[แปล] Mother of Learning ตอนที่ 5.1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[แปล] Mother of Learning

Ch.5.1 - เริ่มใหม่ (1/2)


ดวงตาของโซเรียนเปิดออกในทันใดที่มีอาการปวดอย่างรุนแรงเกิดขึ้นที่ท้องของเขา ทั่วทั้งสรรพางค์ชักเกร็ง โค้งตัวงอต่อวัตถุที่ร่วงหล่นใส่ และทันใดนั้นเขาก็ตื่นขึ้นเต็มตา ปราศจากร่องรอยของความง่วงงุนในหัวของเขา
 
"อรุณสวัสดิ์ พี่ชาย !" เสียงกระปี้กระเปร่าที่น่ารำคาญดังมาจากเหนือร่างของเขา "เช้าแล้ว เช้าแล้ว เช้าแล้ว !"
 
โซเรียนมองที่คิริแอลด้วยความตกใจ พยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือลิชร่ายคาถาใส่เขาและแซค และจากนั้นก็กลายเป็นความมืด ดวงตาของเขาเคลื่อนไปซ้ายทีขวาที มองสิ่งรอบตัวของเขาและยืนยันความสงสัยของเขา – เขาอยู่ในห้องของตัวเอง กลับมายังซิริน ถึงแม้ว่านั่นมันไม่เข้าท่าเลยก็เถอะ เขายินดีที่รอดชีวิตจากประสบการณ์ทั้งหมด แต่อย่างน้อยเขาก็คาดว่าจะตื่นขึ้นในโรงพยาบาลหรืออะไรสักอย่าง และคิริแอลก็ไม่ควรจะเป็นปกติกับเขาแบบนี้ หลังจากที่เขาผ่านประสบการณ์ทุกข์ยากพรรค์นั้น – เธอไม่แม้แต่จะสนใจความรู้สึกคนอื่น นอกจากนั้น เหตุการณ์ทั้งหมดนี้มันก็... ช่างคล้ายคลึงอย่างน่าขนลุก
 
"คิริ ?"
 
"อือ คะ ?"
 
"นี่วันอะไร ?" โซเรียนถาม ครั่นคร้ามกับคำตอบ
 
"วันพฤหัส"
 
เขาถลึงตา "พี่หมายถึงวันที่ คิริ"
 
"วันแรกแห่งเดือนรถม้าศึก พี่จะไปวิทยาลัยวันนี้ อย่าบอกนะว่าพี่ลืมน่ะ" คิริแอลกระทุ้ง ตามตัวอักษร – ประกอบกับคำพูดของเธอด้วยการทิ่มเข้าที่สีข้างของเขา จิ้มนิ้วชี้ที่มีแต่กระดูกของเธอกับซี่โครงของเขา โซเรียนตบมือของเธอออก ส่งเสียงฟ่อด้วยความเจ็บ
 
"พี่ไม่ได้ลืม !" โซเรียนตะคอก "พี่แค่..."
 
เขาหยุดแค่นั้น อะไรที่เขาควรจะบอกเธอกันล่ะ ? เอาตามตรง เขาเองก็ไม่มีความคิดเลยว่าอะไรเกิดขึ้นกับเขา !
 
"เธอรู้อะไรไหม ?" เขาพูดหลังจากเงียบไปสักพักหนึ่ง "ช่างมันเถอะ พี่คิดว่ามันเป็นเวลาที่เธอต้องลุกออกไปแล้ว"
 
ก่อนที่คิริแอลจะทันตอบ โซเรียนก็พลิกตัวเธอไปยังขอบเตียงก่อนจะกระโดดตัวขึ้น
 
เขาฉกเอาแว่นตาของเขาจากตู้ลิ้นชักถัดจากเตียงของเขาและกวาดดวงตาของเขาไปทั่วห้องด้วยความตั้งใจในรายละเอียด ค้นหาอะไรก็ได้ที่ผิดแผก อะไรก็ตามที่อาจเผยความจริงว่านี่เป็นการแกล้ง(อย่างไร้รสนิยม)สุดเว่อร์วัง ขณะที่ความทรงจำของเขาไม่ได้บกพร่อง เขาก็มีนิสัยในการจัดข้าวของอย่างเจาะจงเพื่อตรวจจับว่าสมาชิกครอบครัวที่สอดรู้สอดเห็นได้มาค้นข้าวของของเขาหรือไม่​ เขาพบว่าไม่มีอะไรเลยที่ยุ่งเหยิงแตกต่าง ดังนั้นเว้นเสียแต่ว่านักจำลองปริศนา​จะรู้ระบบของเขาทั้งภายในและภายนอก(ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้) หรือในที่สุด​คิริก็ตัดสินใจเคารพความศักดิ์สิทธิ์ ห้องของเขาในช่วงที่เขาไม่อยู่​ (นรกจะเยือกแข็ง​แน่) นี่เป็นห้องของเขาจริง ๆ เหมือนกับก่อนที่เขาจะจากไปยังซีโอเรีย
 
