Heaven Awakening Path ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Heaven Awakening Path

Ch.3 - ไม่ใช่มืออาชีพ


ตอนที่ 3 – ไม่ใช่มืออาชีพ

 

โดนจับได้แล้ว!

ใบหน้าของม่อเซินเต็มไปด้วยความละอายและความโกรธ ไม่นานหลังจากลู่ผิงกับซูถังจากไป เขาก็เริ่มตามมาติด ๆ เขาต้องการทำความเข้าใจความเคลื่อนไหวของลู่ผิงสักหน่อยเพื่อทำตามเป้าหมาย

แต่เขาก็โดนจับได้ก่อนที่จะได้ยินอะไรเสียอีก ยิ่งกว่านั้นยังถูกจับได้จากสวะอย่างนี้อีก

ใบหน้าแก่ ๆ ของม่อเซินแดงเถือก ก่อนหน้านี้เขาเชื่อว่าแม้เขาจะเป็นเพียงคนสวน แต่การจัดการสวะนี่ก็ไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาเป็นมือสมัครเล่นสำหรับงานหลบ ๆซ่อน ๆ อย่างการแอบตามและลอบฟังไปสักหน่อย

เขาอยากจะทำมันจริง ๆ

เมื่อเขามองใบหน้ายิ้มแย้มที่ยื่นออกนอกหน้าต่างนั้นแล้ว เขาก็อยากจะตัดหัวมันตอนนี้เลย

แต่เขาทำไม่ได้

อย่างไรเขาก็เป็นอาจารย์ และลู่ผิงก็ยังเป็นนักเรียนของสถาบัน ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเขาทำเพื่อกำจัดกาฝากให้ซูถัง เขาไม่อยากให้มีจุดด่างพร้อยในจิตใจของซูถัง ทางที่ดีที่สุดคืออุบัติเหตุ

แล้วอุบัติเหตุมันสร้างอย่างไรเล่า

ม่อเซินเริ่มกังวลอีกเรื่อง เขาพบว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เขาเป็นแค่คนสวน การสร้างอุบัติเหตุสังหารคนผู้หนึ่งทำอย่างไร เขาไม่รู้เลยสักนิด

“ครูม่อเซิน” ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ร่างอีกร่างก็โผล่พ้นหน้าต่างอีกด้านและตะโกนเรียกชื่อเขา

ให้ตายเถอะ

ใบหน้าม่อเซินยิ่งแดงกว่าเดิม เขาเผลอตัวไปแล้ว ถ้าลู่ผิงเป็นศัตรูหรือคู่ต่อสู้ เขาจะตายไม่รู้เรื่องไปกี่รอบแล้วนี่

เสียงดังมาจากด้านหน้า ม่อเซินเคลื่อนตัวไปด้านหน้าเพื่อมองดู หลัวเหวยเขยิบมาจากหน้าต่างข้าง ๆ และตะโกนเรียกเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังขา

อ้อ ที่แท้ก็เป็นครูหลัวเหวย ม่อเซินผ่อนคลายลงอันที

ที่แท้ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง เขาคิด

หลัวเหวยก็เป็นเช่นเขาคือได้เชื่อมต่อพลังวิญญาณแห่งรูปแล้ว ความแตกต่างอยู่ที่ความสามารถที่ได้รับจากการฝึกฝนที่แตกต่างกัน ความสามารถของเขาเรียกว่า “วิเคราะห์” ทำให้เขาสามารถมองเห็นพลังชีวิตในร่างกายสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ได้ ดังนั้นเขาจึงพบว่าแม้ดอกบัวอัคคีซ่อนจะเสียหายจากการโดนเหยียบ พลังชีวิตในกิ่งก้านของมันก็ไม่ได้ถูกกระทบกระเทือนเลย และเขายังเห็นความเข้มข้นของพลังวิญญาณแห่งกายในร่างของซูถังอีกด้วยว่าอยู่ที่ชั้นฟ้าที่หก

ในอีกทางหนึ่ง ความสามารถของหลัวเหวยคือสายตาทะลุทะลวง ดังนั้นการที่เขาโดนจับได้ข้างนอกจึงไม่ยากที่จะเข้าใจ เขาโดนสายตาทะลุทะลวงของหลัวเหวยพบเข้า ลู่ผิงนั่งอยู่ตรงหน้าต่างติดกันจึงชะโงกศีรษะออกมาดู

