ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย

Ch.10 - ปล่อยชั้นไปเถอะ


ท่านเทพ! เมตตาข้าด้วย ตอนที่ 10 - ปล่อยชั้นไปเถอะ

 

เหลียงชีทำอย่างอื่นไม่ได้นอกจาก ยอมรับว่าเขากำลังโดนเด็กหนุ่มตรงหน้าข่มเหง สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นขาวซีด ก่อนที่จะกล่าวว่า "ผลักฉันทำไมเนี่ยเจ้าหนุ่ม"

 

"คุณต้องพักผ่อน" ลู่ชู อธิบาย

 

เหลียงชี: ???

 

เจ้าเด็กบ้านี่ให้ฉันนอนพัก? กลางหิมะเนี่ยนะ????  เหลียงชีไม่อยากให้เหตุการณ์นี้ดำเนินต่อไป กว่าเขาจะหลบหนีออกมา ไม่ใช่ง่ายๆ แถมตอนนี้คนจาก ‘องค์กร’ นั้นก็น่าจะยังตามล่าเขาอยู่ เขาจะเสียเวลาอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ได้!

 

แผนเดิมของเขาคือการหาบ้านสักหลังเป็นที่ซ่อนตัว --- เมื่อเขาเห็นตุ๊กตาหิมะสองตัว ตัวเล็กและตัวใหญ่อยู่ข้างกัน อยู่ในสวนที่ดูอบอุ่น เขาจึงคิดว่าคนที่อาศัยอยู่จะต้องเป็นคนจิตใจดี

 

ถึงแม้ตุ๊กตาหิมะจะไม่ได้ถูกกปั้นออกมาอย่างสวยงาม แต่มันก็ยังส่งผลให้ผู้คนที่เห็นมันรู้สึกมีความสุข

 

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเขาจะผิดพลาด!!

 

มีคนเคยกล่าวไว้ว่าความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวทำให้เสียใจไปได้ตลอดชีวิต!

 

ทันใดนั้นเหลียงชีก็คว้าแขนของลู่ชู แม้อากาศข้างนอกจะหนาวเย็นถึง - 4 องศา แต่ลู่ชูยังรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือของเหลียงชี! --- ฝ่ามือเขาร้อนขึ้นเรื่อยๆ

 

เหลียงชีหวังว่าพลังของเขาจะทำให้ลู่ชูกลัวได้ ความจริงแล้วเขาไม่ได้คิดจะทำร้ายเด็กหนุ่ม ที่เขาต้องทำอย่างนี้เพราะการข่มเหงอันไร้ปรานีของลู่ชู! ที่แม้แต่จะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่ยอมให้เขาทำ!

 

ลู่ชูรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นแรงขึ้นมาในทันที --- นี่คือพลังของฝ่ายตรงข้าม! เขาไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะยังสามารถใช้พลังได้ ทั้งๆที่กำลังบาดเจ็บและอ่อนแอขนาดนี้!

 

แต่ลู่ชูก็สังเกตุเห็นว่า หลังจากใช้พลัง เหลียงชีก็ดูซีดเซียวยิ่งกว่าเดิม

 

‘การใช้พลังทำให้เขาอ่อนแรงลงงั้นเหรอ’ ลู่ชูคิด เหลียงชีไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆนั่นหมายความว่าเขาไม่ได้ถูกชายชุดดำทรมานหรือทำร้ายอะไรตอนที่ถูกจบตัวไป

 

แต่ทำไมเขาถึงอ่อนแอและเปราะบางได้ขนาดนี้ล่ะ? การจุดไฟขนาดใหญ่ขึ้นในเมืองทำให้เขาใช้พลังงานไปมากงั้นเหรอ?

 

ถ้านี่เป็นจริง เหลียงชีน่าจะมาที่นี่เพื่อหาที่พักผ่อน

 

ทันใดนั้น หิมะสีขาวก็กลายเป็นสีแดงเพลิง! มันสะท้อนแสงจากลูกไฟที่เกิดขึ้นบนมืออีกข้างของเหลียงชี --- ลูกไฟบนฝ่ามือนั้นไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย ถึงจะถูกลมพัดแรงแค่ไหนก็ตาม

 

ลู่ชูอยากจะปล่อยมือจากเหลียงชี และรีบถอยไปให้ห่าง แต่เหลียงชีกลับคว้ามือของเอาไว้แล้วไม่ยอมปล่อย!

