ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย

Ch.5 - แต้มความทุกข์


ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 5 – แต้มความทุกข์

 

ลู่ชูยังคงเลื่อนดูหน้าบันทึกไปเรื่อยๆ  +10 แต้ม จากฉูหยาง และ +10 แต้ม จากลีหลิน สองคนนี้น่าจะเป็นคนที่เห็นสภาพเลือดอาบของเขาและตกใจวิ่งหนีไป

 

และอีกประมาณสามร้อยแต้มจาก ซาง ฉุนกัว … หมอนี่ต้องเป็นคนที่ขับรถชนเขาแน่ๆ ถ้าไม่ใช่หมอนี่ แล้วใครที่ไหนจะมีค่าความทุกข์สูงขนาดนี้ล่ะ? --- ลู่ชูเริ่มจะเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

 

+100 แต้มจากลู่ เสี่ยวหยู เขาคงทำให้เธอตกใจตอนที่กลับมาถึงบ้านในสภาพแบบนั้น

 

ลู่ชูเลื่อนกลับมาข้างบนสุดของหน้าต่าง มีข้อมูลใหม่เพิ่มเข้ามาแล้ว เป็นค่าความทุกข์จากชีเว่ย +1 แต้ม

 

ชีเว่ยคือชายหนุ่มที่เจอเมื่อตอนเย็น แต่ลู่ชูก็แค่ทำตัวหยาบคายกับเขานิดหน่อยแค่นั้นเอง .. การที่ชีเว่ยมารู้สึกทุกข์เพราะเขา และยังคงรู้สึกมาเรื่อยๆจนถึงตอนนี้ ทำให้ลู่ชูถึงกับขมวดคิ้ว

 

จากที่สังเกตุเห็น การจะได้แต้มความทุกข์ไม่ได้มากจากการทำให้กลัวเพียงอย่างเดียว ลู่ชูจะได้แต้มเมื่อใดก็ตามที่เขาทำให้ผู้คนเกิดความทุกข์  แม้แต่ความเกลียดก็นับเป็นความทุกข์เช่นกัน

 

ลู่ชูถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องแต่งตัวเป็นผีไปหลอกชาวบ้านเสียแล้ว -- ถ้าเขาทำแบบนั้น ต้องมีพลเมืองดีมารุมยำเขาจนเละแน่ๆ

 

ถ้าเกิดว่าลู่ชูมีพลังที่ชั่วร้ายที่หากินจากความหวาดกลัวของผู้อื่นเพียงอย่างเดียวแล้วล่ะก็ ... อีกไม่นานคงมีฮีโร่ออกมากำจัดเขา

 

แต่ถ้าแค่กวนตีนคนอื่นล่ะก็ ... เขาทำได้สบาย

 

เมื่อรู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะได้แต้ม ลู่ชูก็เปิดหน้าล็อตเตอรี่ขึ้นมา หน้าจอตรงหน้าโชว์ให้เห็นวงล้อเสี่ยงโชค มีลูกศรแท่งหนึ่งชี้เข้าไปที่วงล้อ และมีปุ่มที่มีคำว่า "หมุนวงล้อครั้งละ 100 แต้ม" เขียนอยู่ข้างๆ

 

ลู่ชูตื่นเต้นมาก เขามีแต้มมากพอที่จะเล่นล็อตเตอรี่! เขากดปุ่มทันที --- วงล้อตรงหน้าเขาหมุนอยู่สักพักหนึ่ง เมื่อเขาตะโกนว่า ‘หยุด’ มันก็ค่อยๆหมุนช้าลง และหยุดในที่สุด

 

"ขอบคุณที่ร่วมสนุก"

 

"โธ่!" ลู่ชูอยากจะเอาหัวโขกอ่างล้างมือ "นี่แกเป็นพลังพิเศษนะว้อย ทำไมโอกาสได้รางวัลจากวงล้อถึงต่ำเตี้ยอย่างนี้เล่า! แล้วเมื่อไหร่จะได้อะไรดีๆล่ะ? จะเปลืองแต้มหมุนมันไปทำไมเนี่ย?!"