ถ้างั้น ทั้งหมดนั่นคือความฝัน ? มันดูสมจริงเกินกว่าความฝันโดยสิ้นเชิง ความฝันของเขามักจะคลุมเครือ, เหลวไหล และมีแนวโน้มจะระเหยไปจากความทรงจำในไม่ช้าหลังจากที่ตื่น ความรู้สึกเหล่านั้นเหมือนกับเป็นความทรงจำปกติของเขา – ไม่มีนกพูดได้, ปีรามิดลอยฟ้า, หมาป่าสามตา และภาพอื่น ๆ ที่เหนือจริงอย่างที่เขาฝันเป็นปกติ และนี่มันก็มากเกินไปด้วย – แน่นอนว่าประสบการณ์อันมีค่าตลอดทั้งเดือนมากเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่ความฝันแล้ว​ ?
 
"แม่อยากคุยกับพี่" คิริแอลบอกเขาจากพื้น ชัดเจนว่าไม่ได้เร่งรีบที่จะลุกขึ้น "แต่ นี่ พี่แสดงเวทมนตร์สักอย่างให้หนูดูก่อนลงไปหน่อยสิ ? นะ ? ขอร้องล่ะนะ ?"
 
โซเรียนเลิกคิ้ว เวทมนตร์ เรอะ ? คิดดูแล้ว เขาได้เรียนเวทมนตร์มานิดหน่อย แน่ใจได้เลยว่าหากนี่เป็นความฝันที่ซับซ้อนยิ่ง เวทมนตร์ทั้งหมดที่เขาได้ร่ำเรียนมาก็ต้องเป็นของเก๊โดยสมบูรณ์ ใช่ไหม ?
 
เขากวาดท่าสองสามทีและร่ายคำก่อนจะป้องมือเบื้องหน้า ดวงแสงพลันปรากฏลอยเหนือฝ่ามือของเขา
 
เหอะ ถ้างั้นก็ไม่ใช่ฝันซ้อนสินะ
 
"วิเศษไปเลย !" คิริแอลยกยอ จิ้มดวงแสงด้วยมือของเธอผ่านทะลุมันออกไป จริง ๆ ก็ไม่น่าประหลาดใจหรอก เพราะว่ามันเป็นเพียงแค่แสง เธอหดนิ้วกลับและจ้องมองอย่างสงสัย อย่างกับคาดว่าจะพบการเปลี่ยนแปลงของมัน โซเรียนคุมจิตให้ดวงแสงลอยไปรอบ ๆ ห้อง และวนรอบคิริแอลบางครา ใช่ เขารู้จักคาถาจริง ๆ – เขาจำได้ไม่ใช่เพียงแค่ความทรงจำของกระบวนการร่าย แต่ยังรวมถึงการควบคุมที่เขาพัฒนาขึ้นจากการปฏิบัติซ้ำ ๆ กับมัน คุณไม่อาจทำแบบนี้ได้ด้วยอาศัย​เพียงการมอง หรือกระทั่งการพยากรณ์
 
"เอาอีก ! เอาอีก !" คิริแอลเรียกร้อง
 
"โอ้ ไม่เอาน่ะ คิริ" โซเรียนถอนหายใจ เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นตลกกับเธอในขณะนี้ "พี่ตามใจเธอแล้วนี่ ? ไปหาอะไรอย่างอื่นเล่นเองเถอะ"
 
เธอบุ้ยปากใส่เขา แต่ตอนนี้เขามีภูมิคุ้มกันจากสิ่งนั้นแล้ว จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วสักประเดี๋ยวหนึ่งและรีบตรงออกไปราวกับจำอะไรสักอย่างได้
 
เดี๋ยวนะ...
 
"ไม่นะ !" โซเรียนตะโกน แต่เขาสายไปแล้ว คิริแอลวิ่งเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูข้างหลังเธอ "บ้าเอ๊ย คิริ ทำไมต้องตอนนี้ด้วย ? ทำไมไม่ก่อนที่ฉันจะตื่น ?"
 
