Mr. CEO, Spoil me 100 Percent! ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Mr. CEO, Spoil me 100 Percent!

Ch.4 - ลูกไม่มีแม่


มู่ไป๋ถามลูกด้วยใบหน้าถมึงทึง “สี หลิน บอกพ่อมามีปัญหาอะไร”

 “ผมไม่ชอบน้า ชู” ลูกชายของเขาตอบตรงๆ

เขาเข้าใจความคิดของลูกชายทันที

“ลูกไม่อยากให้พ่อแต่งงานกับเธอ?”

“…” หนุ่มน้อยเงียบไม่พูดอะไร นั่นทำให้มู่ไป๋ถือเอาว่าคำตอบคือ ใช่

“ทำไมลูกถึงไม่ชอบเธอ?” มู่ไป๋เริ่มที่จะตั้งคำถาม “เธอใจดีกับลูกมากเลยไม่ใช่หรอ

หรือไม่ใช่?”

เหตุผลเดียวที่มู่ไป๋ตกลงที่จะแต่งงานเพราะเขาเห็นว่าเถียนซินดูแล สี หลิน ได้อย่างดี เขาไม่ได้สนใจว่าเค้าจะต้องแต่งงานกับใครแต่ถ้าเขาจะต้องแต่งงาน เขาก็อยากจะหาคนที่จะเป็นแม่ที่ดีให้กับ สี หลิน

เถียนซินถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเพราะว่าครอบครัวของเขายอมรับเธอและเธอก็ใจดีกับ สี หลิน

ดังนั้น  มันจึงเป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่ลูกชายของเขาได้เปิดใจกับเขาว่าไม่ชอบคู่หมั่นของเขา

“คุณน้าใจดีกับผมเพราะผมเป็นลูกพ่อ ผมมันก็แค่เครื่องมือของเธอในการเข้าหาพ่อเท่านั้นหละ”

หน้าของมู่ไป๋บูดขึ้น “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรพูดเลยนะ”

“ความจริงมันไม่ใช่เรื่องที่น่าฟังนี่!” สีหลินพูดด้วยความฉลาดเกินวัยของเขา

 “พ่อจะสนใจทำไม? พ่อไม่เคยถามความเห็นของผมเกี่ยวกับคนที่พ่อแต่งงานด้วยเลย ผมมันก็แค่ตัวภาระของพ่อเท่านั้นหละ”

สี หลีน กระโจนออกจากซิ้งล้างหน้าแล้วเดินออกไปด้วยอารมฉุนเฉียว

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!” มู่ไป๋สั่งอย่างโมโห “สี หลิน ใครสอนให้ลูกพูดแบบนี้กับพ่อของตัวเอง? มารยาทหายไปไหน?”

สี หลิน เริ่มรู้สึกหงุดหงิด แล้วเริ่มระบายความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจของเขา

เขาหันกลับมาด้วยความไม่พอใจ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธ

“ไม่มีใครสอนผม ผมไม่มีแม่มาคอยสอนนี่ หรือไม่ใช่?”

มู่ไป๋ตลึงกับคำพูดของลูกชาย...

เมื่อเขารู้สึกตัว สี หลิน ก็ได้ออกไปแล้ว

มู่ไป๋วิ่งออกไปตามหาลูกชายของเขา เขาจับตัวลูกชายของเขาได้ที่หน้าร้านอาหาร  เมื่อเขาหันตัวสีหลินมาที่เขา เขาก็ได้ตกตลึงกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของลูกชายของเขา

สี หลิน มักจะเป็นเด็กเงียบๆ เขาสามารถใช้เวลาตลอดช่วงบ่าย ไปกับกองหนังสือ อย่างเงียบๆ

หากจะหาคำมาเปรียบกับตัวของเขานั้น ก็คงจะเป็นต้นแบบของเด็กที่ดี เขาไม่ซุกซนเหมือนเด็กทั่วไป และไม่เคยก้าวร้าว

แต่พฤติกรรมของเขาในวันนี้ไม่เหมือนกับทุกวัน นี่เป็นครั้งแรกที่มู่ไป๋เห็นลูกของเขาอารมณ์เสีย

ตอนเขาเลิกกับซิงเหอ สี หลิน อายุเพียงแค่ขวบเดียว สิ่งที่เรียกว่าแม่นั้นไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเด็กคนนี้เลยตั้งแต่สามปีที่ผ่านมา

มู่ไป๋เคยคิดว่า สี หลิน ปรับตัวกับการอยู่โดยไม่มี ซิงเหอ ได้แล้ว แต่เขาก็ได้ตระหนักว่าลึกๆแล้วลูกชายของเขาเพียงแค่สะกดความรู้สึกของตัวเองไว้

พอเขามองไปที่ลูกชายของเค้าแล้ว มู่ไป๋ก็หมดอารมณ์ที่จะกลับเข้าไปงานดินเนอร์อีกต่อไป

หลังจากนั้นเขาก็โทรศัพท์ไปบอกแม่เพื่อพา สี หลิน กลับบ้าน ในรถ สิ หลิน ทอดมองไปที่ทิวทัศน์นอกกระจก ตอนนี้ร่างเล็กๆของเขาเต็มไปด้วยความเหงาและเดียวดาย

มู่ไป๋นั่งข้างเขาเงียบๆ เมื่อเขาขับผ่านโรงพยาบาล เขาคิดว่าควรไปหา ซิงเหอ

เขาสงสัยว่าถ้าเธอตื่น

มู่ไป๋ไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่พอเขานึกถึงสถานภาพของเธอในตอนนี้

เขามั่นใจว่า สี หลิน  ไม่อยากจะเห็นแม่ของเขาในสภาพแบบนั้น

มู่ไป๋จึงตัดสินใจที่จะไม่พา ทั้งสองคนไปเจอกัน  เพราะไม่อยากทำให้ สี หลิน เสียใจ...

เมื่อเขามาถึงคฤหาสหยกม่วง บ้านของพวกเขา สี หลิน ก็ได้หลับไปแล้ว มู่ไป๋กำลังจะอุ้มลูกของเขาไปที่ห้องนอน ขณะนั้น โทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้น

“ท่านคะให้ฉันเป็นคุณอุ้มคุณหนูไปนอนเถอะ” คุณหยู สาวใช้ได้พูดขึ้น

หลังจากที่เขาส่งตัวสี หลิน ให้สาวใช้อย่างระมัดระวัง มู่ไป๋ก็ได้รับโทรศัพท์ ซึ่งเบอร์นั้นเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

“ฮัลโหล?” เขารู้ได้โดยทันทีว่านี่เป็นสายจากโรงพยาบาล

“นี่คุณ สี มู่ ไป๋ ใช่ไหมครับ? โทรจากโรงพยาบาลที่หนึ่งครับ”

“ใช่ครับผมมู่ไป๋พูดสายอยู่ มีอะไรที่ผมพอจะช่วยอะไรได้บ้าง?” มู่ไป๋ถาม ถึงแม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าเขาได้ทำสิ่งที่จำเป็นสำหรับ ซิง เหอ ไปหมดแล้ว




NEKOPOST.NET