 

แต่ความกังวลของลู่ชูก็หมดลง เมื่อดวงไฟบนฝ่ามือเหลียงชีดับลงไปในเวลาไม่นาน

 

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดอีกครั้ง ลู่ชูกับเหลียงชีจ้องมองกัน เหลียงชีมองไปที่มือของเขาข้างที่จับแขนลู่ชูอยู่

 

เขาพยายามจุดไฟขึ้นมาอีกครั้ง --- แต่มันก็ดับลงอย่างรวดเร็ว

 

ดวงไฟในจิตใจของลู่ชูสั่นไหวขึ้นอีกครั้ง แต่ไฟในมือของเหลียงชีก็ดับลง

 

"ค่าความทุกข์จากเหลียงชี +150"

 

จากนั้น ไฟที่เหลียงชีจุดขึ้นมาก็ติดๆดับๆ ก่อนที่จะไม่ติดอีกเลย

 

ทั้งหมดนี่ไม่ได้อยู่ในแผนของเหลียงชีมันอาจจะ เป็นเพราะเขาใช้พลังมากเกินไป? การใช้พลังมากเกินไปคงทำให้เขาเหนื่อย และหมดแรง --- หรือว่าเพราะเขาเพิ่งค้นพบพลังของตัวเองได้ไม่นาน เลยยังใช้มันได้ไม่คล่องแคล่วนัก?

 

เหลียงชูจึงไม่รู้แม้แต่น้อยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น

 

แต่เขาก็ยังพยายามทำต่อไป

 

พรึ่บ…

 

ฟู่ว…

 

มันดับไปอีกแล้ว!

 

"ค่าความทุกข์จากเหลียงชี +150"

 

จงมอดไหม้!

 

ไฟดับอีกแล้ว

 

"ค่าความทุกข์จากเหลียงชี +150"

 

เอ่อ... เหลียงชีสูดหายใจเอาอากาศเย็นๆเข้าปอดอย่างเคอะเขินแล้วกล่าวว่า "ถ้าบอกว่าที่ฉันแกล้งหมดสติเมื่อกี้เป็นเพียงเรื่องล้อเล่น เธอจะเชื่อไหม?"

 

"แน่นอน เชื่ออยู่แล้ว แกล้งทำต่อไปสิ" ในใจของลู่ชู เขากำลังเฉลิมฉลอง การได้รับค่าความทุกข์ก้อนโตจากเหลียงชีอยู่ ชายคนนี้อ่อนแอมาก และไม่มีทางทำร้ายเขาได้แน่นอน ลู่ชูต้องใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ และเก็บค่าความทุกข์ให้ได้มากที่สุด!

 

ตอนนี้เขามีค่าความทุกข์กว่า 1700 แต้ม เก็บอีกหน่อยก็ซื้อผลไม้แห้งท่องฟ้าที่เขาเล็งไว้ได้ นอกจากนี้ลู่ชูยังต้องการจะรู้ว่าการฝึกร้องเพลงกล่อมเด็กจะส่งผลอย่างไรหลังจากที่กินผลไม้แห่งท้องฟ้าเข้าไปอีกลูกสองลูก

 

ทั้งเพลงกล่อมเด็กบ้าๆนั่น ทั้งระบบล็อตเตอรี่ที่แสนจะขูดเลือดขูดเนื้อ … เมื่อคิดถึงมันลู่ชูก็เริ่มหัวร้อนขึ้นมาอีก

 

เหลียงชีที่ได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้ของลู่ชู ก็บ่นในใจ ว่าไอ้เด็กนี่คิดอะไรอยู่เนี่ย? เขาพยายามจะใช้พลังอีกครั้ง ผลลัพธ์ของมันยังคงเป็นเหมือนเดิม

 

จนในที่สุดเหลียงชีก็ไม่กล้าใช้พลังอีกต่อไป --- ถ้ายังฝืนใช้อีกล่ะก็ เขาคงไม่มีแม้แต่แรงที่จะใช้เดิน! เด็กวัยรุ่นตรงหน้าที่กำลังยิ้มให้เขา เหมือนกับเป็นคำสาปที่สวรรค์ส่งมาตามล่าเขา เหลียงชีไม่รู้ว่าทำไมไอ้เด็กบ้าตรงหน้าถึงยิ้มแป้นขนาดนี้ ยังกับมันเพิ่งเจอขุมทรัพย์ยังั้นแหละ

 

"ค่าความทุกข์จากเหลียงชี +291"

 

ใบหน้าของเหลียงชีเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขากล่าวอ้อนวอนออกมาว่า"ปล่อยฉันไปเถอะพ่อหนุ่ม"

 

"ให้เรียกรถพยาบาลไหมครับ" ลู่ชูพูดด้วยเจตนาดี ความจริงแล้วเขายังคงต้องการเก็บค่าความทุกข์จากชายคนนี้อีก --- แต่ถ้าพวกชุดดำมาเจอเข้าล่ะก็ มันคงจะไม่ดีสำหรับเขาเช่นกัน

 

"ไม่ต้องเรียกหรอก" เหลียงชีเกิดความกังวลขึ้นมาเมื่อได้ยินคำว่ารถพยาบาล

 