"ลำบากหน่อยนะ" เธอตอบ
 
โซเรียนเอนตัวไปข้างหน้าจนหน้าผากชนเข้ากับประตู "ฉันมีคำเตือนล่วงหน้าอยู่แล้ว และก็ยังจะพลาดมันอีก"
 
เขาขมวดคิ้ว คำเตือนล่วงหน้า จริง ๆ ไม่ว่า 'ความทรงจำจากอนาคต' ของเขาจะเป็นอย่างไร พวกมันก็ดูจะค่อนข้างเชื่อถือได้ ซีโอเรียจะถูกรุกรานในช่วงเทศกาลคิมหันตฤดูจริง ๆ งั้นหรือ ? แล้วเขาควรจะทำอะไรเกี่ยวกับมัน ? อะไรที่เขาสามารถทำเกี่ยวกับมันได้ ? เขาส่ายศีรษะและเดินกลับไปที่ห้อง เขาไม่อาจจะคิดไตร่ตรองคำถามประเภทนั้นได้จนกว่าจะค้นพบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขามากกว่านี้ เขาล็อกประตูเพื่อให้มีความส่วนตัวและนั่งบนเตียง เขาต้องคิด
 
โอเค ดังนั้นเขาก็ใช้ชีวิตทั้งเดือนที่โรงเรียนมาก่อน... เกิดอะไรบางอย่างขึ้น... และจากนั้นเขาก็ตื่นในห้องของตัวเองที่ซิริน อย่างกับว่าทั้งเดือนนั้นไม่เคยเกิดเลย ถึงแม้ปัจจัยทางเวทมนตร์จะพิลึกพิลั่น แต่การท่องกาลเวลาก็เป็นไปไม่ได้เลย เขาไม่มีหนังสือเล่มไหนในห้องของตัวเองที่กล่าวถึงหัวข้อนี้ยาวเพียงพอ แต่ข้อความทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการเดินทางข้ามเวลาก็เห็นพ้องว่าไม่สามารถทำได้ แม้แต่เวทมิติก็ทำได้เพียงบิดเบือนเวลา เร่งความเร็วหรือทำให้ช้าลง มันเป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่ผู้วิเศษเห็นพ้องว่ามันเกินกว่าความสามารถของเวทมนตร์ที่จะสัมฤทธิ์ผล​
 
แล้ว ถ้าอย่างนั้น เขาผ่านมันมาได้อย่างไรกันล่ะ ?
 
เขากำลังอยู่ในกระบวนการหารือกับหนังสือในห้องของเขาสำหรับเวทมนตร์ประเภทอะไรก็ได้ที่สามารถข้ามเวลา 'เทียม' ในสักทาง ตอนที่มีเสียงเคาะประตูแทรกความคิดของเขา และเขาก็พลันตระหนักได้ว่าเขายังอยู่ในชุดนอนและแม่ก็อยากจะคุยกับเขามาสักพักหนึ่งแล้ว เขารีบเปลี่ยนชุดและเปิดประตู เพื่อพบว่าตัวเองอยู่ภายใต้การใคร่ครวญของผู้หญิงสองคน หนึ่งในนั้นคือแม่ของเขา
 
เขาเกือบจะทักทายอิลซ่าด้วยชื่อหล่อนแล้ว แต่เขาก็หยุดตัวเองไว้พอดี
 
"อาจารย์จากวิทยาลัยมาเพื่อคุยกับลูก" แม่ของเขาพูด การจ้องมองติเตียนของหล่อนบอกกับเขาว่าหล่อนจะสวดเขาหูชาแน่ทันทีที่อิลซ่ากลับ
 
"สวัสดีค่ะ" อิลซ่าว่า "ฉัน อิลซ่า ซิเลตี จากราชวิทยาลัยเวทศิลป์ซีโอเรีย ฉันหวังที่จะพูดคุยกับคุณเกี่ยวกับเรื่องบางเรื่องก่อนที่คุณจะกลับไป มันใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ"
 
"แน่นอนครับ" โซเรียนว่า "เอ่อ คุณอยากจะคุยที่..."
 
"ห้องของคุณก็พอแล้วค่ะ" อิลซ่ากล่าว
 
"ดิฉันจะไปหาอะไรมาให้คุณดื่มนะคะ" แม่ของเขาว่า ขอตัวออกไป
 
โซเรียนมองอิลซ่าขณะที่หล่อนแก้กระดาษต่าง ๆ และวางพวกมันบนโต๊ะของเขา (ว่าแต่หล่อนทำอะไรกับพวกมันกันแน่นะ ?) พยายามตัดสินใจว่าจะดำเนินการกับสิ่งนี้อย่างไร ถ้าความทรงจำจากอนาคตของเขาถูกต้อง หล่อนก็ควรจะยื่นม้วนกระดาษให้กับเขา...
 
