[แปล] Mother of Learning ตอนที่ 2.3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[แปล] Mother of Learning

Ch.2.3 - ปัญหาชีวิตนิด ๆ หน่อย ๆ (3/3)


วันถัดมาเปิดด้วยวิชาเวทยุทธ์ ที่สอนในโถงฝึกแทนที่จะเป็นห้องเรียนแบบดั้งเดิม อาจารย์ของพวกเขาคืออดีตนักรบเวทนาม ไครอน ใช้เวลามองเพียงปลาบเดียวสำหรับโซเรียนก็ตระหนักได้แล้วว่านี่ไม่ใช่วิชาระดับเฉลี่ยของเขาแน่แล้ว

ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้ามีส่วนสูงเป็นไปตามค่าเฉลี่ย แต่เขาดูราวกับถูกสลักจากหินผา – หัวโล้น, หน้าตาถมึงทึง  กล้ามเนื้อและกล้ามเนื้อ เขามีจมูกที่ค่อนข้างโดดเด่นและไม่ได้สวมเสื้อ เผยหน้าอกกล้ามเนื้อที่ฟูมฟักมาอย่างภาคภูมิ เขาแบกไม้เท้าต่อสู้ในมือหนึ่งและหนังสือของอาจารย์สีเขียวที่อีกข้าง หากมีใครสักคนพรรณนาถึงชายคนนี้ให้โซเรียนฟัง เขาคงคิดว่าตลกดี แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนคนนี้

"เวทยุทธ์ จริง ๆ แล้วไม่ใช่ประเภทหนึ่งของคาถาพวกนั้น" ไครอนพูดด้วยเสียงดัง น้ำเสียงสั่งการ เหมือนกับเป็นแม่ทัพที่พูดกับทหารเกณฑ์มากกว่าอาจารย์พูดกับลูกศิษย์ บางทีนี่คงเป็นชั้นเรียนที่เงียบที่สุดเท่าที่โซเรียนเคยมี – แม้แต่นักช่างจ้ออย่างเนโอลูและเจดก็ยังเงียบกริบ "ยิ่งไปกว่าการร่ายเวทมนตร์ การใช้คาถาในการต่อสู้ แกต้องร่ายพวกมันอย่างรวดเร็ว และแกยังต้องเอาชนะการป้องกันของคู่ต่อสู้ นี่หมายความว่าพวกมันจำเป็นต้องใช้พลังเป็นจำนวนมากและแกต้องก่อรูปคาถาในทันทีทันใด... นั่นก็หมายถึงไอ้การบริกรรมคาถาแบบดั้งเดิมที่แกเรียนกันในวิชาอื่นนั่น เปล่าประโยชน์ !" เขาฟาดไม้เท้าของตัวเองกับพื้นเพื่อเน้นย้ำ และคำพูดของเขาก็ดังสะท้อนไปทั่วทั้งโถงฝึก โซเรียนสาบานได้เลยว่าชายคนนี้ใช้เวทมนตร์บางอย่างเพิ่มพลังเสียงตัวเอง "การสวดคาถาใช้เวลาหลายวินาที ถ้าไม่นานพอ และคู่ต่อสู้ของแกส่วนมากจะฆ่าแกทิ้งก่อนที่แกจะร่ายเสร็จ โดยเฉพาะในวันนี้ ในผลพวงของสงครามการแตกหัก เมื่อไอ้งั่งทุกคนมีอาวุธปืนและศึกษาวิธีการต่อสู้กับผู้วิเศษอย่างมีประสิทธิภาพ"

ไครอนโบกมือของเขาในอากาศและอากาศข้างหลังเขาก็แวววับ เผยให้เห็นภาพหลอนโปร่งแสงของมิโนทอร์ข้างหลังเขา เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นดูเกรี้ยวโกรธ แต่ชัดเจนว่าเป็นภาพลวงตา

"คาถาต่อสู้เก่า ๆ จำนวนมากที่ผู้วิเศษเคยใช้เพื่อสร้างความเกรงขามต่อผู้คนด้วยเวทมนตร์ หรือผู้ที่ไม่คุ้นเคยด้วยข้อจำกัดของมัน วันนี้เด็กทุกคนที่ผ่านชั้นประถมที่โรงเรียนรู้ดีเกินกว่าจะถูกทำให้หวาดผวาด้วยภาพลวงตาที่เห็นได้ชัดอย่างเจ้านี่ ไม่มากหรือน้อยไปกว่าทหารมืออาชีพหรือฆาตกร คาถาส่วนใหญ่และกลวิธีที่แกจะค้นพบในหอสมุดนั้นคร่ำครึอย่างน่าสิ้นหวัง"

