ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย

Ch.4 - ในที่สุดก็ได้รับพลังพิเศษ!


ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 4 – ในที่สุดก็ได้รับพลังพิเศษ!

 

ลู่ชูไม่รู้ว่าเขารอดมาได้อย่างไร ตัวเขาในตอนนี้รู้สึกได้ถึงเลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วตัว แต่เขากลับไม่รู้สึกบาดเจ็บแม้แต่น้อย? ไอความร้อนแผ่ออกมาจากตัวเขา และสัญลักษณ์รูปต้นไม้ที่ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา ... ทั้งหมดล้วนเป็นของจริง!

 

เหมือนกับมีสิ่งแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับตัวเขา  ... เหมือนกับเรื่องประหลาดที่เห็นจากข่าวที่คอยกวนใจเขามาตลอดวัน  ...

 

ในตอนนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นราวกับเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า เขานั้นแตกต่างจากคนอื่น

 

จิตใจของลู่ชูเต็มไปด้วยอารมณ์อันหลากหลาย --- หนึ่งในนั้นเป็นอาการช็อกจากการถูกรถชน

 

อีกส่วนหนึ่งเป็นความตื่นเต้นดีใจ --- ใครเล่าจะไม่ตื่นเต้นเมื่อตนเองได้กลายเป็นคนพิเศษ? ถ้าเด็กอายุสิบเจ็ดปีคนไหนก็ตาม มีโอกาสได้เลือกว่าจะรับพลังพิเศษมาเป็นของตัวเอง ร้อยทั้งร้อยก็คงตอบตกลง!

 

และอารมณ์ส่วนสุดท้ายคือความโกรธที่เขามีต่อคนขับรถ ถึงแม้เขาจะไม่เป็นอะไร แต่การที่เขาเดินอยู่ข้างทางอยู่ดีๆ แล้วถูกรถชนจนปลิว มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

 

เขาแค่ออกมาซื้อขนมปัง และมาม่าถ้วยไปให้เสี่ยวหยู  แต่กลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน!?

 

ถึงจะได้ค่าทำขวัญ แต่แค่นั้นมันคงไม่พอ  นี่เขาถูกชนเชียวนะ!

 

แต่ปัญหามีอยู่อย่างหนึ่ง ใครจะเชื่อว่าถูกชนถ้าร่างกายไม่มีรอยแแผลหลงเหลืออยู่เลย หลังจากคลื่นความร้อนแทรกซอนไปทั่วร่างกายของลู่ชู อาการบาดเจ็บทั้งหมดก็ได้หายไป ร่างกายเขากลับมาเป็นปกติ ...

 

ถ้าโรงพยาบาลตรวจแล้วบอกว่าเขาไม่เป็นอะไรเลย เขาจะได้เงินค่าทำขวัญไหม?

 

แล้วยังเหตุการณ์ในตอนกลางวันที่นักแสดงที่ใช้ไฟโดนลูกดอกยาสลบและโดนจับกุมตัวไปต่อหน้าต่อตาเขา ถ้าโรงพยาบาลตรวจพบพลังพิเศษในตัวเขา เขาก็จะถูกจับตัวไปน่ะสิ?

 

ตอนนี้ลู่ชูกังวลกับเรื่องที่จะเกิดขึ้น ถ้าเขาถูกจับตัวไป แล้วใครเล่าจะคอยดูแลเสี่ยวหยูให้เขา?

 

ถ้าไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานวัด เขาคงจะตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลแล้ว

 

และอาจจะใช้สิทธิ์เรียกค่าเสียหายก้อนโตมาจากประกันของคนขับรถอีกด้วย  ---  จากนั้นก็มีชีวิตที่สุขสบาย ... แต่เขาก็เลือกทีจะไม่รับความเสี่ยงนั้น

 

เมื่อคิดได้ ลู่ชูจึงใช้วิธีที่คนอื่นเขาทำกัน เขาเลือกที่จะต่อว่า แล้วแสร้งทำเป็นไม่ได้รับบาดเจ็บ

 

"แกซวยแล้วเจ้าทึ่มเอ้ย!!!" ลู่ชูค่อยๆลุกขึ้นมายืน

 

แต่คนขับรถกลับตกใจกลัวสุดขีดเมื่อเห็นลู่ชูที่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดค่อยๆยืนขึ้น  

 

"รถนั่นน่ะ เป็นรถเช่าหรือรถส่วนตั..."

 

แต่ก่อนทีลู่ชูจะพูดจบ --- คนขับรถก็กรี้ดสุดเสียงและวิ่งหนีไป โดยไม่สนใจรถขนของแม้แต่น้อย ..

 

ลู่ชูจ้องมองคนขับรถที่วิ่งหนีไปอย่างว่างเปล่า ก่อนที่จะพึมพำออกมาว่า

 

"ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?" จากนั้นเขาก็เช็ดเลือดที่ติดอยู่บนหน้าออก แล้วกล่าวต่อว่า "แล้วจะไปเอาเงินค่าทำขวัญจากไหนล่ะทีนี้ ..."

 

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ ลู่ชูจึงตัดสินใจที่จะเดินจากไป ภาพเหตุการณ์การจับกุมตัวนักแสดงที่ใช้ไฟยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขา ใครจะรู้ บางทีพวกชายชุดดำจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้!