ใช่ นั่นเลย การล่วงรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นชัดแจ้งนี่มันพิลึกชะมัด
 
เพื่อประโยชน์ที่เห็นได้ชัด โซเรียนตรวจสอบม้วนกระดาษคร่าว ๆ ก่อนจะปรับมานาใส่มัน มันเป็นอย่างที่เขาจำได้จริง ๆ – อักษรประณีต ข้อความสละสลวยอย่างเป็นทางการ ตราอันซับซ้อนที่ใต้สุดของเอกสาร – และโซเรียนก็รู้สึกถึงระลอกคลื่นของความหวาดกลัวถาโถมใส่เขา นี่ตัวเขากำลังมีส่วนร่วมกับเรื่องบ้าอะไรกัน ? เขาไม่มีความคิดเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่มันใหญ่โต ใหญ่โตมาก
 
เขาอยากจะบอกกับอิลซ่าเกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาและขอคำแนะนำจากหล่อน แต่เขาก็ยับยั้งตัวเองไว้ มันฟังเหมือนเป็นสิ่งเหมาะสมที่สุด – แน่นอนว่าผู้วิเศษที่ฝึกฝนเต็มที่อย่างหล่อนย่อมมีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับการแก้ปัญหานี้มากกว่าเขา – แต่อะไรที่เขาควรจะบอกหล่อนกันล่ะ ? บอกว่าเขาจำสิ่งยังไม่ได้เกิดขึ้นน่ะหรือ ? ใช่ มันคงจะดีกว่า นอกไปจากนั้นพิจารณาจากลักษณะของความทรงจำอนาคตของเขา เขาสามารถเห็นตัวเองถูกจับกุมได้เลยหากการสมรู้ร่วมคิดในการบุกรุกซีโอเรียถูกค้นพบว่ามาจากคำเตือนของเขาเข้าจริง ๆ นอกไปจากนั้น มันก็ยิ่งเป็นไปได้ว่าความรู้ที่น่าตกใจของเขาจะกลายเป็นผู้แปรพักตร์ของผู้สมรู้ร่วมคิดมากกว่าจะบอกว่าเขาเป็นนักท่องกาลเวลาประหลาดอะไรแบบนั้น ภาพคร่าว ๆ ของเจ้าหน้าที่รัฐสองสามคนจะทรมานเขาเพื่อเอาข้อมูลโฉบเข้ามาในความคิดและเขาก็สั่นสะท้าน
 
ไม่ มันจะดีกว่าที่จะเก็บเรื่องทั้งหมดนี้ไว้กับตัวเขาเองในตอนนี้
 
ดังนั้นสำหรับ 10 นาทีถัดมา โซเรียนจึงทำซ้ำความทรงจำของเขาตามปฏิสัมพันธ์ครั้งแรกกับอิลซ่า ไม่เห็นจุดในการเลือกที่แตกต่างกันในครั้งนี้ – ทุกตัวเลือกของเขานั้นสร้างจากเหตุและผลซึ่งแม้แต่ส่วนเล็กน้อยก็ถูกต้องตามสิ่งที่อยู่ในความทรงจำจากอนาคตของเขา ถึงรอบนี้เขาไม่ได้เถียงกับอิลซ่าเรื่องเกี่ยวกับควิมก็เถอะ เพราะว่าเขารู้อยู่แล้วว่าการเถียงหัวข้อนี้มันเปล่าประโยชน์ และเขาก็ไม่ได้ขอพักเข้าห้องน้ำ เพราะว่าเขารู้อยู่แล้วว่าต้องการวิชาเลือกใด อิลซ่าดูจะเฉยเมยกับความเด็ดขาดแปลก ๆ ของเขา ทั้งที่​เด่นชัดถึงความกระตือรือร้นที่เขาอยากในสิ่งทั้งหมดนี้หลุดออกไปจากเส้นทาง จากนั้น อีกครั้ง ทำไมหล่อนจะต้องประหลาดใจกับความเด็ดขาดของเขากันเล่า ? หล่อนไม่มีความทรงจำจากอนาคตที่จะเปรียบเทียบการเผชิญหน้าทั้งหมดนี้ ไม่เหมือนกับเขา นรกสิ หล่อนยังไม่แม้แต่รู้จักเขาจนกระทั่งบัดนี้เลยด้วยซ้ำ
 
โซเรียนถอนหายใจและส่ายศีรษะ พวกมันรู้สึกเหมือนกับเป็นความทรงจำปกติจริง ๆ และยากที่จะเมินเฉยมัน นี่มันจะกลายเป็นหนึ่งเดือนอันยาวนานเชียว
 
"เป็นอะไรรึเปล่า​คะ มิสเตอร์คาซินสกี ?"
 
