Mr. CEO, Spoil me 100 Percent! ตอนที่ 17 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Mr. CEO, Spoil me 100 Percent!

Ch.17 - มันต้องเป็น... สี มู่ไป๋


“เซี่ย ซี” จุนติง เรียก

เซี่ย ซี หันหน้าไปหาเจ้าของเสียง

“รุ่นพี่...” เขาพูดด้วยรอยยิ้มแต่แล้วเขาก็หยุดมันในระยะเวลาสั้นๆ เมื่อเขาเห็นชายผู้มาพร้อมกับ จุนติง

ชายคนนั้นมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นมันเป็นเรื่องยากที่จะมองข้ามเขาไป ถึงแม้ว่า เซี่ย ซี จะไม่ได้พบเขามาเป็นเวลาสองสามปีแล้ว แต่เขาก็จำได้โดยทันที

นั่นมัน... สี มู่ไป๋

คนที่เดินตามหลังเขามาคือผู้ช่วยของเขา ฉาง อัน คนที่เขาเพิ่งพบเมื่อสองสามวันก่อน

มู่ไป๋ สำรวจเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดูเหมือนเคยพบกันมาก่อน

เส้นทางของพวกเขาได้ชนกันเพียงครั้งเดียว ซึ่งคือช่วงงานแต่งงานของเขากับ ซิงเหอ

เซี่ย ซี โตขึ้นในช่วงสองสามปีมานี้ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ มู่ไป๋ ไม่สามารถระบุตัวตนของเขาได้ในทันที อย่างไรก็ตาม ฉาง อัน ก็รู้จักเขาแค่ผ่านตา

จุนติง เดินเข้ามาหา เซี่ย ซี ขณะที่เขากำลังหัวเราะพร้อมพูดว่า “เวลาของนายนี่ไม่เคยผิดเพี้ยนเสมอเลยนะ”

เซี่ย ซี ไม่สนใจมู่ไป๋ และมุ่งเน้นไปที่ จุนติง “รุ่นพี่ ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือ ผมไม่สามารถหาอะไรที่ดีกว่านี้ข้างนอก ดังนั้นผมเลยอยากจะยืมหนังสือจากห้องสมุดส่วนตัวของพี่”

จุนติง ตอบกลับ “ฉันจะให้นายยืมเร็วๆนี้ถ้านายขอ แต่ฉันต้องขอพูดว่า ฉันไม่คิดว่านายจะต้องการข้อมูลจากหนังสือพวกนี้ในเวลานี้

หนังสือพวกนี้มันมีระดับที่สูงเกินไปสำหรับระดับของ เซี่ย ซี ในตอนนี้

เซี่ย ซี รู้ เขาต้องปรับความเข้าใจใหม่เขาจึงพูดต่อ “มันไม่ใช่ของผมแต่ของเพื่อนผม เธอเก่งมาก แต่เธอมองหาอะไรที่มันดีกว่านี้ไม่ได้

ด้วยความตกใจ จุนติง ตอบกลับ “ใครคือเพื่อนของนาย? ใช่คนเดียวกับคนที่เขียนมินิเกมส์นั่นใช่ไหม?”

“ครับ เขาคนนั้น...”

“เขาเป็นใครกัน? นายต้องแนะนำเธอกับฉันวันนี้” จุนติงพูด เขารู้สึกสนใจในตัวตนที่ลึกลับของเพื่อนคนนี้

เซี่ย ซี พยักหน้าและพูดต่อ “ตอนนี้เธอหมกมุ่นอยู่กับการใช้ชีวิตอยู่เล็กน้อย ผมมั่นใจว่าจะแนะนำให้เมื่อมีโอกาส

“โอเค ฉันจะรอคำสัญญาของนาย นี่คือหนังสือที่นายต้องการ เอาพวกมันกลับมาคืนฉันตอนที่เธออ่านเสร็จ” จุนติง พูดขณะที่เขาส่งกระเป๋าที่เขาถืออยู่ในมือไปให้ เซี่ย ซี