 

ตอนแรกลู่ชูคิดว่าจะกลับบ้านเลย  แต่หลังจากคิดว่าจะต้องโดนน้องสาวโลลิบ่น เขาก็เลือกที่จะเดินไปเซเว่นต่อ

 

"ขอมาม่าถ้วยรสเนื้อ สองครับ" ลู่ชูที่ใบหน้ายังคงมีคราบเลือดติดอยู่ ยื่นแบ็งค์ห้าดอลลาร์ให้แก่เจ้าของร้านสะดวกซื้อ ‘ซาง ดงไล’ ด้วยท่าทีเฉยเมย

 

เมื่อจ่ายเงินเสร็จ ลู่ชูก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะเขารู้ดีว่าสภาพของเขาในตอนนี้มันน่าขนลุก

 

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ไฟถนนส่องแสงสลัวเผยให้เห็นปุยหิมะที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดิน ราวกับฉากในหนัง

 

ลู่ชูเดินไปบนหิมะที่ปกคลุมพื้นอยู่บางๆ พร้อมกับทิ้งรอยเท้าสีดำไว้บนหิมะ ผ่านไฟส่องทางสลัวๆดวงแล้วดวงเล่า ในคืนที่ความมืดนั้นไร้จุดสิ้นสุด ช่างเป็นภาพที่จรรโลงใจและชวนให้ผ่อนคลาย

 

ลู่ชูรู้สึกได้ว่าชีวิตของเขาจะไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไป

 

…...

 

"ลู่ชู!! เกิดอะไรขึ้น!" ลู่ เสี่ยวหยู ถามเมื่อเห็นสภาพน่าขนลุกของพี่ชาย

 

รอยเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างกายของลู่ชู แม้แต่ตอนกำลังเดินทางกลับบ้าน  คนที่เดินสวนเขาก็ยังรีบหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไปทันทีเมื่อเห็นเขา

 

"ไม่ต้องห่วงหรอก พี่โดนรถชนน่ะ แต่ไม่เป็นไรแล้ว" ลู่ชูอธิบาย

 

ลู่ เสี่ยวหยูมักจะปฏิบัติกับ ลู่ชูราวกับเขาเป็นคนเขลา "เลือดออกขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก? หรือพี่จะบอกว่านี่ไม่ใช่เลือดพี่ แต่เป็นเลือดของรถยนต์ที่ชน?!"

 

ลู่ชูกรอกตา "รถมันจะเลือดออกได้ไงเล่า พูดอะไรให้มันมีเหตุหน่อยสิ เดี่ยวพี่จะไปอาบน้ำ เอามาม่าไปต้มเองนะ ..  แล้วก็ต้มให้พี่ด้วย"

 

ลู่ชูไม่คิดจะอธิบายสถานการณ์ให้เสี่ยวหยูฟัง เพราะเรื่องแบบนี้บอกไปใครก็ไม่มีใครเชื่อ

 

ลู่ชูยืนรับน้ำอุ่นๆจากฝักบัว จากนั้นก็เดินไปตรงหน้ากระจกที่เต็มไปด้วยฝ้าจากไอน้ำ แล้วมองหาร่องรอยบาดแผลตามร่างกาย

 

"ร่างกายเรายังเหมือนเดิม" เขากระซิบกับบอกตัวเอง ร่างกายเขายังคงเหมือนเก่าไม่มีผิด

 

ถ้าไม่ใช่เพราะตรารูปต้นไม้บนฝ่ามือของลู่ชู เขาก็คงนึกว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความฝัน

 

ลู่ชูพินิจพิเคราะห์ ตราสีขาวรูปต้นไม้บนฝ่ามือ และสิ่งหนึ่งก็เปิดขึ้นมาในความคิดของเขา!

 

หน้าเมนู!

 

มีสามตัวเลือกให้เลือก คือ

 

ร้านค้า

 

ล็อตเตอรี่

 

และบันทึก

 

ลู่ชูงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เลือกเปิดหน้าร้านค้า --- มีสินค้าจำนวนหนึ่ง แต่เกือบทั้งหมดกลับถูกเบลอจนดูไม่ออกว่าคืออะไร และมีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้นที่ไม่ถูกเบลอ

 

สินค้าชิ้นนั้นค่อนข้างแปลกประหลาด

 

‘ผลไม้แห่งท้องฟ้า’ ราคา 1000

 

พร้อมกับด้านล่างสุดของร้านค้ามีตัวเลขอีกชุดหนึ่งแสดงอยู่

 

‘เงินคงเหลือ: 697’

 

ลู่ชูงงงวยว่า 697 นี่คือเงินคงเหลือนี่คืออะไรกัน? แล้วเขาจะมีเงินคงเหลือได้ไง?

 

ในตอนนั้นเองจาก 697 จู่ๆก็เพิ่มขึ้นเป็น 701

 

ลู่ชูกลับมาที่หน้าเมนู และเลือกหน้าบันทึกเพื่อเข้าไปดู มีรายละเอียดจำนวนหนึ่งแสดงอยู่ข้างใน

 

ค่าความลำบากใจของ ซาง ดงไล +131 +27 +5 +1 +1

 

“ดูจะเป็นการอัพเดทแบบต่อเนื่อง แต่ค่าความลำบากใจของซาง ดงไล นี่มันอะไรกัน? เขาคือเจ้าของร้านสะดวกซื้อไม่ใช่เหรอ? หรือสภาพเลือดอาบของฉันทำให้เขากลัว? และความลำบากใจของเขากลายมาเป็นรายได้ของฉัน?”

 

“นี่ฉันสามารถสะสมค่าเงินได้ โดยการสร้างความทุกข์ให้กับคนอื่นอย่างงั้นหรือนี่? นี่มันพลังพิเศษของตัวร้ายชัดๆ! ... ดูเหมือนว่าฉันจะต้องสะสมค่าเงินเพื่อนำไปซื้อของในร้านค้าแล้วเอามาใช้ เพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น!!”




NEKOPOST.NET