Mr. CEO, Spoil me 100 Percent! ตอนที่ 40 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Mr. CEO, Spoil me 100 Percent!

Ch.40 - ชื่อนั้นคือ เซี่ย ซิงเหอ


Chapter 40: ชื่อนั้นคือ เซี่ย ซิงเหอ

ยามทั้งสองนั้นก็เป็นคนเหมือนกัน พวกเขาสมควรได้รับความเคารพที่สอดคล้องกับการทำงานทั้งชายและหญิง ไม่ต้องพูดเลยว่าพวกเขาไม่มีความสุขโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับวิธีการของ วู่ หลง ที่ใช้ในการปกครองพวกเขา

 

“คุณหญิง เซี่ย ก่อนที่พวกเราจะสามารถทำอะไรได้ พวกเราต้องมั่นใจก่อนว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถูกแล้วใครกันที่ผิด อีกอย่าง ถ้าคุณเป็นเหมือนอย่างที่คุณว่าไว้ว่าคุณเป็นเจ้าของที่แท้จริง คุณก็ไม่ต้องกังวลอะไรหรอกครับ เปิดกล่องนี้เพื่อพิสูจน์ความเป็นเจ้าของคฤหาสน์แล้วพวกเราจะพาคุณนาย เซี่ย ออกไป”

 

“ถูกต้องแล้ว ถ้าคุณเป็นเจ้าของที่ถูกต้องตามกฎหมายจริงๆ ทำไมคุณไม่เปิดกล่องนี้ซะล่ะ?”

 

“แก...” บ่อแห่งความโกรธเคืองของ วู่ หลง ที่อยู่ในตัวเธอได้เดือดดานขึ้น ถ้าเธอรู้ว่ายามทั้งสองคนนี้จะไร้ประโยชน์แบบนี้ เธอคงไม่เรียกพวกเขามาในตอนแรกหรอก

 

ในทางกลับกัน เธอรู้ได้ยังไงว่า เฉิง เวิ่น ที่จากไปแล้วนั้นมีความลับซ่อนอยู่ในบ้าน?

มันเป็นเพียงแค่ใบรับรองเท่านั้น เขาจำเป็นต้องซ่อนมันในสถานที่ที่เป็นความลับขนาดนี้เลยหรอ?

 

มันไม่ควรเป็นความลับหรอกนะ!

 

วู่ หลง โกรธจัด เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้ ซิงเหอ เปิดกล่องนั้นได้ เธอไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน แต่ถ้ามันเป็นใบรับรองกรรมสิทธิ์จริงๆมันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากสำหรับเธอในการโต้เถียงคดีนี้

 

“เซี่ย ซิงเหอ เธอมันเด็กอวดดี! พ่อของเธอเลี้ยงเธอมาไม่ดีพอ เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันจะช่วยเขาสอนบทเรียนให้เธอเอง!” วู่ หลง ยกแขนของเธอขึ้น เธอต้องการที่จะให้ ซิงเหอ ได้รับพลังตบที่จะส่งให้เธอไปนอนกับพื้น ซึ่งเป็นวิธีที่เธอจะเอากล่องใบนั้น ในตอนที่ผู้หญิงคนนั้นล้มลง

 

ใครจะรู้ว่า ซิงเหอ ตอบสนองเร็วกว่าเธอแล้วเปิดตัวเตะไปที่หัวเข่าของเธอก่อน

 

วู่ หลง ล้มลงด้วยเสียงกรีดร้อง

 

ถึงแม้ว่าลูกเตะของ ซิงเหอ จะอ่อนแอแต่มันก็เกือบที่จะหักกระดูกสบ้าที่หัวเข่าของวู่หลงได้ เธอลืมไปว่า ซิงเหอ เคยเข้าเรียนคาราเต้ตอนที่เธอยังเด็ก

 

“เซี่ย ซิงเหอ ยัยร่.น แกเตะฉันได้ยังไง!” วู่ หลง จ้องไปที่เธอแล้วตระหนักได้ว่า ซิงเหอ ได้เปิดกล่องนิรภัยออกมาแล้ว

 

เธอได้กู้คืนหนังสือเล่มเล็กๆสีแดงขึ้นมา ซึ่งมีข้อความเขียนไว้บนหน้าปกว่า หนังสือรับรองกรรมสิทธิ์เจ้าของที่