“ครูม่อเซิน ท่านมาทำอะไรที่นี่ครับ” ใบหน้าหลัวเหวยเต็มไปด้วยความแปลกใจ เขาไม่เข้าใจเลยถึงพฤติกรรมที่ตกใจตื่นตูมของม่อเซินก่อนหน้านี้

“ไม่มีอะไร ข้าแค่เดินผ่าน ข้ากำลังจะไป...เอ่อ...ทางนั้น...” ม่อเซินไม่ใช่ทั้งนักสังหารหรือนักล่า เขาโกหกยังไม่เก่งเลย ตอนแรกเขาอยากจะพูดชื่อสถานที่มั่ว ๆ ไป แต่พอถึงตอนที่ต้องพูด สมองของเขาก็ว่างเปล่าขึ้นมา เขาคุ้นเคยกับสถาบันเป็นอย่างดี แต่เมื่อถึงตอนที่ต้องโกหก เขากลับนึกชื่ออะไรไม่ออกสักนิด

“อ้อ ถ้าเช่นนั้น...ค่อย ๆ เดินนะครับ” แม้ว่าหลัวเหวยจะไม่หายสงสัย แต่เขาก็เชื่อใจม่อเซินเป็นอย่างมาก มันต้องมีเหตุผลสิ ใช่ไหม เขาคิดว่าจะไปถามอีกฝ่ายอีกครั้งเมื่อมีโอกาส

“ครูม่อเซิน แล้วเจอกันนะครับ” ลู่ผิงก็กล่าวอำลาม่อเซิน

“อ้อ เจอแน่” ม่อเซินพูดเรียบ ๆ จากนั้นเขาก็แกล้งทำเป็นสงบนิ่ง เอามือไพล่หลังและเดินจากไป

“เช่นนั้น เรามาเรียนต่อนะ” หลัวเหวยกลับไปที่หน้าห้อง เขาตัดสินใจจะลืมเรื่องม่อเซินชั่วคราว แต่ลู่ผิงยังคงเกยตัวอยู่บนขอบหน้าต่าง เมื่อเขามองเห็นม่อเซินที่อยากจะรีบเดินแต่ก็ไม่กล้าเดินเร็วเกินไปแล้วยังคิดว่าถ้าหันกลับไปจะน่าอายเกินไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง

“ลู่ผิง เจ้าหัวเราะอะไร” หลัวเหวยเพิ่งพูดได้ไม่กี่ประโยคก็ถูกรบกวนอีกแล้ว เขาเริ่มทนไม่ได้ ตอนแรกเขาไม่อยากจะสนใจใยดีคนผู้นี้เลย

“ขออภัยครับ เชิญต่อเลย” ลู่ผิงรีบหุบยิ้ม แต่นักเรียนคนอื่นก็ยังรู้สึกไม่พอใจมาก พวกเขาตั้งตารอคำสอนจากอาจารย์ แต่กลับโดนเจ้าสวะคนนี้ขัดจังหวะถึงสองครั้ง

“คนที่ไม่อยากเรียน โปรดออกไป อย่าทำให้ทุกคนต้องเสียเวลาอันมีค่า”

ป๋อหย่งที่ได้รับการยกย่องเป็นนักเรียนที่โดดเด่นที่สุดในห้องลุกขึ้นพูด เขาไม่ได้พูดรุนแรงมากนักเพราะไม่อยากถูกอาจารย์และเพื่อนนักเรียนมองเป็นคนไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ปกปิดสีหน้าดูแคลนแม้แต่น้อย

“ใช่ กรุณาออกไปเถอะ” นักเรียนบางคนพูดตาม

“อย่ารบกวนเรา”

“ไสหัวไป”

เสียงขับไล่ดังและเริ่มดุเดือดมากขึ้น คนที่ไม่ได้คิดเช่นนั้นก็ได้แต่นิ่งเงียบ

หลัวเหวยนั่งเฉยไม่ได้แล้ว แม้ว่าเขาจะรังเกียจลู่ผิง แต่จะอย่างไรเขาก็เป็นอาจารย์จึงอยากให้โอกาสลู่ผิงอีกครั้ง เขาไม่คิดว่ามันจำเป็นมาก แต่จะอย่างไรมันก็เป็นหน้าที่ของเขา

ผลก็คือ ก่อนที่หลัวเหวยจะทันได้เปิดปาก ลู่ผิงก็ลุกขึ้นยืนแล้ว

ห้องเรียนเงียบลงทันที ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา หลายคนทนไม่ได้และเบนสายตาออกจากร่างของลู่ผิง