 

แต้มความทุกข์ 701 แต้ม ของลู่ชู ลดลงไป 100 แล้ว แต่เขายังไม่อยากหยุดตอนนี้ เพราะยังไงตอนนี้อย่างเดียวที่เขาทำได้คือการเสี่ยงโชคจากหน้าล็อตเตอรี่นี้เท่านั้น

 

"เอาเถอะ ลองอีกรอบก็ได้"

 

วงล้อเริ่มหมุนอีกครั้ง "ขอบคุณที่ร่วมสนุก"

 

"ขอบคุณที่ร่วมสนุก"

 

"ขอบคุณที่ร่วมสนุก"

 

"ไม่ได้อยากร่วมสนุกกับเอ็งเลยว้อยยยยยย!!" ลู่ชูหมุนวงล้อเพิ่มไปอีกห้ารอบแล้ว และเขาก็โดนขอบคุณรัวๆห้าครั้งติด

 

"นี่ฉันไม่มีโชคขนาดนี้เลยงั้นเหรอ?" โอกาสการได้รางวัลจากวงล้อนี่มันมีเท่าไหร่เนี่ย?

 

ลู่ชูไม่รู้ว่ารางวัลจากสิ่งนี้มีอะไรบ้าง นี่เขาหมุนวงล้อมาหกรอบแล้ว แต่กลับไม่ได้อะไรเลย  นี่มันปล้นกันชัดๆ!

 

ในรอบสุดท้าย วงล้อเริ่มหมุนอีกครั้ง ลู่ชูก็บอกให้หยุดในทันทีอย่างไม่รีรอ เมื่อมันหยุดหมุน เขาก็ตกใจอย่างมากที่ลูกศรไม่ได้ชี้ไปที่คำว่าขอบคุณอีกแล้ว มันชี้อยู่ที่ส่วนที่ลูกเบลอไว้ของวงล้อ ส่วนที่เบลอค่อยๆชัดเจนขึ้นเหมือนกล้องที่เพิ่งโฟกัส มันเผยให้เห็นผลไม้ที่คล้ายๆลูกพรุนสีแดง

 

" ‘ผลไม้เพิ่มความสดชื่น’ถูกเพิ่มเข้าไปในช่องเก็บของ คุณสามารถนำมันออกมาเมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ"

 

"เอาออกมาเลย"

 

‘ผลไม้เพิ่มความสดชื่น’โผล่ขึ้นมาบนมือของลู่ชูในทันที ผลไม้ที่ดูน่าอร่อยนี้ดูเหมือนช่วยในการชำระล้างร่างกายจากภายใน

 

‘กินหรือไม่กิน?’ ---  ลู่ชูกินมันลงไปอย่างไม่รีรอ จากนั้นผลไม้ก็กลายเป็นคลื่นความร้อนแผ่ไปทั่วร่างกายของเขา

 

ในฤดูหนาวแบบนี้ อุณหภูมิในห้องค่อนข้างต่ำ แม้จะเพิ่งอาบน้ำอุ่นมาหมาดๆ ลู่ชูก็ยังรู้สึกว่าหนาว แต่หลังจากที่กินมันเข้าไป เขากลับไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไป! ความหนาวกลับกลายเป็นความร้อนสั่นระรัวออกมาจากส่วนลึกของร่างกายเขา!  พร้อมกับมีเม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาตามส่วนต่างๆของร่างกาย

 

ความรู้สึกนี้ ... เหมือนทั้งร่างกายถูกชำระล้างจนความสกปรกต่างๆหายไปจนเกลี้ยง!

 

ลู่ชูที่แต่เดิมสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง และเจ็บป่วยได้ง่าย รู้สึกราวกับความอ่อนแอในร่างกายถูกทำให้มลายหายไป ผลไม้นี่ช่วยปลดปล่อยเขาจากโซ่ตรวนที่พันธนาการเขามาตลอดทั้ง 17 ปีที่ผ่านมา!

 

แม้เขาจะไม่ได้กลายเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งจนไร้เทียมทาน แต่ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดกับร่างกายเขาตอนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเกิดใหม่

 

ครูพละที่โรงเรียนของเขา มักจะให้เขานั่งรอระหว่างที่เพื่อนๆไปวิ่งและออกกำลังกายกัน ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่มีการแข่งฟุตบอลเขาก็รู้สึกอายเกินกว่าจะเข้าร่วม

 

ร่างกายที่บกพร่องอ่อนแอของเขาส่งผลต่อความมั่นใจของเขาด้วย --- ทำให้เขาไม่ค่อยกล้าจะคุยกับสาวๆในห้องเรียน

 

เหมือนกับที่ลู่ เสี่ยวหยูพูดอยู่บ่อยๆว่า สาวที่ไหนจะมาสนใจคนอ่อนแอแบบนี้

 

ลู่ชูดูแต้มที่เหลืออยู่ เพียง 1 แต้มของเขา .. แต้มที่พึ่งได้มามลายหายไปอย่างรวดเร็ว

 

ทันใดนั้น หน้าบันทึกก็มีข้อมูลใหม่เด้งขึ้นมาอีกครั้ง +1แต้มความทุกข์จากชีเว่ย ...

