Heaven Awakening Path ตอนที่ 75 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Heaven Awakening Path

Ch.75 - นี่มิใช่จุดอ่อนของข้า


ตอนที่ 75 นี่มิใช่จุดอ่อนของข้า

 

เอ๊ะ

เวินเหยียนผู้เพียงแค้นที่ไม่อาจตายอึ้งไป

เสียงนี้ นางไม่คุ้นเคย แต่นางก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนพูด รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ในช่วงเวลาสำคัญนี้ ซีเฟิ๋นทะลวงผ่านระดับชั้นเชื่อมต่อแล้ว! และได้รับประสาทสัมผัสที่ถูกตัดขาดไปกลับคืนมา!

แต่คนผู้นี้กลับพูดว่า...

“บ้าไปแล้วหรือเจ้า ตลกมากนักหรือ ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก คนบ้า!” ทั้งด่าทั้งเรียกหา ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ เมื่อเผชิญกับการรังแกและดูหมิ่นของลั่วถิง ตอนที่จมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวัง ตอนที่แม้อยากตายยังไม่สามารถ เวินเหยียนยังไม่หลั่งน้ำตาสักหยด นางมิใช่สตรีที่เชื่อว่าน้ำตาจะช่วยแก้ปัญหาอะไรได้ แต่ในตอนนี้นางร้องไห้แล้ว เมื่อจู่ ๆ ก็มีความหวัง เมื่อจู่ ๆ ก็มีผู้มาช่วยชีวิต เมื่อจู่ ๆ ท่ามกลางช่วงเวลาอันมิดมืดก็ได้พบกับแสงสว่าง นางก็ร้องไห้แล้ว ร้องไห้อย่างหนักหน่วง

ตลกหรือ

ซีเฟิ๋นไม่คิดว่ามันตลกสักนิด เขาเพียงพูดว่าเขายังไม่ควรทะลวงผ่านระดับชั้นเชื่อมต่อมาตอนนี้เลย แต่ว่าคนสองคนจะมาทำเรื่องแบบนี้ทั้ง ๆ ที่มีคนอื่นอยู่ด้วยได้อย่างไรกัน แต่เมื่อเวินเหยียนพูดขึ้น เมื่อนางร้องไห้ เขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องราวไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคิด

ซีเฟิ๋นค่อย ๆ ลุกขึ้น เขาคุ้นชินกับการมีประสาทสัมผัสเพียงอย่างเดียว จู่ ๆ ก็สัมผัสอะไรได้ตั้งมากมาย ทำให้เขายังปรับตัวไม่ทัน เขาขยับร่างกายและหมุนต้นคอ ข้อต่อทั่วทั้งร่างลั่นกรอบแกรบ เขารีบสำรวมสติจับจ้องไปที่ร่างของลั่วถิง

“ปล่อยนาง” น้ำเสียงซีเฟิ๋นไม่มีร่องรอยความเกรี้ยวกราด แต่เป็นน้ำเสียงที่ไม่ยอมให้ผู้ใดปฏิเสธได้

“ถ้าข้าบอกว่าไม่เล่า” ลั่วถิงยิ้มอย่างเย็นชา แต่เขาก็ยังไม่ทราบชัดว่าซีเฟิ๋นทำอะไรอยู่ดี ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย แต่ตอนนี้กลับฟื้นขึ้นมา แต่เขารู้ว่าคนผู้นี้มิใช่ยอดฝีมือใด ได้ยินว่าตอนมาถึงสถาบันเทียนเจ้ายังบาดเจ็บสาหัสอยู่เลย ในขณะที่อีกสามคนวิ่งวุ่น คนผู้นี้ได้แต่เป็นภาระที่ต้องรับการดูแลเท่านั้นเอง

คนเช่นนี้ ยังอยากจะเล่นเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามอีกอย่างนั้นหรือ

ลั่วถิงเพียงรู้สึกว่าตลกดี เขาไม่หวาดเกรงมากนัก สำหรับเขาแล้วก็แค่ฆ่าคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน แล้วก็ฆ่าคนนอกอย่างนี้ แรงกดดันยังน้อยกว่าการฆ่าเวินเหยียนมากมายนัก

ใช่แล้ว ตอนที่เขาเล่าความคิดชั่วช้าให้เวินเหยียนฟัง เขาก็ไม่คิดที่จะไว้ชีวิตนางอยู่แล้ว ตอนนี้ก็แค่มีศพที่ไม่สำคัญเพิ่มขึ้นอีกศพ มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด

