ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย

Ch.6 - เริ่มปฏิบัติการกวนตีน!


ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 6 - เริ่มปฏิบัติการกวนตีน!

 

"ลู่ชู! ทำไมพี่ดูไม่เหนื่อยเลยล่ะ?" เสี่ยวหยูถามอย่างสงสัย ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเดินกลับเข้าห้องหลังจากปั้นตุ๊กตาหิมะเสร็จ ปกติแล้วลู่ชูนั้นเป็นคนเหนื่อยง่าย ขนาดแค่เดินไปซื้อของหน้าปากซอยแล้วเดินกลับมาเขายังเหนื่อยเลย

 

เมื่อคิดดูดีๆแล้ว ลู่ชูก็เห็นด้วยว่ามีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับตัวเขา  เหมือนดั่งในนิยายหลายๆเรื่อง --- คนที่มีสภาพร่างกายที่แข็งแรงจะสามารถฝึกฝนพลังพิเศษได้มีประสิทธิภาพกว่าคนอ่อนแอ การที่เขากินผลไม้เพิ่มความสดชื่นเข้าไปทำให้ให้เขาแข็งแรงกว่าเดิมหรือเปล่านะ?

 

พอคิดมาถึงจุดนี้  ลู่ชูก็เผลอยิ้มออกมา ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต  เขาคงต้องศึกษารูปแบบของพลังของตนเอง  และเรียนรู้เกี่ยวกับมันให้มากขึ้น!

 

เมื่อมาถึงบ้าน ลู่ชูก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา และจดจ่ออยู่กับจอมือถือ ลู่ เสี่ยวหยูเห็นว่าพี่ชายของเธอแปลกใจ จึงเกิดความสงสัย เธอแอบมองลู่ชูอยู่นาน แต่ก็เดาไม่ออกว่าเขากำลังทำอะไรจึงเอ่ยถามออกไปว่า "ลู่ชูทำอะไรอยู่เหรอ?" "

 

"คุยแชทนิดหน่อยน่ะ" เขาตอบและจดจ่อกับมือถือต่อไป

 

"ขอดูหน่อยสิ" เสี่ยวหยูพูดและพยายามจะคว้ามือถือออกจากมือเขา เธอเห็นหน้าจอแชทที่ลู่ชูใช้งานอยู่โดยบังเอิญ เป็นโปรแกรมแชทที่มีชื่อว่า จดหมายในขวดน้ำ

 

"นี่พี่เล่นแอพนี้ทำไมเนี่ย?"

 

ลู่ชูยุ่งเกินกว่าที่จะตอบคำถาม เขาส่งข้อความออกไป โดยไม่แสดงตัวตนว่า


ลู่ชู: ในนี้มีสาวอวบไหมจ๊ะ?

 

ไม่ระบุชื่อ: สาวอวบอยู่นี่คร่าาา

 

ลู่ชู: เธออวบจริงหรอ?

 

ไม่ระบุชื่อ: ช่ายยย

 

ลู่ชู: แล้วทำไมไม่ไปลดน้ำหนักมาเล่นแชททำไม! หา?!

 

อีกฝั่งคงแทบจะขว้างมือถือทิ้ง --- เพราะจู่ๆก็โดนลู่ชูกวนตีนใส่

 

หลังจากนั้นลู่ชูก็ยิ้มกริ่มมองหน้าบันทึกอย่างมีความสุข


ค่าความทุกข์จาก ลู่ เหม่งหยู +50

 

...

 

"ได้แต้มอีกแล้วเยี่ยมเลย มันเหมาะมากที่จะกวนส้นตีนคนอื่นผ่านการแชทแบบไม่ระบุตัวตนอย่างนี้"

 

ถ้าเขาจะได้แต้มจากการทำให้ผู้อื่นกลัวเพียงอย่างเดียว เขาก็คงจะโชคร้ายเอามาก ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะเขาไม่มีพรสวรรค์ด้านนั้นเลยน่ะสิ! แต่ถ้าเป็นการทำให้คนอื่นรำคาญและหงุดหงิดล่ะก็ เขานี่แหละมืออาชีพ!

 

จากนั้นก็มีข้อความมาจากกลุ่มอื่นเข้ามา "นอนไม่หลับเลยมีใครมีคลิปสนุกๆมาแบ่งกันไหม"

 

ลู่ชูพิมพ์ไปว่า "ฉันมี อยากเห็นคลิปโชว์นมไหม"

 

คนไม่ระบุชื่อตอบกลับมาว่า "ส่งมาเลย!! เร็วเข้า ขอบคุณนายมากๆ!"

 

ลู่ชูค้นหารูปภาพเอ็กซเรย์หน้าอกแล้วส่งไปในแชท

 

ไม่ระบุชื่อ: ????

 

"ค่าความทุกข์จาก ลี หมิงเก้อ +20...."