โซเรียนเหลือบมองอิลซ่าแปลก ๆ พยายามทำนายว่าทำไมหล่อนจึงถามเขาเช่นนั้น หล่อนเหลือบมองตรงที่มือของเขา – เพียงแค่ชั่วครู่ แต่โซเรียนก็จับได้ มือของเขาสั่นกึก เขากำมือเป็นกำปั้นและสูดลมหายใจลึก
 
"ผมไม่เป็นไรครับ" เขากล่าว สักสองวินาทีหรือมากกว่าของความเงียบอันน่าอึดอัด กระจ่างว่าอิลซ่าไม่เต็มใจที่จะสานต่อด้วยคำพูดที่เงียบไปของหล่อนขณะที่หล่อนยังคงศึกษาเขา "ผมถามอะไรคุณได้ไหมครับ ?"
 
"แน่นอนค่ะ" อิลซ่ากล่าว "นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่"
 
"คุณคิดยังไงเรื่องการท่องเวลาครับ ?"
 
หล่อนชัดเจนว่าตะลึงกับคำถาม – บางทีมันคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่หล่อนคาดว่าเขาจะถาม หรืออย่างน้อยก็อยู่ท้าย ๆ รายการเลย หล่อนปรับตัวเองอย่างรวดเร็ว
 
"การท่องเวลานั้นเป็นไปไม่ได้ค่ะ" อิลซ่ากล่าวอย่างหนักแน่น "เวลาทำได้เพียงขยายตัวหรือบีบอัดเท่านั้น ไม่อาจข้ามหรือย้อนกลับ"
 
"ทำไมล่ะครับ ?" โซเรียนถามด้วยความสงสัยโดยแท้ เขาไม่เคยเห็นคำอธิบายสำหรับความเป็นไปไม่ได้ของเวลาเลย แม้ว่านั่นอาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้สนใจในหัวข้อมาจนกระทั่งตอนนี้
 
อิลซ่าถอนหายใจ "ฉันยอมรับเลยค่ะ ว่าฉันไม่มีความรู้รายละเอียดเรื่องนี้มากนัก แต่ทฤษฎีที่ดีที่สุดของพวกเราบ่งชี้ว่าการต่อต้านกระแสปัจจุบันอย่างเต็มที่นั้นเป็นไปไม่ได้เลย เหมือนกับ 'จงวาดวงกลมมีเหลี่ยม' ที่เป็นไปไม่ได้ฉันใด 'จงกระโดดข้ามมหาสมุทร' ก็เป็นไปไม่ได้ฉันนั้น กระแสแห่งกาลเวลาไหลผ่านเพียงทิศทางเดียว นอกเหนือจากนั้นแล้ว มีความพยายามนั้นครั้งไม่ถ้วนในบันทึกของอดีต และทุกอย่างก็จบลงด้วยความล้มเหลว" หล่อนมองเขาอย่างเสียดแทง "ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะไม่เอาความสามารถของคุณไปเสียค่าในการแสวงหาเรื่องโง่เขลาแบบนั้น"
 
"ผมก็แค่สงสัยน่ะครับ" โซเรียนกล่าวป้องกันตัว "ผมแค่อ่านบทที่พูดถึงข้อจำกัดของเวทมนตร์และสงสัยว่าทำไมผู้เขียนถึงแน่ใจว่าการท่องกาลเวลาเป็นไปไม่ได้น่ะ​ครับ​"
 
"ถ้างั้นตอนนี้คุณก็ทราบแล้ว" อิลซ่ากล่าว ลุกขึ้น "หากนั่นคือทั้งหมด ฉันก็ควรจะไปแล้วล่ะค่ะ ฉันยินดีที่จะตอบคำถามอื่น ๆ ในวันจันทร์หลังเลิกชั้นเรียน ขอให้มีวันที่ดีค่ะ"
 