แต่ก็รีบ ๆ จัดการดีกว่า

ลั่วถิงคิดเช่นนั้น เขาไม่รอดูความเคลื่อนไหวต่อไปของซีเฟิ๋นด้วยซ้ำ กับปลาซิวปลาสร้อยอย่างนี้ยังต้องเสียเวลาระมัดระวังตัวอีกหรือ

เขายิ้ม รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาเย้ยหยันความมั่นใจจนเกินตัวของซีเฟิ๋น จากนั้นเขาก็จี้นิ้วออกไป

ซู่!

หนึ่งนิ้ววายุโจมตี

เขาเป็นผู้เชื่อมต่อพลังวิญญาณแห่งกลิ่น นอกจากความสามารถ “ตามกลิ่น” แล้ว ก็ยังมีความสามารถที่ใช้ควบคุม “กลิ่น” อย่างอื่นอีก แม้ว่าจะมิได้แข็งแกร่งเท่ากับฉู่หมิ่น แต่ก็นับว่าเป็นกระบวนท่าสังหารเล็ก ๆ ได้ มีจุดเด่นที่ความเร็ว

เพี๊ยะ!

เสียงดังกังวาน ใบหน้านั้นหลบไปแล้ว

ลั่วถิงมีสีหน้าแปลกใจ

ระยะเท่านี้ ความเร็วเท่านี้ นิ้ววายุที่โจมตีไปตรงหว่างคิ้วของซีเฟิ๋น อีกฝ่ายเพียงเอียงศีรษะไปเล็กน้อยก็หลบพ้นแล้ว การกระทำช่างแม่นยำว่องไว นิ้ววายุสุดท้ายแล้วก็โจมตีโดนเพียงผนังห้องข้างหลังผู้อื่นเท่านั้น

ลั่วถิงลืมเลือนเวินเหยียนที่อยู่ด้านข้างไปโดยสิ้นเชิง เขาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปอีกก้าว ระยะห่างที่มากขึ้นทำให้เขามีความมั่นใจในวิธีการโจมตีของตัวเองกว่าเดิม

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ลั่วถิงกุมมือทั้งสอง แต่ละมือยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว ยังคงใช้นิ้ววายุโจมตีต่อไป แต่โดยไม่มีข้อยกเว้น ซีเฟิ๋นต่างหลบพวกมันได้หมดอย่างง่ายดาย ผนังห้องด้านหลังมีรูเพิ่มขึ้นมีหลายรู แต่ซีเฟิ๋นปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

“เป็นไปได้อย่างไรกัน” ลั่วถิงร้องตะโกนออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ความเคลื่อนไหวของซีเฟิ๋นรวดเร็วมาก แต่จะหลบเลี่ยงการโจมตีเช่นนี้ได้ทุกครั้ง สิ่งที่สำคัญที่สุดมิใช่ความเร็ว แต่เป็นการวิเคราะห์ที่แม่นยำ ซีเฟิ๋นก็เป็นเช่นนั้น การวิเคราะห์แม่นยำมาก การหลบทุกครั้งไม่มากหรือน้อยไป และพริบตาเดียวก็เตรียมพร้อมที่จะรับการโจมตีครั้งต่อไป เขาดูจะทราบดีว่าลั่วถิงจะโจมตีอย่างไร

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ลั่วถิงมิอาจทำใจได้ เขายกมือขึ้นอีกหลายนิ้ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงสักนิดเดียว ซีเฟิ๋นผู้หลบเลี่ยงการโจมตีเหล่านี้แล้วก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขา

“ดีแต่รังแกคนอ่อนแอ รู้จักซ่อนเป้าหมายโจมตีบ้างไหม” ในขณะที่ซีเฟิ๋นพูด เขาก็ชกออกไปแล้ว เป็นหมัดตรงที่พุ่งไปตรงกลางหน้าลั่วถิง ลั่วถิงเลือดกำเดาไหล แต่หลังจากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม

“ฮาฮาฮาฮา...” เขาหัวเราะ ยกมือขึ้น นิ้ววายุจู่โจมอีกครั้ง

“ระวัง!” เวินเหยียนรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นและกล่าวขึ้นทันทีทันใด

