่าง, แต่ไม่ได้รู้สึกง่วง

ก็ยังไม่ได้ลุยงานติดกัน 2 – 3 วันแบบที่โลกซักหน่อย

――ผ่านไปหลายชั่วโมง

สถานการณ์เปลี่ยนแปลง

ครูฝึกปรากฏขึ้นที่มุมมองของสไลม์ตัวนึง

"ยูจิー, มีใครมาล่ะー"

"อ้อ, เห็นอยู่ๆ ถ้าไม่มีอันตราย ก็ช่วยเฝ้ามองต่อไปนะ”

"เข้าใจแล้วー"

สไลม์ถูกจัดตำแหน่งไว้ก่อนแล้ว ไม่ให้มีจุดบอด

สถานที่แบบไหนจะปกป้องง่าย ก็ไม้รู้หรอก, แต่สไลม์มีจำนวนมากพอที่จะกระจายกันออกไปเป็นกล้องสังเกตการณ์ทุกจุดอยู่แล้ว

ระหว่างนี้ ครูฝึกเดินมาอย่างไร้การป้องกัน

ไม่สิ, เหมือนจะแอบมาตามเงาต้นไม้ เดินต่ำๆด้วย, คงพยายามไม่ให้ถูกเจอตัว แต่สไลม์สามารถเห็นได้อย่างชัดแจ้ง

จะว่าไงดี......น่าสงสารแฮะ กับความพยายามอันสูญเปล่า

ชั้นเลยอ้อมไปดักซุ่มครูฝึก

พอถึงตรงที่ครูจะผ่าน ก็ส่งเสียงทัก....

"เอ่อ, สอบการเฝ้ายาม, หาตัวครูฝึกพบแบบนี้พอไหม? หรือว่าต้องลองต่อสู้อะไรกันอีกด้วย?”

ชั้นว่าพลางเอาดาบออกมา

ไม่ใช่ว่าจะพยายามฟันใส่ครูฝึกด้วยดาบหรอก

แต่หากต้องต่อสู้ ก็ตั้งใจจะต่อต้านอยู่บ้าง

ถ้าต้องซัดกันแบบจริงๆ แม้ไม่ใช้ดาบ ก็ย้ายโจมตีผ่านสไลม์ เปิดฉากอัดครูฝึกไปก่อนแล้วล่ะ

แต่.....ท่าทางจะไม่จำเป็น

"ไม่หรอก, แค่หาตัวเจอก็พอแล้ว.....นึกไม่ถึงว่าจะโดนเจอตัวไวงี้, แถมไม่ได้ก่อกองไฟไว้ซะด้วย, นี่หาเจอได้ไงเนี่ย?"

"สไลม์หาเจอ, จากทางนี้เลยมองเห็นหมด”

ว่าแล้ว ชั้นก็ชี้สไลม์ที่ใกล้ๆเท้า

คงไม่รู้ตัวสินะ

ถ้าชั้นไม่ได้เชื่อมประสาทสัมผัส..... ก็คงหาสไลม์นี่ไม่เจอเช่นกัน

แค่ 1 ตัว ขนาดมันเล็ก แถมยังโปรงแสงอีกต่างหาก

หนำซ้ำ, เมื่อเจอคน สไลม์ก็ไม่ขยับ แค่จับตามองอยู่เงียบๆ

ในป่ามืดๆ มีสิ่งเช่นนี้อยู่ ใครรู้ตัวนับว่าเก่งแล้ว

"เอาจริงดิ.....เคยได้ยินว่า มอนที่ tame แล้ว ใช้เป็นตัวช่วยค้นหาศัตรูได้อยู่หรอก, แต่ถูกหาเจอไวขนาดนี้ เป็นครั้งแรกนะเนี่ย.......”

"ก็นะ, สไลม์มีจำนวนเยอะไง"

ว่าแล้ว ชั้นก็ใช้เวทแสงที่จำได้, ส่องสว่างให้เห็นสไลม์รอบๆ

แม้แต่ตำแหน่งที่ครูฝึกมองเห็นได้ ก็มีสไลม์อยู่ 7 ตัวแล้ว

ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะแอบหลบเลี่ยงผ่านมา

".....เอ๋? สไลม์ที่ยูจิ tame ไม่ได้มีแต่ 1 ตัวเหรอ?"

"แบ่งร่างได้ รวมร่างได้, ปกติอยู่เป็นตัวเดียว แต่ถ้าต้องการจำนวน ก็แยกตัวได้"

ว่าแล้ว ชั้นก็ให้สไลม์รอบๆ ลองรวมกับแยกร่างดู

ครูฝึกเห็นแล้วก็เข้าใจ

"งี้นี่เอง, เคยได้ยินเรื่องสไลม์สามารถรวมร่างได้อยู่หรอก, แต่นี่ tame พร้อมกันถึง 7 ตัว.....ไม่ใช่แค่เวทหรือดาบ แต่ฝีมือการ tame เอง ก็เป็นสัตว์ประหลาด......”

ถูกเข้าใจผิดว่าสไลม์ที่ tame มีแค่ 7 ตัวซะแล้ว......แต่พูดมากไปกว่านี้ รังแต่จะก่อปัญหา งั้นก็ช่างเหอะ

แต่นี้ไป อย่าเปิดเผยข้อมูลเรื่องจำนวนสไลม์ ก็เป็นการดี

คิดแล้ว ครูฝึกก็ยกสองมือ

"ยอมแพ้แล้ว, ข้าจะกลับไปเงียบๆ"

ครูฝึกหันกลับไปตามทางที่มา

เราจับตาดูด้วยสไลม์ต่อไป, แต่ไม่ได้มีการหลอกลวงผิดคำพูดแต่อย่างใด

……แต่ว่า, การสอบยังไม่จบ ก็อยู่เฝ้ายามต่อไปเถอะ

 

 

◇ ◇

 

 

แล้ว หลายชั่วโมงผ่านไป ――มาถึงตอนเช้ามืด

เหตุการณ์ก็เกิดขึ้น ในช่วงที่ความระมัดระวังตัวของมนุษย์ลดลงถึงขีดสุด

ต้นไม้ที่สไลม์ดูอยู่ เขย่าเบาๆ

และเริ่มขยับแรงขึ้น

แต่…..เป็นเหตุที่แตกต่างกับตอนครูฝึก

――มองไม่เห็นร่างของต้นตอ




NEKOPOST.NET