ไครอนหยุดและลูบคางของตัวเองอย่างครุ่นคิด "นอกจากนั้น มันคืออะไรที่ค่อนข้างยากที่จะเพ่งการร่ายคาถาตอนที่มีใครสักคนพยายามจะฆ่าแก" เขาตั้งข้อสังเกตทันที ส่ายศีรษะของตัวเอง "ด้วยผลทั้งหมดนี้ ไม่มีใครที่ร่ายคาถาต่อสู้อย่างการบริกรรมคาถาดั้งเดิมกันอีกแล้ว แทนที่จะเป็นแบบนั้น ผู้คนใช้คาถาบัญญัติ เหมือนกับที่ข้าบัญญัติไว้บนไม้เท้า และจากนั้นเพ่งพวกมันเพื่อร่ายคาถาจำเพาะเจาะจง รวดเร็วและง่ายดาย ข้าจะไม่สอนถึงวิธีการร่ายคาถาต่อสู้โดยไร้อุปกรณ์พวกนี้ ตั้งแต่ที่การสอนแกถึงวิธีการบริกรรมดั้งเดิมอย่างมีประสิทธิภาพในการต่อสู้ต้องใช้เวลาหลายปี ถ้าแกข้องใจจริง ๆ ไปหาดูได้ที่หอสมุดสำหรับการสวด, การวาดท่าทางและการฝึกที่ถูกต้องด้วยตัวเอง"

จากนั้นเขาก็ส่งไม้กายสิทธิ์ขีปนาวุธให้กับพวกเขาแต่ละคน และให้พวกเขาฝึกยิงคาถาไปที่ตุ๊กตาดินเหนียวที่อยู่อีกด้านของโถงฝึก จนกว่าพวกเขาจะมานาหมด ในขณะที่เขารอให้เด็กหญิงที่อยู่ข้างหน้ามานาหมดเกลี้ยง โซเรียนศึกษาคาถาของท่อนไม้ในมือ มันเป็นไม้ตรงสมบูรณ์แบบที่เหมาะมือของโซเรียนพอดีและสามารถจับที่ปลายได้ทั้งสองด้านโดยไม่เปลี่ยนแปลงผลกระทบแต่อย่างใด – สายฟ้าจะถูกบังคับให้ปลดปล่อยออกมาจากปลายของไม้ที่ชี้ออกจากตัวของผู้ร่ายมนตร์

เมื่อถึงตาของเขาในที่สุด เขาก็ตระหนักได้ว่าการร่ายโดยมีความช่วยเหลือจากคาถาบัญญัตินั้นง่ายดายจนน่าดูแคลน เขาไม่ต้องคิดอะไรให้มากความเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ชี้ไม้ไปในทิศทางที่ต้องการและปรับมานาผ่านมันไป – คาถาบัญญัติในไม้กายสิทธิ์แทบจะทำทั้งหมดด้วยตัวของมันเอง ปัญหาจริง ๆ ก็คือ 'เวทขีปนาวุธ' ใช้มานามากกว่าคาถาอื่น ๆ ที่โซเรียนเคยเผชิญ และเขาผลาญมานาของตัวเองโดยใช้การได้เพียงแค่แปดลูกเท่านั้น

การสูบมานาและความผิดหวังนิดหน่อยในความรวดเร็วที่มันหมดเกลี้ยงของเขา โซเรียนสังเกตแชคขณะที่เขายิงเวทขีปนาวุธลูกต่อลูกด้วยความมั่นใจอย่างเกียจคร้าน โซเรียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาเด็กชายนิดหน่อย – มานาทั้งหมดของแซคที่ถูกใช้ตอนนี้มันใหญ่กว่าสามถึงสี่เท่าของขีดสูงสุดของเขาอย่างง่ายดาย และแซคก็ดูจะไม่ได้ช้าลงเลยเช่นกัน

"เอาล่ะ ข้าจะปล่อยให้พวกแกไปได้แล้ว ถึงแม้ว่าชั้นเรียนจริง ๆ จะยังไม่เลิกก็เถอะ" ไครอนว่า "แกทั้งหมดไม่มีมานาแล้ว นอกไปจากมิสเตอร์โนเวดาตรงนั้น และเวทยุทธ์ทั้งหมดคือการฝึกฝน ก่อนจะจากลา ข้าต้องเตือนแกให้ใช้เวทยุทธ์ที่ได้รับใหม่นี้อย่างยับยั้งชั่งใจและมีความรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นข้าจะล่าแกด้วยตัวของข้าเอง"

หากเป็นศาสตราจารย์คนอื่นพูดสิ่งนี้ โซเรียนคงจะหัวร่อ แต่ไครอนดูจะบ้าบิ่นพอที่จะทำแบบนั้นจริง ๆ