เอ๊ะ

ซีเฟิ๋นครั้งนี้ก็หลบเช่นเดิม ต่อหน้าศัตรูผู้นี้ ก่อนที่จะโจมตีแต่ละครั้ง จากสายตา สีหน้า ท่าทาง ต่างระบุชัดว่าจะทำอะไร ดังนั้นทุกครั้งซีเฟิ๋นจึงวิเคราะห์ได้อย่างแม่นยำว่าเขาต้องการจะโจมตีไปที่ไหน แล้วหลบเลี่ยงได้อย่างใจเย็น แต่ครั้งนี้คนผู้นี้ดูเหมือนไม่มีความเคลื่อนไหวอันใด เขาปิดบังท่าทางทุกอย่างที่จะบ่งบอกเจตนาไปแล้วหรือ

คาดการณ์ไม่ได้ ซีเฟิ๋นก็ได้แต่ขยับหลบเลี่ยงเป็นวงกว้างเท่านั้น แต่ครั้งนี้ เหมือนนิ้ววายุของอีกฝ่ายจะทราบเจตนาของเขา ยังคงโจมตีเขาได้เข้าเป้า โจมตีไปที่มือขวาของซีเฟิ๋น

พลังจากนิ้ววายุปะทะเข้ากับมือขวาของซีเฟิ๋นเกิดเสียงที่บรรยายไม่ถูก มือขวาของซีเฟิ๋นมีโลหิตหลั่งไหลออกมาทันที

“คือตามกลิ่น! ความสามารถของเขาสามารถล็อคเป้าหมายจากกลิ่นได้!” เวินเหยียนร้องบอก

“มิผิด!” ลั่วถิงที่ใบหน้าเปื้อนเลือดยังคงหัวเราะ “ตอนนี้ ก็คือมือขวาของเจ้า!”

มือขวาของซีเฟิ๋นชกใส่ลั่วถิงหนึ่งหมัด จึงติดกลิ่นของลั่วถิงไป เขาจึงนำมาล็อคเป้าจาก “ตามกลิ่น” โดยทันที

หรือก็คือ นิ้ววายุเริ่มอีกครั้งแล้ว

ผัวะ...

เป็นมือขวาของซีเฟิ๋นอีกแล้ว ไม่มีการกระทำใดที่ป้องกันได้เลย โลหิตพุ่งกระฉูดอีกครั้ง และลั่วถิงก็ยังโหดร้ายเหมือนก่อนหน้านี้ เขาโจมตีซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมหยุด มือขวาของซีเฟิ๋นไม่นานก็กลายเป็นก้อนเนื้อเลอะเลือน เขาหันไปมองเวินเหยียนแล้วกล่าวว่า “เจ้าก็ถูกเขาใช้ท่านี้เอาชนะหรือ”

เวินเหยียนอึ้งไป

“เขาคงจะโจมตีที่จุดอ่อนของเจ้า เป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงมาก” ซีเฟิ๋นกล่าว

“ใช่! นี่ก็ถึงตาเจ้าแล้ว!” ลั่วถิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มือยังคงใช้นิ้ววายุต่อไปโจมตีมือขวาของซีเฟิ๋นอย่างดุดัน

“สารเลว!” ซีเฟิ๋นพุ่งไปข้างหน้าแล้ว มือขวาของเขายื่นออกไปข้างหน้าเหมือนเป็นเกราะป้องกัน นิ้ววายุของลั่วถิงโจมตีใส่มันทั้งหมด โลหิตที่สาดกระจายตรงหน้าเขาเหมือนกับบุปผาโลหิตที่เบ่งบานดอกใหญ่

“ข้ายังมีมือซ้าย!” ซีเฟิ๋นกล่าว หมัดซ้ายโจมตี บุปผาโลหิตเบ่งบานอีกครั้ง หมัดนี้พุ่งตรงเข้าไปที่ใบหน้าหวาดกลัวของลั่วถิง

ผัวะ!

หนึ่งหมัด!

“แล้วหมัดขวาก็ไม่ถึงกับใช้การไม่ได้หรอกนะ!”

หมัดขวา หมัดที่สอง!

ตูม!