 

ความโกรธของวู่หลงได้แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลโดยทันที

 

กล่องนั่น.... มีใบรับรอง

 

ซิงเหอ วางกล่องลงแล้วพลิกเปิดหน้าหนังสือเพื่อให้ยามทั้งสองคนได้เห็น “ดูนี่ ชื่อของเจ้าของคือฉัน เซี่ย ซิงเหอ”

 

ชายทั้งสองขยับเข้ามาใกล้ๆเพื่อดูว่า ซิงเหอ ไม่ได้โกหก

 

“นั่นมันของปลอม!” วู่ หลง ลุกขึ้นมา แล้วรีบวิ่งมาที่ ซิงเหอ พร้อมกำปั้นของเธอ แต่ก็อีกครั้งหนึ่งที่ ซิงเหอ กระโดดออกจากเส้นทางของเธอ มันทำให้เธอต้องควบคุมตัวเองอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้ล้มด้วยลูกเตะอีกลูกที่หัวเข่าของเธอ

 

 “วู่ หลง เธอบอกว่านี่เป็นของปลอมสินะ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่เอาของจริงออกมาหละ พวกเราจะได้ขอให้ตำรวจตรวจสอบความถูกต้อง”

 

“ฉันไม่ปล่อยให้เธอหลอกฉันให้เอาใบรับรองของจริงออกมาหรอก” วู่ หลง กัดฟันพูดออกมา เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอปฏิเสธที่จะยอมรับว่าใบรับรองที่อยู่ในมือของ ซิงเหอ นั้นเป็นของจริง แล้วมันจะทำให้ ซิงเหอ ไม่สามารถทำอะไรเธอได้

 

หลังจากความโกลาหลครั้งนี้จบลง เธอมีหนทางที่จะแก้แค้น ซิงเหอ ได้อีก

 

อย่างไรก็ตาม ซิงเหอ ไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ มันไม่ใช่เพื่อเรื่องไร้สาระ ที่เธอมาหา วู่ หลง ในวันนี้

 

“ฉันคิดว่าเธอไม่มีมันนะ หรือไม่เธอก็มีสิ่งหนึ่งที่เธอมีคือของปลอมเล่มนึงไง ถ้าเธอยังคงปฏิเสธที่จะแสดงมันออกมา ฉันคงต้องขอให้ยามทั้งสองคนโยนเธอออกไปนะ” ซิงเหอ พูดขู่

 

ยามทั้งสองลดสายตาของพวกเขาไปที่ วู่ หลง

 

หลังจากการตายของ เฉิงเวิ่น วู่ หลง เคยชินกับชีวิตที่ได้รับการตามใจ เธอไม่ใช่เธอคนเดิมที่สามารถอดทนเรื่องอะไรก็ตามแล้วมานั่งคิดถึงอนาคตที่ดีกว่า

 

เธอถูกยัวยุจากคำพูดของ ซิงเหอ

 

“ก็ได้ ถ้าเธออยากจะเห็นของจริง ฉันจะแสดงให้เธอดูตอนนี้!” เธอออกจากห้องเรียนแล้วรีบกลับมาพร้อมใบรับรองกรรมสิทธิ์ของเจ้าของที่

 

มันดูเหมือนกันหมดกับของ ซิงเหอ ยกเว้นตรงชื่อของเจ้าของมันเป็นชื่อของเธอ

 

ซึ่งมันทำให้ยามทั้งสองสับสน เล่มไหนเป็นของจริงกันแน่?

 

“แน่นอนอยู่แล้วว่าของจริงอยู่กับฉัน พ่อของเธอตายไปเมื่อหกปีก่อน เธออายุแค่เก้าขวบ ทำไมพ่อของเธอจะทิ้งใบกรรมสิทธิ์ไว้ให้กับเด็กไม่มีประสบการณ์แบบเธอ?” วู่ หลง อธิบายอย่างทะนงตัวราวกับว่ามีคนจะบังอาจมาท้าทายตรรกะของเธอ

 

ยามทั้งสองคนรู้สึกถึงเหตุผลของเธอแล้วความสงสัยของพวกเขาได้ย้อนกลับไปที่ ซิงเหอ

 




NEKOPOST.NET