"งั้นก็ออกไปสิ เดินกลับบ้านไปให้ไวเลย อย่าปล่อยให้คนอื่นๆเป็นห่วง" ลู่ชูพูดและจูงเสี่ยวหยูมาข้างๆ เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะดึงให้เหลียงชีอยู่ต่อ ลู่ชูรู้สึกว่าตนเองต้องเดือดร้อนแน่ๆถ้าปล่อยให้เขาเข้ามาหลบในบ้าน

 

แม้เขาจะได้พลังพิเศษมาแล้ว และสามารถที่จะเรียนรู้โลกใบใหม่ได้ --- แต่เขาก็ยังคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ควรเก็บเป็นความลับระหว่างเขากับลู่เสี่ยวหยูเท่านั้น!

 

เขาเลี้ยงดูตนเองมาตลอด 17 ปีด้วยตัวคนเดียว เขามีลู่ เสี่ยวหยู อยู่ด้วยทั้งในอดีต ปัจจุบัน และต่อไปในอนาคต! เขาจึงไม่ต้องการเพื่อนคนอื่นอีก

 

ความจริงแล้วลู่ชูไม่ใช่คนเย็นชา แต่เป็นโลกใบนี้ต่างหากที่เย็นชาใส่เขา

 

เหลียงชีลุกขึ้นอย่างน่าสงสารก่อนที่จะเดินจากไป เป็นความซวยของเขาจริงๆที่มีบ้านให้เลือกตั้งเยอะแยะ  แต่เขาดันเลือกมาบ้านหลังนี้! … บางทีเขาควรจะลองไปหลบที่บ้านอื่นอีกดีหรือเปล่านะ?

 

ลู่ชูมองดูเหลียงชีเดินจากไป อย่างไรก็ตาม ค่าความทุกข์จากเหลียงชียังคงเพิ่มขึนเรื่อยๆ

 

เขาไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าเหลียงชีจะกลับมาล้างแค้น เพราะตอนนี้ขนาดตัวเอง เหลียงชียังเอาตัวเองไม่รอดเลย แล้วเขาจะมีปัญญากลับมาล้างแค้นได้อย่างไร?

 

เสี่ยวหยูจับชายเสื้อของลู่ชูแน่น ขณะกำลังเดินกลับเข้าบ้าน เธอก็ถามออกมาว่า"นั่นเป็นคุณนักแสดงที่เราเจอเมื่อตอนเย็นหรือเปล่า?"

 

"น่าจะเป็นเขานั่นแหละ" ลู่ชูพยักหน้า

 

"เขาโดนจับไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ล่ะ?" ลู่ เสี่ยวหยู ถามขึ้นมาพร้อมเกาหัว

 

"น่าจะเพื่อ … อิสระภาพล่ะมั้ง" ลู่ชูนึกได้เพียงคำตอบเดียว ถ้าเขาตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขาก็คงจะลองทำทุกทางที่เป็นไปได้เพื่อหลบหนี

 

อะไรจะสำคัญไปกว่าอิสระภาพล่ะ?

 

"เมื่อกี้เขาไม่ได้พยายามจะเผาพี่เหรอ?" เสี่ยวหยู ถาม

 

"ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น" ลู่ชูพยักหน้า

 

"แล้วทำไมเขาทำไม่ได้ล่ะ?'

 

"เป็นเพราะว่า … เขากำลังอ่อนแอ..." ลู่ชู อธิบาย

 

"งั้นถ้าลู่ชูได้พลังพิเศษมา พลังของพี่ก็คงไม่มีประโยชน์! เพราะพี่อ่อนแอกว่าเขาเสียอีก พี่อ่อนแอมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว" เสี่ยวหยูจิกเขา

 

ได้ยินแบบนั้นท่าทีของลู่ชูก็เปลี่ยนไป "เจ้าตัวแสบ … เมื่อกี้พูดอะไรน่ะ ไร้สาระจริงๆ พี่มีพลังแล้วนะ!"

 

"จริงงงงเหรออออออ? ถ้างั้น ไหนโชว์ให้ดูหน่อยสิ" ลู่ เสี่ยวหยู หัวเราะอย่างเย็นชา

 

ลู่ชูลังเลอยู่อึดใจหนึ่ง --- เขาไม่มีพลังอะไรจะมาโชว์เลยนี่! เขายังไม่ได้เริ่มฝึกด้วยซ้ำ!

 

ลู่ชูเริ่มหงุดหงิดจึงพูดว่า "ไปนอนได้แล้ว พี่บอกแล้วนาว่าไม่ต้องตามมา ช่วงนี้ดื้อบ่อยนะเรา!"

 

"ฮี่ฮี่ฮี่" เสี่ยวหยูหัวเราะคิกคัก

 



NEKOPOST.NET