 

ลู่ชูกำมือถือในมืออย่างร่าเริง เงินค่าซื้อมือถือหลายร้อยดอลลาห์ที่เขาใช้หยาดเหงื่อแลกมันมานั้นมีประโยชน์เสียที เขาจินตนาการถึงรางวัลที่เขาจะได้มาจากการหมุนวงล้อ

 

ในที่สุดพรสวรรค์ที่เขามีก็สามารถนำมาใช้สร้างประโยชน์ให้เขาได้ แต่การกวนตีนเก่งนี่นับเป็นพรสวรรค์ได้เหรอ?

 

หลังจากที่ออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ลู่ชูใช้เวลาเกือบสองปีในการเรียยนที่โรงเรียนนานาชาติลั่วเชง แต่จำนวนเพื่อนที่เขามีก็ไม่ได้มากมายนัก อาจเป็นเพราะบุคลิกของเขาที่คนอื่นๆมักจะทนไม่ได้

 

"ค่าความทุกข์จากชีเว่ย +1 แต้ม"

 

หมอนี่อีกแล้วเหรอ?

 

ปกติแล้วลู่ชูมักจะพูดอะไรออกไปโดยไม่คิด เหตุการณ์แบบชีเว่ยจึงน่าจะเกิดขึ้นบ่อยๆ

 

ภายในเสี้ยพริบตา ลูุชูได้เก็บสะสมแต้มความทุกข์ได้ถึง 700 แต้มในคืนนี้ แต่ผลไม้แห่งท้องฟ้าราคาสูงถึง 1000 แต้ม ลู่ชูอยากจะรู้ว่าผลไม้แห่งท้องฟ้าสามารถทำอะไรได้ เขายังขาดความรู้เกี่ยวกับความสามารถของผลไม้อีกมาก และเขาก็ไม่รู้ว่าผลไม้นี่มีวันหมดอายุไหม? ... ถ้าทิ้งไว้โดยไม่กินมันจะเสียหรือเปล่า?

 

จากมุมมองของเขา ผลไม้เพิ่มความสดชื่นมีประโยชน์กับตัวเขาอย่างมาก ดังนั้นถ้าไปเสี่ยงโชคในล็อตเตอรี่ต่อเขาน่าจะได้รับผลประโยชน์สูงสุด!

 

จะมีรางวัลอื่นอยู่ในล็อตเตอรี่อีกไหมนะ? จะมีรางวัลที่เป็นของหายากหรือเปล่า?

 

จินตนาการของลู่ชูบรรเจิดไปหมด ตัวเขาตอนนี้ราวกับมีไฟลุกท่วมหัว

 

ลู่ชูกะไว้แล้วว่าเขาต้องแตกต่างจากคนอื่น เขาพยายามค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จากการค้นหานับครั้งไม่ถ้วนในอินเตอร์เน็ต และบทความต่างๆ แต่กลับไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับสร้อยคอที่เขาห้อยอยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับมันเป็นของหายากที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกใบนี้

 

ข่าวในทีวีบอกว่าผู้ที่ได้รับพลังพิเศษมาเล่าว่าพวกเขาได้ผ่านเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่จนทำให้พลังพิเศษตื่นขึ้นมา

 

และยังมีนักบวชที่ฝึกฝนตนเองบนยอดเขาจนพลังของเขาตื่นขึ้นมา ดูเหมือนจะมีวิธีการได้รับพลังพิเศษอยู่หลากหลายวิธี

 

ผู้คนมากมายที่สามารถปลุกพลังได้ก่อนเขา ก็คงจะนำหน้าเขาไปไกลแล้ว ลู่ชูอยากจะรู้จริงๆว่าพลังของพวกเขาจะแข็งแกร่งขนาดไหน?

 

แต่ในเมื่อยุคแห่งพลังพิเศษเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณหลายเดือนก่อน คนที่ได้พลังพิเศษมาแล้วก็น่าจะยังนำหน้าเขาไปได้ไม่ไกล

 

ถึงลู่ชูจะกินผลไม้เพิ่มความสดชื่นเข้าไปแล้ว ก็ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆจนสังเกตุเห็นได้ชัด และเขาก็ยังไม่ได้รับพลังพิเศษใดๆ

 

หลังจากได้แต้มมา 700 แต้ม เขาตัดสินใจนำแต้มที่ได้ไปหมุนวงล้อหรรษาเจ็ดครั้งรวด!