โซเรียนมองหล่อนจากไปและปิดประตูเบื้องหลังหล่อน ก่อนจะล้มตัวลงกับเตียงของตัวเอง มันจะเป็นเดือนที่ยาวนานแน่นอน
 
✦ ✧ ✦ ✧ ✦ ✧
 
การนั่งรถไฟไม่ได้ทำให้โซเรียนหลับ เขาได้กระทุ้งแม่อย่างชาญฉลาดด้วยหัวข้อที่ละเอียดอ่อนบางอย่างเมื่อหล่อนพยายามจะตำหนิเขา และเขาก็แน่ใจว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตาที่ประณีตแน่ ๆ เว้นเสียแต่ว่านักเนรมิตมายาจะทราบดีถึงความลับที่ซุกซ่อนไว้ และมันก็ดูจะห่างไกลจากการเป็นภาพหลอนสักประเภท ตราบเท่าที่เขาสามารถบอกได้ในตอนนี้ เขาได้ย้อนเวลากลับมาจริง ๆ เขาใช้เวลาส่วนมากในการนั่งรถไฟ เขียนทุกสิ่งอย่างที่สำคัญเท่าที่จะจำได้ลงในหนึ่งในสมุดของเขา เขาไม่ได้คิดว่าความทรงจำจะจางหายไปเร็ว ๆ นี้หรอก แต่มันก็ช่วยให้เขาไล่เรียงความคิดและตระหนักถึงรายละเอียดที่อาจพลาดไปได้ เขาสังเกตได้ว่าด้วยความสับสนทั้งหมดทำให้เขาลืมเอาหนังสือจากใต้เตียงของคิริแอลมา แต่ก็ตัดสินว่าช่างมันเถอะ หากการเรียนการสอนทุกอย่างมันเหมือนกับรอบที่แล้ว เขาก็ไม่ต้องการพวกมันเลยในช่วงเดือนแรก
 
นี่มันต้องเป็นคาถาสุดท้ายที่ลิชร่ายใส่เขาและแซค โซเรียนแน่ใจ ปัญหาก็คือโซเรียนไม่มีความคิดเลยว่ามันคือคาถาอะไรกัน แม้แต่ถ้อยคำก็ไม่คุ้นเคย การร่ายเวทมนตร์คาถามาตรฐานใช้ภาษาไอโคเซียนเป็นพื้นฐาน และโซเรียนก็รู้จักภาษาไอโคเซียนพอที่จะรู้จักคาถาทั่วไปจากการแค่ฟังการสวดของผู้ร่ายคาถา ทว่าลิชใช้ภาษาที่แตกต่างไปจากการร่ายเวทนตร์ของเขา โชคดีที่โซเรียนมีความจำที่ดีพอจริง ๆ และจำคำร่ายส่วนใหญ่ได้ ดังนั้นเขาจึงจดลงในสมุดบันทึกที่ไว้ใจของเขาในแบบสัทศาสตร์ เขาค่อยข้างแน่ใจว่าเขาไม่สามารถค้นหาคาถาได้ด้วยตัวมันเองที่ไหนด้วยระดับของเขาในตอนนี้ ด้วยคาถาคงจะเป็นขั้นสูงและถูกเก็บให้ห่างจากผู้วิเศษแวดวงที่หนึ่งอย่างเขา แต่เขาจะลองดูเกี่ยวกับตัวตนทางภาษาและหาพจนานุกรมทั่วไปในหอสมุดวิทยาลัยดู
 
เงื่อนงำที่เหลือของทั้งหมดก็คือตัวแซคนั่นเอง เด็กชายมีความสามารถพอที่จะต่อสู้กับลิช – ไอ้โคตรเหง้า​ลิช ! – ได้หลายนาทีก่อนจะพ่ายแพ้ ถึงแม้ว่าลิชจะแค่หยอกเล่นกับเขา แต่มันก็น่าประทับใจจริง ๆ โซเรียนเทียบแซคให้เท่ากับผู้วิเศษแวดวงที่ 3 ได้เลย และบางทีก็อาจมากกว่านั้น ไอ้หมอนั่นมาทำห่าอะไรกับนักเรียนวิทยาลัยกัน ? บางอย่างที่ประหลาดอย่างมากเกี่ยวกับแซค แม้ว่าโซเรียนจะไม่มีเจตนาจะเผชิญหน้ากับหมอนั่นตรง ๆ จนกว่าเขาจะรู้มากขึ้นว่าเกิดอะไรขึ้นก็เถอะ ทั้งหมดที่เขารู้ หนึ่งในนั้นคือ 'แกรู้เรื่องของพวกเราแล้ว ดังนั้นพวกเราจะฆ่าแกซะ' อะไรพรรค์นั้น เขาจะต้องร้อยเชือกอย่างระมัดระวังรอบ ๆ ตัวผู้สืบทอดตระกูลโนเวดา
 