 

เจ้าหมอนี่มันแค้นอะไรนักหนาเนี่ย?  ลู่ชูรู้สึกยกย่องระบบนี่ที่รู้เสมอว่าใครกำลังทุกข์เพราะเขา

 

"ลู่ชู! ออกมากินมาม่าได้แล้ว" ลู่ เสี่ยวหยู ตะโกนเรียก

 

"เติมหัวหอมให้พี่ด้วยนะ" เขาตะโกนบอก เขาปลูกหัวหอมไว้ที่สวน มันจะน่าเสียดายมากถ้าปล่อยให้มันเน่าไปเฉยๆ

 

ในหน้าบันทึก: ความทุกข์จากเสี่ยวหยู +10 +10 +10......

 

ลู่ชูหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง คนทั่วไปคงจะรีบออกไปไกล่เกลี่ยความหมางใจของน้องสาว --- แต่ลู่ชูไม่ใช่คนทั่วไป

 

"เติมผักชีลงไปด้วย!" ลู่ชูตะโกน

 

+10 +10 +10......

 

ลู่ชูยังคงแกล้งเธอต่อไปเรื่อยๆ ต่อไปเสี่ยวหยูคงเป็นแหล่งเพิ่มแต้มความทุกข์ที่สำคัญของเขา ถ้าเธอจะไม่พอใจอะไรง่ายๆขนาดนี้

 

ลู่ชูคิดไปอมยิ้มไป ก่อนที่เขาออกมากินมาม่าอย่างมีความสุข ยิ่งเห็นหน้าบึ้งๆของเสี่ยวหยูเขายิ่งมีความสุขมากกว่าเดิม

 

"ลู่ชู ปกติพี่ต้องเป็นคนทำมาม่าให้เสี่ยวหยูกินนะ!" เสี่ยวหยูบ่น

 

"อ๋อ ต่อไปเธอจะต้องเป็นคนทำแล้วล่ะ" เมื่อลู่ชูพูดประโยคนี้จบ แต้มลำบากใจอีก 20 แต้มถูกเพิ่มเข้ามา เขายิ้มอย่างอดไม่ได้

 

แต่เขาจะแกล้งน้องแบบนี้ไปเรื่อยๆเห็นทีคงจะไม่ได้ เพราะไม่ว่าอย่างไร เธอก็เป็นน้องสาวคนเดียวในโลกใบนี้ของเขา

 

หิมะเริ่มตกหนักขึ้น เมืองทั้งเมืองเริ่มกลายเป็นสีขาว ในขณะที่เกล็ดหิมะอันหนาวเหน็บค่อยๆร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

 

ถูกต้องแล้ว... ทั้งคู่มีแค่กันและกันในโลกใบนี้

 

"ลู่ชูเราไปปั้นตุ๊กตาหิมะกันเถอะ" ลู่ เสี่ยวหยูกล่าว

 

"เอาสิ" ลู่ชูพูดด้วยรอยยิ้ม "อยากจะปั้นตุ๊กตาหิมะแบบไหนเหรอ?"

 

"เดี๋ยวค่อยบอกทีหลัง เสี่ยวหยูกำลังนึกอยู่" เสี่ยวหยูพูดและตั้งใจกินมาม่าต่อไป เธอเลือกที่จะหนีออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาอยู่กับเขา ไม่ใช่เพราะลู่ชูดูแลเธออย่างดี แต่เป็นเพราะเขาทำให้เธอรู้สึกถึงคำว่า ‘ครอบครัว’ นั่นเอง

 

เป็นครอบครัว ... ครอบครัวที่ทั้งสองต่างก็โหยหา

 

สุดท้ายตุ๊กตาหิมะที่ทั้งคู่ปั้นขึ้นมาก็ไม่ได้ใกล้เคียงคำว่าดูดีแม้แต่น้อย  สองพี่น้องไม่มีฝีมือในด้านนี้เมื่อเทียบกับคนอื่นที่มักจะปั้นตุ๊กตาน่ารักๆได้โดยไม่ต้องพยายาม

 

ที่สวนด้านล่างมีตุ๊กตาหิมะอยู่สองตัว ตัวเล็กตัวและตัวใหญ่อีกตัว ถึงแม้ถ้าดูจากเงาที่พาดลงมามันจะดูเหมือนคนจริงๆ แต่รายละเอียดบนตัวของมันนั้นเลอะเทอะทีเดียว

 

ตุ๊กตาหิมะขี้เหงาสองตัวที่ยืนอยู่ข้างกันในโลกที่มืดมิดและหนาวเหน็บ ...




NEKOPOST.NET