Mr. CEO, Spoil me 100 Percent! ตอนที่ 19 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Mr. CEO, Spoil me 100 Percent!

Ch.19 - พวกเราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว


“พี่สาว ทำไมพี่ไม่มาทำงานกับบริษัทของรุ่นพี่ของผม ตอนที่พี่อาการดีขึ้น? ค่าจ้างที่เขาเสนอมาก็ไม่เลว และเรายังสามารถทำงานด้วยกันได้” เซี่ย ซี แนะนำอย่างกระตือรือร้น

เขามองไปที่อนาคตข้างหน้าของพวกเขา

พวกเขาจะกลายเป็นเพื่อนร่วมงานกันด้วยเงินเดือนรวมของพวกเขา สิ่งเหล่านี้จะทำให้เขาดีขึ้นในที่สุด

ซิงเหอ ตอบกลับขณะที่เธอเก็บกระเป๋าของเธออยู่ “ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำงานประจำ”

เซี่ย ซี รู้สึกสับสน เขาถามเธอ “แล้วพี่ตั้งใจจะทำอะไร?”

“เอาหละ นี่คือทั้งหมดแล้ว กลับบ้านกัน” เซี่ย ซี พูดแทนคำอธิบาย เธอยกกระเป๋าขึ้นแล้วเดินนำหน้าไปที่ทางออก

เซี่ย ซี รีบไปช่วยเธอถือของที่เหลือ แล้วพวกเขาก็นั่งรสบัสกลับบ้าน

หลังจากที่ที่พักรักษาตัวอยู่หลายวัน ซิงเหอ รู้สึกดีขึ้นมาก

บนรถบัส เซี่ย ซี พูดอย่างมีความสุข “พี่สาว เพื่อที่จะฉลองที่พี่ออกจากโรงพยาบาล พ่อซื้อไก่ทั้งตัวมาตอนเช้าเพื่อที่จะทำสตูว์ไก่ สำหรับพวกเรา”

ซิงเหอ ยิ้ม ขณะที่กำลังคิดถึงการทำอาหารของคุณอา

เธอไม่ใช่คนที่กินจุแต่เธอจะกินมากกว่าปกติเมื่อเป็นอาหารที่อาของเธอทำ

นั่นเป็นเพราะอาหารของเขาทำให้นึกถึงบ้านของเธอ...

ซิงเหอ เอนหัวของเธอพิงกับหน้าต่าง กระจกที่เย็นฉ่ำเมื่อสัมผัส ตรงกันข้ามกับหัวใจที่อบอุ่นของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะอาของเธอกับ เซี่ย ซี ค่อยช่วยเหลือ ช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้คงเหมือนกับนรก

พวกเขามอบความรู้สึกที่เหมือนครอบครัวให้กับเธอ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่พวกเขาก็ยังมีกันและกัน

ตอนนี้ ความทรงจำของเธอได้ฟื้นคืนมาแล้ว เธอสัญญากับตัวเองว่าเธอจะต้องตอบแทนความใจดีของพวกเขา

ซิงเหอ ตัดสินใจที่จะเริ่มหาเงิน และเธอก็ไม่ได้ขาดช่องทางสำหรับสิ่งนั้น

และนั่นต้องไม่ใช่งานที่เกี่ยวข้องกับงานประจำ มันไม่ใช่เพราะว่าเธอมองว่าบริษัทของรุ่นพี่ของ เซี่ย ซี ไม่ดี แต่เธอมีงานที่มันดีกว่านั้นในความคิดของเธอ...

หลังจากที่ผ่านไปหลายสถานี รสบัสก็ได้ถึงเขตที่อยู่อาศัยของพวกเขา

พวกเขาลงจากรถแล้วมุ่งตรงไปที่บ้าน

เขตที่อยู่อาศัยของพวกเขาเป็นจุดต่ำสุดของเมือง เป็นที่รวมตัวของ แรงงานในประเทศที่ยากจน คนจรจัดไร้บ้าน คนแก่ที่ถูกลูกหลานทิ้งรวมถึงคนแก่ที่ร่างกายไม่แข็งแรง...