โซเรียนปิดสมุดโน๊ตดังปังและยกมือจับผมของตัวเอง ไม่ว่าเขาจะมองดูมันอย่างไร สถานการณ์ทั้งหมดนี้ก็บ้าบอสิ้นดี เขามีความทรงจำจากอนาคตจริง ๆ หรือว่าเขาวิกลจริตกันแน่ ? ความเป็นไปได้ทั้งสองอย่างนั้นช่างน่าหวาดหวั่น​ ไม่มีทางเลยที่เขาจะจัดการกับอะไรแบบนี้ได้ด้วยตัวของเขาเอง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ โดยปราศจากการถูกขับไสไล่ส่งหรือส่งเข้าสถานวิปราศหรือห้องสอบสวนคดีได้อย่างไรกัน
 
เขาตัดสินใจที่จะคิดเรื่องนี้ทีหลัง อย่างหลังจากวันพรุ่งนี้ สิ่งทั้งหมดนี้มันพิลึกพิลั่นและเขาก็อยากจะนอนก่อนที่จะตัดสินอะไรก็ตาม
 
"ขอโทษนะคะ ที่นั่งนี้ว่างไหมคะ ?"
 
โซเรียนเหลือบมองไปยังผู้พูด ตระหนักเธอเป็นรอบที่สองจากความทรงจำ เด็กหญิงเสื้อคอเต่าสีเขียวไร้นามที่เข้าร่วมกับเขาในห้องโดยสารของเขาเมื่อพวกเขาหยุดที่สถานีโครซ่า แหงล่ะว่า ครั้งก่อนเธอไม่ได้ถามขออนุญาตก่อนจะนั่งเลย มีการเปลี่ยนแปลงงั้นเหรอ ? อ้า ไม่สำคัญหรอก – ที่สำคัญก็คือครั้งก่อนแม่สาวสี่หน่อที่ตาม​หล่อน​ขึ้นมา เป็นกลุ่มเด็กผู้หญิงเสียงดังมาก ผู้​น่ารังเกียจมาก ไม่มีทางเลยที่เขาจะใช้เวลาที่เหลือในการนั่งรถไฟรับฟังการหยอกเย้าของพวกหล่อน... อีกครั้ง
 
"ครับ" เขาพยักหน้า "ความจริงผมก็จะไปแล้วล่ะ พวกเราหยุดที่โครซ่าแล้วสินะ ? โชคดีครับ คุณผู้หญิง"
 
และจากนั้นเขาก็หยิบสัมภาระอย่างเร็วและไปค้นหาห้องโดยสารอื่น ละทิ้งเด็กสาวไว้กับชะตากรรมของเธอ
 
บางทีความทรงจำอนาคตก็มีส่วนดีบ้างล่ะนะ
 
✦ ✧ ✦ ✧ ✦ ✧
 
ปัง !
 
"เจ้าด้วง !"
 
ปัง ! ปัง ! ปัง !
 
"เจ้าด้วง เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ! ฉันรู้นะว่านายอยู่ที่นี่ !"
 
โซเรียนกลอกตาบนเตียงของเขาและโอดครวญ ไทเวนมาทำบ้าอะไรที่นี่เร็วแบบนี้ ? ไม่ เดี๋ยวสิ... เขาฉวยเอานาฬิกาจากตู้ลิ้นชักและนำมาตั้งที่ข้างหน้าของเขา... เธอไม่ได้รีบมา เขาแค่หลับยันเที่ยงวัน เหอะ เขายังจำได้กระจ่างว่าตรงมาถึงวิทยาลัยจากสถานีรถไฟแล้วก็หลับทันทีเมื่อมาถึงห้อง เขายังหลับเกินเวลานี้ได้ เห็นได้ชัดเลยว่าการตายและจากนั้นก็ตื่นขึ้นมาในอดีตเป็นอะไรที่น่ารำคาญนัก
 
ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง ! ปัง !
 
"มาแล้ว มาแล้ว !" โซเรียนตะโกน "หยุดพังประตูของฉันได้แล้ว !"
 
เธอยังคงทุบประตูอย่างกระตือรือร้นกว่าเดิมตามธรรมชาติ โซเรียนรีบทำตัวเองให้เรียบร้อยและกระทืบเท้าตรงไปที่ประตู เปิดประตู มองดูไทเวนอย่างเหี่ยวแห้ง...
 