“พวกเจ้าพูดกับข้าหรือ” ลู่ผิงถาม น้ำเสียงของเขาเฉยชา เหล่าคนที่เมื่อครู่ยังกู่ร้องกลับไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ทุกคนแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่เกี่ยวกับตัวเอง พวกเขาต่างหลบเลี่ยงและหวังว่าจะมีใครมาจัดการแทน

ความเงียบงันดำเนินไปชั่วครู่

“ใช่” ในที่สุดก็มีคนตอบ เป็นนักเรียนที่โดดเด่นที่สุดของชั้นปีหนึ่งป๋อหย่ง เมื่อมีคนตอบคำถามของลู่ผิง ทุกคนก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น

จากสายตาของทุกคนที่มองมา ป๋อหย่งรู้สึกเหมือนตนเองเป็นผู้กอบกู้โลก เขาลืมไปเลยว่าเขาก็ทำเพียงตอบคำถามง่าย ๆ ข้อหนึ่งเท่านั้น นอกจากนี้เขาก็ไม่ได้รู้สึกตัวว่าในขณะที่เขาตอบ เขาต้องพยุงตัวโดยการเอามือขวาเท้าไปที่โต๊ะด้านหลัง

เขาเบิกตากว้างจ้องลู่ผิงเขม็ง แต่ลู่ผิงก็เพียงแค่ยิ้มและผงกศีรษะ

“ก็ได้” เขาพูด

จากนั้นเขาก็ยันสองมือกับขอบหน้าต่างแล้วกระโดดออกไป

เขาไปทั้งอย่างนี้เลยหรือ

เหล่านักเรียนมองมึน ๆ สักพัก พวกเขาคิดว่าลู่ผิงที่ได้รับคำด่ามากมายจะต้องสร้างปัญหาพูดจาหยาบคายแน่ ๆ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือเขาหนีไปอย่างหวาดกลัวเสียอย่างนั้น

“ช่างเป็นสวะจริง ๆ” บางคนพึมพำ

“ใช่ ไม่มีความกล้าเอาซะเลย”

“ขี้ขลาด”

คำพูดมากมายถูกเปล่งออกมา พวกเขาเหยียดหยามลู่ผิงและรู้สึกดีที่ได้ทำเช่นนั้นด้วย ลู่ผิงในสายตาของพวกเขาไม่ว่าจะทำอะไรก็เป็นเพียงการกระทำของสวะเท่านั้น

แต่หลัวเหวยกลับยังมึนงงอยู่ เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นน่ะ

สำหรับนักเรียน พวกเขาเพียงรู้สึกไม่สบายใจเหมือนจะป่วย แต่สำหรับเขา แม้ว่าจะเป็นเพียงแวบเดียว แต่เขารู้สึกถึงความกดดัน

มันมาจากไหนนะ จากลู่ผิงหรอ

หลัวเหวยไม่มีเวลามากพอที่จะรับรู้ความรู้สึกนั้นอย่างชัดเจนก่อนที่มันจะหายไป

เหล่านักเรียนยังวิพากษ์วิจารณ์ดูถูกลู่ผิงอยู่ แต่หลัวเหวยเดินไปที่หน้าต่างมุมห้องแล้วมองไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เขาเห็นลู่ผิงเดินอยู่คนเดียวบนถนน เขาพยายามใช้พลังวิญญาณแห่งรูปหาความผิดปกติอีกครั้งแต่ก็ไม่พบอะไร

“หรือมีใครเดินผ่าน เป็นคนจากห้องเรียนข้างบนหรือเปล่านะ”

หลัวเหวยมองไปทั่วทุกทิศและมองทะลุไปชั้นสองและชั้นสาม แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

…………………………………………………………..

คือเราควรจะเกลียดคนที่พยายามฆ่าพระเอกใช่ป่ะ แต่ทำไมสงสาร 555

จากที่อ่านใน novelupdate มา มีฝรั่งหลายคนที่คอมเม้นท์ประมาณว่าเกลียดพระเอกที่วัน ๆ ไม่ทำอะไร เราเลยอยากจะมาชี้แจงก่อนเลยว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น ลู่ผิงฝึกหนักมาก เพียงแต่ทุกคนไม่เห็นเท่านั้น เพราะร่างกายของเขามีความพิเศษอยู่ที่เรื่องจะค่อย ๆ เฉลยต่อไป ฉาบบู๊นั้นจะเริ่มกันตอนประมาณ 20 ค่ะ ก่อนนั้นก็ดูครูม่อพยายามสังหารลู่ผิงไปก่อนนะคะ

 

 




NEKOPOST.NET