ผู้คนที่นี่ ทุกๆวันของชีวิตเขาคือการต่อสู้

สำหรับคนพวกนี้ ชีวิตไม่ได้เป็นความเพลิดเพลินแต่เป็นการต่อสู้อย่างยากลำบาก

นอกจากนี้ การอาศัยในพื้นที่นี้มันได้ทำให้จิตวิญญาณของประชนในพื้นที่ถดถอย มันค่อยๆทำให้พวกเขาหยุดผลักดันตัวพวกเขาเอง จนกระทั่งพวกเขาได้ยอมแพ้กับความเป็นจริง  พวกเขาเชื่อว่านี่อาจจะเป็นจุดจบของชีวิตของพวกเขา

“ซี เป้าหมายเร่งด่วนของเราคือการหาที่อยู่ใหม่ พวกเราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป”  ซิงเหอ พูดโดยทันที

เซี่ย ซี มองไปที่ซิงเหอ ด้วยท่าทางแปลกๆ พยายามที่จะสังเกตุดูถ้าเขาได้ยินไม่ผิด     จนในที่สุดเขาก็ได้ตอบกลับ “แต่พวกเราไม่มีเงิน...”

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน พวกเราจะต้องหาที่อยู่ใหม่ได้ในเร็วๆนี้ เพราะที่นี่ไม่เหมาะสำหรับเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างนายและมันยังไม่ค่อยดีกับสุขภาพของคุณอาด้วย”ซิงเหอ อธิบายเมื่อพวกเขาเห็นการรวมตัวของกลุ่มคนที่เดินกันอย่างพลุกพล่านเบื้องหน้าของพวกเขา

มีเสียงที่เกลี้ยวกราดเปล่งออกมาจากในกลุ่มคน “ฉันบอกให้แกเริ่มเก็บของได้แล้วไม่ใช่หรอ หรือแกอยากให้ฉันเก็บให้แก?”

เซี่ย ซี แสดงสีหน้าเป็นกังวลขณะที่เขาพูด “เกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนมากมายมามุงที่บ้านของพวกเรา”

ซิงเหอ วิ่งไปข้างข้านหน้าแหวกผ่านฝูงชนที่มุงกันอยู่ เธอเห็นอาของเธอกำลังเผชิญหน้ากับเจ้าของที่ของพวกเขา

มันไม่ควรจะเรียกว่าการเผชิญหน้าด้วยซ้ำเพราะ เทียบู เนื่องจากการเป็นคนที่รักสงบของเขา เขาแค่ยืนอยู่เงียบๆในขณะที่เจ้าของที่ตะโกนด่าใส่หน้าเขา เมื่อเจ้าของที่หยุดเพื่อที่จะหายใจ เขาได้พูดอย่างอ่อนแอ “คุณจะขอให้เราย้ายออกไปได้ยังไง เราไม่เคยค้างค่าเช่าเลย”

“ไอแก่ หุปไปไปเงียบๆซะ แล้วอย่ามาโทษอะไรฉัน ฉันไม่ได้เป็นคนทำ ฉันพูดว่าฉันจะคืนเงินสกปรกๆของแกให้หลังจากที่แกออกไป! วันนี้ ห้องของแกต้องว่างเปล่า”    เจ้าของที่เดินฝ่า เทียบู ที่ขวางทางอยู่ แล้วเริ่มที่จะโยนประตูออก

“หยุดเถอะ ได้โปรด หยุด” เทียบู พยายามจะไปยืนขวางเพื่อที่จะหยุดเจ้าของที่ แต่เจ้าของที่ก็ได้ผลักเขาออกไปอย่างแรง เขาสุดดุดไปสองสามก้าวหลังจากนั้นเขาได้ไปกระแทกกับมุมหนึ่งของโต้ะอาหาร ทำให้โต้ะทั้งหมดและสตูว์ไก่ได้หล่นระเนียระนาดไปกับพื้น

 




NEKOPOST.NET