...ซึ่งเธอก็เมินเฉยทันที
 
"ในที่สุด !" เธอว่า "นายทำบ้าอะไรตั้งนาน !?"
 
"ฉันนอน" โซเรียนคำราม
 
"จริงอะ ?"
 
"ใช่" เขาขบฟัน
 
"แต่ว่า-"
 
"ฉันเหนื่อย" โซเรียนขัด "เหนื่อยมาก แล้วมัวรีรออะไร ? เข้ามาซิ่"
 
เธอรีบเข้าข้างในและโซเรียนใช้เวลาขณะหนึ่งรวบรวมความคิดตัวเองก่อนจะเผชิญหน้ากับเธอ ในความทรงจำจากอนาคตของเขา เธอไม่เคยมาพบเขาอีกหลังจากที่เขาปฏิเสธที่จะร่วมภารกิจที่ท่อระบายน้ำของเธอเลย ซึ่งบ่งบอกถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอเกี่ยวกับ 'มิตรภาพ' ของพวกเขาได้เลย แต่ก็นั่นแหละ เขาเองก็แทบจะไม่เคยคิดอะไรเกี่ยวกับเธอเลยจนกระทั่งบัดนี้ ดังนั้นบางทีเขาก็ไม่ควรตัดสินไป จะกรณีไหนก็ตาม เขาก็ไม่มีแนวโน้มจะเข้าร่วมกับเธอในภารกิจนี้ตอนนี้มากไปกว่าที่เขามีความทรงจำจากอนาคตของตัวเอง – เขามีเรื่องที่จะต้องทำในเวลานี้จริง ๆ นอกเหนือไปจากความวิตกกังวลทั่วไปที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกฝืนใจเล็กน้อยในการปัดคำของเธอ และใช้เวลากว่าชั่วโมงในการโน้มน้าวใจเธอให้ปล่อยเขาทิ้งไว้
 
ทันที่ที่เสร็จ เขาก็รีบไปยังหอสมุด อ้อมเส้นทางใกล้ ๆ ร้านขนมปังเพื่อซื้ออะไรกินอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงในหอสมุด เขาเริ่มค้นหาหนังสือด้วยหัวข้อของการเดินทางข้ามเวลาและพยายามที่จะระบุภาษาของลิชที่ใช้ในคาถา
 
หากจะเรียกว่าน่าผิดหวังก็อาจอ่อนโยนไป สำหรับมัน ไม่มีหนังสือเรื่องการเดินทางข้ามเวลาเลย หัวข้อนี้ไม่ถือว่าเป็นสาขาวิชาที่จริงจังพอ สิ่งที่มีก็ว่ามันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และทั้งหมด สิ่งที่เขียนไว้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับมันนั้นกระจัดกระจายนับไม่ถ้วน ถูกซ่อนไว้ในส่วนที่ไร้เครื่องหมายและย่อหน้าที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับหนังสือ ชิ้นส่วนที่มีการกล่าวถึงอย่างกระจัดกระจายเหล่านี้เป็นสิ่งที่น่าเบื่อโดยแท้ และไม่ได้คุ้มค่าทั้งหมดเลย – ไม่มีเล่มไหนที่เป็นประโยชน์ในการไขปริศนาความทรงจำจากอนาคตของเขา การค้นหาภาษาที่ลิชใช้ในคาถาก็ยิ่งน่าผิดหวัง ตั้งแต่ที่เขาพลาดกระทั่งการระบุภาษาของมัน ไม่ต้องพูดถึงการแปลคาถาเลย
 
เขาใช้เวลาทั้งสัปดาห์กลั่นกรองอักษรในหอสมุดอย่างเปล่าประโยชน์ จนล้มเลิกในสายของการค้นหาในที่สุด เมื่อเห็นได้ชัดเลยว่ามันไม่ให้ผลตอบรับใด ๆ บวกกับคนทำงานที่หอสมุดเองก็เริ่มจะมองเขาแปลก ๆ จาก​ตัวเลือกหนังสือของเขา และเขาก็ไม่ต้องการสร้างข่าวลืออัปมงคลใด ๆ ได้แค่​หวังว่าเขาจะหลอกล่อแซคให้คายออกมาได้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นตอนที่โรงเรียนเริ่มแล้ว
 
✦ ✧ ✦ ✧ ✦ ✧



NEKOPOST.NET