“ขอบคุณครับ รุ่นพี่ งั้นผมขอตัวก่อนนะ...” เซี่ย ซี รีบรับกระเป๋าและจากไปอย่างรวดเร็ว

“เซี่ย ซี เดี๋ยวก่อน...” จุนติง เรียกเขาแต่เขาก็ได้จากไปแล้ว จุนติง อยากจะแนะนำเขากับ มู่ไป๋

จุนติง พูดแบบค่อนข้างไม่พอใจ “เด็กสมัยนี้มักจะรีบเร่งที่จะไปที่ไหนสักแห่งอยู่เสมอ นี่เขาไม่รู้จักประธาน สี ที่มื่อชื่อเสียงงั้นหรอ?”

มู่ไป๋ถามอย่างไม่สนใจอะไร “เขาเป็นใคร?”

“นั่นคือรุ่นน้องจากโรงเรียนของผมเขาเป็นเด็กดีและมีพรสวรรค์ ผมชวนเขามาทำงานให้บริษัทของเรา เพราะผมเห็นว่าเขาจะเป็นทรัพย์สินที่มีค่าหลังจากผ่านการฝึกฝน”

“เขาดูคุ้นมาก”

ฉาง อัน พูดตัดบทสนทนาของพวกเขา เขากระแอมเบาๆแล้วกระซิบมู่ไป๋ “ประธาน นั่นมัน เซี่ย ซี”

“เซี่ย ซี?” มู่ไป๋ครุ่นคิดอยู่กับชื่อนั้นที่เขาเคยได้ยินมาก่อน

“เขาคือลูกพี่ลูกน้องของคุณเซี่ยครับ”

ทุกอย่างลงตัวโดยทันที มันเป็นเรื่องบังเอิญโดยแท้จริง

จุนติง ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา เขาเลยถามต่อ “ใครคือ คุณเซี่ย แล้วพวกคุณรู้จัก เซี่ย ซี หรือครับ?”

“ผมคิดว่า คุณสามารถพูดได้ว่าพวกเรามีความสัมพันธ์อะไรบางอย่าง แต่ผมก็ไม่ได้คิดมาก่อนเหมือนกันว่าพวกคุณสองคนรู้จักกัน เหมือนกัน”

จุนติง รู้ว่าเขาพอจะถามได้แค่นั้น ดังนั้นเขาจึงสรุป “โลกนี้มันแคบ หนังสือพวกนั้นก็บังเอิญถูกเลือกโดยคุณเหมือนกัน”

“สิ่งที่ผมทำมีแค่ดึงหนังสือไม่กี่เรื่องออกมาจากชั้นวางของคุณ” มู่ไป๋ พูดอย่างไม่สนใจแต่เขาก็รู้สึกสงสัยว่าใครที่เป็นคนอยากได้หนังสือ

พวกนั้นเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือที่ยากมากในคอเล็คชั่นของ จุนติง

สิ่งหนึ่งที่เขาสามารถพูดได้คือเขาหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อเขาได้เป็นคนเลือกหนังสือ แต่เดิมเขาไปหาจุนติงเรื่องงานแต่หลังจากที่เขาพูดว่าเขาต้องการเวลาในการสรุปโปรเจค

แล้วเขาก็ถูกทิ้งพร้อมกับคำไหว้วาน ในช่วงที่ จุนติง ไปทำงานของเขาให้เสร็จ

“เนื่องจาก ประธาน สี เป็นคนที่รอบรู้มาก ผมมั่นใจว่าความอยากรู้อยากเห็นของรุ่นน้องของผมจะทำให้เขาสามารถได้รับประโยชน์อย่างมากจาก หนังสือที่ประธานสีเลือกอย่างเอาใจใส่” นั่นเป็นคำพูดที่แน่นอน

 




NEKOPOST.NET