 

ลู่ชูมองไปที่คำว่า "ขอบคุณที่ร่วมสนุก" ตรงหน้าอย่างว่างเปล่า ... ความผิดหวังเริ่มแสดงออกมาทางใบหน้า

 

คนอื่นๆที่ได้รับพลังที่แข็งแกร่งมาจากการผ่านความกดดันนิดหน่อยนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ

 

ตอนนี้เขาก็กำลังเผชิญกับความกดดันเช่นกัน ความกดดันที่เขาสร้างขึ้นมาเองนี่แหละ! แต่ช่างน่าหัวเราะจริงๆ ที่คนอื่นๆเจอความกดดันแล้วได้รับพลังใหม่ แต่ตอนที่เขาเจอความกดดันเขากลับต้องมาเจอกับประโยคเดิมๆที่บอกว่า "ขอบคุณที่ร่วมสนุก"

 

เทพธิดาแห่งโชคลาภไม่เคยแม้แต่จะยิ้มให้เขาจริงๆ

 

แต่แล้วในครั้งที่หก ลู่ชูก็ได้รางวัลเป็นผลไม้เพิ่มความสดชื่น! เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นดีใจ! เพราะลู่ชูรู้ว่ามันส่งผลดีต่อร่างกายของเขาแค่ไหน แถมการที่ได้มันมาเป็นครั้งที่สอง ทำให้เขารู้ว่าโอกาสที่จะได้ผลไม้ชนิดนี้มานั้นค่อนข้างสูงทีเดียว หวังว่าหลังจากกินลูกที่สองแล้ว สภาพร่างกายเขาจะดีขึ้นอีกนะ!

 

ในการหมุนวงล้อครั้งที่เจ็ด เขาได้รางวัลเป็นกระดาษสีทอง ที่มีทำนองอันแสนคุ้นเคย ลู่ชูอดไม่ได้ที่จะร้องมันออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

"โอ้เจ้าดาวดวงน้อยแสนงาม แสงวับวามเจ้าเป็นเช่นไร"

(Twinkle twinkle little star, how I wonder what you are)

 

???

 

นี่มันอะไรกัน?

 

"นี่มันอะไรกันว้อยยยย ทั้งๆที่พยายามมาทั้งคืน ขยันกว่าลุงข้างบ้านที่คุ้ยขยะเพื่อนบ้านไปขายทุกๆวันอีก แล้วทำไมตูต้องมาได้อะไรไร้ประโยชน์แบบนี้เนี่ย?"

 

ถ้าเขาสามารถเก็บค่าความทุกข์ของตัวเองได้ ตอนนี้เขาคงเป็นเทพพระเจ้าแล้ว!

 

เพราะตอนนี้ลู่ชูเครียดและโมโหสุดๆ ทำไมเขาถึงยังไม่ได้พลังอะไรแหล่มๆล่ะ? ไอ้ระบบนี่ตั้งใจสร้างมาเพื่อกวนใจเขาหรือไง?! ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!

 

หลังจากเขาเพ่งดูเจ้ากระดาษนี่สักพัก ดูเหมือนประโยคข้างในจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อย

 

"โอ้เจ้าดาวดวงน้อยแสนงาม แสงวับวามเจ้าเป็นเช่นไร"
(Twinkle Twinkle Little star, how I wonder what you are)

 

"สูงล่องลอยในท้องฟ้าไกล เหมือนเพชรพลอยในท้องนภา"
(Up above the world so high, like a diamond in the sky)

 

"เมื่อสิ้นแสงอาทิตย์ลาไป  ฟ้าสดใสกลับมืดมิดพลัน"
(When the blazing sun is gone, when nothing shines upon)

 

"เขาไม่อาจเห็นทางแสนยาว หากว่าเจ้าไม่พราวแสงมา"
 

 

ลู่ชูพยายามที่จะร้องเพลงกล่อมเด็กเพลงนี้ออกมาดังๆ แต่ก็ไม่มีอะไรในกระดาษเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว จากนั้นก็เขาร้องมันออกมาอีกรอบอย่างจริงจัง แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ไม่ว่าจะอย่างไร นี่ก็เป็นแค่เพียงเพลงกล่อมเด็กเก่าๆเท่านั้น ลู่ชูถือแผ่นกระดาษไว้ในมือ เขาพูดอะไรไม่ออก

 

ในขณะเดียวกัน ลู่ เสี่ยวหยูที่อยู่อีกฝั่งของห้องเช่า ก็ตะโกนมาทางเขาว่า "ลู่ชู หิมะหยุดตกแล้ว!" "

 

ลู่ชูกระโดดลุกขึ้นยืน และรีบไปทางหน้าต่าง

 

จากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะ ตอนนี้มันเต็มไปด้วยดวงดาวที่ส่องแสงวิบวับ ในยามราตรีที่เงียบสงบ แสงสีขาวจากดวงดาวส่องผ่านหน้าต่างเข้ามายังแผ่นกระดาษสีทอง ทันใดนั้นก็เกิดไฟสีขาวส่องสว่างลุกโชนขึ้นมา

 

ไฟลุกโชนจนถึงจุดสูงสุด จนแผ่นกระดาษกลายเป็นเถ้าถ่านสีขาว เถ้าถ่านนั้นผสมรวมกับตราสัญลักษณ์รูปต้นไม้บนฝ่ามือของลู่ชู

 

และนั่นทำให้ลู่ชูรู้สึกว่าถ้าเขาร้องเพลงนี้ ออกมาอีกครั้ง มันจะเกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดอะไรขึ้นอีกหรือเปล่านะ?




NEKOPOST.NET