ลั่วถิงถูกหมัดชกลอยออกไปชนกับผนังที่อยู่ข้างหลัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อเขายกมือทั้งคู่ขึ้นกลับไม่สามารถรวบรวมสมาธิควบคุมพลังวิญญาณแห่งกลิ่นให้ดีได้ เขามองดูซีเฟิ๋นพุ่งตรงมาหาอย่างหวาดกลัว

“ฆ่ามัน!!!” เวินเหยียนที่เต็มไปด้วยความโกรธตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

“พูดอะไรน่ะ” ซีเฟิ๋นกล่าว

“อย่า อย่าฆ่าข้า...” คำพูดของลั่วถิงตะกุกตะกัก มือซ้ายของซีเฟิ๋นกุมลำคอของเขาไว้แน่น มือขวาที่อาบเลือดก็วางลงบนศีรษะเขา

สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดทำให้ลั่วถิงรวบรวมพลังวิญญาณแห่งกลิ่นอีกครั้ง กลิ่น เป็นอีกครั้งที่เขาควบคุมมัน รวบรวมพลังวิญญาณโจมตี ด้วยการนำทางของ “ตามกลิ่น” จี้ไปที่มือขวาของซีเฟิ๋น

แต่ว่า ทำอะไรได้หรือ

ลั่วถิงไม่รู้สึกว่ามือขวาที่อยู่บนศีรษะสั่นไหวแม้แต่น้อย การโจมตีของเขาดูเหมือนจะไม่ได้ส่งไปถึงอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ

ย่อมไม่เป็นเช่นนั้นแน่! ลั่วถิงคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าการโจมตีของเขา ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

มือขวาของซีเฟิ๋นโลหิตหลั่งริน อาบไปบนหน้าผากของลั่วถิง ผสมรวมกับโลหิตบนใบหน้าของลั่วถิง ทำให้สายตาของเขาพร่าเลือน

แกรก!

นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่ลั่วถิงได้ยิน จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าศีรษะของเขาไม่สามารถตั้งตรงได้อีก มันเหมือนจะร่วงลงไป สายตาที่พร่าเลือนของเขาก็มืดมิดลงในตอนนั้นเอง ซีเฟิ๋นหักคอของเขาแล้ว

“ฆ่าแล้ว” ซีเฟิ๋นหันไปบอกเวินเหยียน ขยับกายออกมาให้เวินเหยียนเห็น

“ฆ่า...จริง ๆ หรือ” เวินเหยียนตะลึงงัน

“เมื่อครู่ข้าก็แค่พูดด้วยความโกรธเอง...” เวินเหยียนกล่าว

“ไม่ควรฆ่าหรือ” ซีเฟิ๋นขมวดคิ้ว สีหน้านั้นแสดงชัดว่ากังขานิสัยใจคอของเวินเหยียนมาก

“ฆ่าสิ!” เวินเหยียนเองก็หนักแน่นมาก นางพูดอย่างลังเลว่า “แต่ให้เจ้าฆ่าเช่นนี้...”

“ลำบากเพียงยกมือขึ้นเท่านั้น” ซีเฟิ๋นกล่าว

“เอ่อ ลืมไปเถอะ...” เวินเหยียนไม่อยากจะพูดมากอีก แน่นอนว่านางไม่กังวลว่าลั่วถิงควรจะถูกฆ่าหรือไม่ แต่ใครควรจะเป็นคนฆ่าต่างหากเล่า ตายด้วยฝีมือของซีเฟิ๋นเช่นนี้ เกรงว่าจะมีปัญหาใหญ่ตามมาเป็นกระบุงโกยแน่ แต่จะอย่างไรก็ตาม ซีเฟิ๋นปกป้องนาง นางจะโทษอะไรได้ มีปัญหาอะไรก็ได้แต่ให้นางช่วยเก็บกวาดแล้ว

“มือของเจ้าไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม” เวินเหยียนถาม นางเห็นว่ามือขวาของซีเฟิ๋นยังมีเลือดไหลอยู่

“ไม่มีปัญหา” ซีเฟิ๋นยิ้ม “จุดอ่อนของข้ามิใช่มือขวา” จากนั้นเขาก็ล้มหน้าคว่ำลงบนพื้น

โลหิตแดงฉาน ชุ่มโชกแผ่นหลังของเขา

.................................................................

 

สำหรับคนที่ยังดูไม่ออกนะคะ เราชิปคู่นี้มากๆๆๆๆๆ พอ ๆ กับลู่ซูเลยล่ะ ยิ่งตอนต่อไปนะ โอ๊ยยยยย

ปล. จะกลับไปหาลู่ผิงตอนหน้าแล้วค่ะ

 

ตอนที่ 76 – ชนหมัด




NEKOPOST.NET