จากนั้นมันก็เป็นเวลาสำหรับวิชาคาถาบัญญัติ ซึ่งเป็นแขนงเวทมนตร์ที่ใช้ในการสร้างตัวช่วยในการเพ่งที่พวกเขาใช้ในวิชาเวทยุทธ์ อาจารย์ของพวกเขา หญิงสาวอายุน้อยด้วยเรือนผมสีส้มซึ่งขัดขืนแรงโน้มถ่วงชี้ตั้งราวกับเปลวไฟของเทียนไข ทำให้โซเรียนนึกถึงซีโนมีร์ โอลไก ด้วยความกระตือรือร้นในวิชาการสอนของหล่อน โซเรียนชอบคาถาบัญญัติจริง ๆ แต่ก็ไม่มากเท่า โนร่า บูล ที่คิดว่ามันเหมาะสม กับ 'หนังสือแนะนำ' 12 เล่มที่แตกต่างกันของหล่อนและหล่อนก็รีบประกาศว่าหล่อนจะมีโบนัสจากการบรรยายพิเศษในแต่ละสัปดาห์สำหรับผู้ที่สนใจจะศึกษาเพิ่มเติม จากนั้นหล่อนก็ให้พวกเขา 'ทดสอบสั้น ๆ' (ที่มี 60 คำถาม) เพื่อตรวจสอบว่าพวกเขาจดจำสิ่งที่เรียนในสองปีที่ผ่านมามากน้อยแค่ไหน แล้วหล่อนยังกุมคาบเรียนด้วยการบอกให้พวกเขาอ่านสามบทแรกจากหนึ่งในหนังสือที่หล่อนแนะนำในรายการสำหรับคาบเรียนหน้า (ซึ่งก็คือพรุ่งนี้)

หลังจากนั้น ส่วนที่เหลือของวันก็คล้ายจะเป็นคาบพักผ่อนทีเดียวเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว

 

✦ ✧ ✦ ✧ ✦ ✧

 

โซเรียนเคาะประตูที่อยู่เบื้องหน้าเขา ประหม่าลอกแลกต่อสถานที่ สัปดาห์แรกของการเรียนไม่มีเหตุการณ์ใดนัก นอกไปจากการค้นพบว่าวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงนั้นก็ถูกสอนโดย โนร่า บูล ด้วย และหล่อนก็กระตือรือร้นในวิชาไม่ต่างกัน มอบการทดสอบเบื้องต้นแก่พวกเขาอีกอันและหนังสือ 'แนะนำ' อีกจำนวน ตอนนี้ยังคงเป็นวันศุกร์ และมันก็เป็นเวลาที่จะพบที่ปรึกษาของเขา

"เข้ามา" เสียงนั้นดังจากในห้อง และโซเรียนก็สาบานได้เลยว่าเขารู้สึกถึงความไม่อดทนในน้ำเสียงนั้นแล้ว อย่างกับว่าชายผู้นั้นรู้สึกว่าโซเรียนมาเสียเวลาของเขาก่อนที่จะได้เห็นหน้าเขาเสียอีก เขาเปิดประตูและเผชิญหน้ากับควิม เชา ที่ปรึกษาชื่อกระฉ่อนจากขุมนรก โซเรียนบอกได้ตามตรงจากสีหน้าของชายผู้นั้นเลยว่า ควิมนั่นไม่ได้คิดมากเรื่องเขา

"โซเรียน คาซินสกี ? เชิญนั่งลง" ควิมสั่ง ไม่แม้แต่จะรอคำตอบ โซเรียนเกือบจะรับปากกาที่ชายคนนั้นโยนมาให้ทันทีที่เขานั่งลงไม่ทัน

"แสดงพื้นฐานสามประการให้ฉันดูสิ" ชายคนนั้นสั่ง เขาหมายถึงการฝึกก่อรูปที่พวกเขาสอนกันในชั้นปีที่สอง

เขาได้ยินเรื่องนี้มาก่อน ไม่มีใครที่เชี่ยวชาญพื้นฐานสามประการเพียงพอที่จะทำให้ชายคนนี้ประทับใจ แหงล่ะ โซเรียนเกือบจะเริ่มลอยปากกาแล้วตอนที่ควิมขัดขวางเขา

"ช้า" ควิมชี้ขาด "คุณต้องใช้เวลากว่าหนึ่งวินาทีเต็ม ๆ ในการตั้งสมาธิของตัวเอง คุณต้องเร็วกว่านี้ เริ่มใหม่"

เริ่มใหม่ เริ่มใหม่ เริ่มใหม่ เขาพูดแต่สิ่งนั้น อีกครั้งและอีกครั้ง จนกระทั่งโซเรียนตระหนักได้ว่ามันเป็นเวลาทั้งชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มสิ่งนี้ เขาหลงลืมเวลาไปทั้งหมดในการพยายามเพ่งบนการฝึกแทนที่ด้วยความปรารถนาที่จะกระทุ้งปากกาเข้าเบ้าตาของควิมสักที

"เริ่มใหม่"

ปากกาลอยขึ้นในอากาศทันทีก่อนที่ควิมจะพูดจบ จริง ๆ นะ เขาจะทำให้มันเร็วมากกว่านี้ด้วยการฝึกไปได้อย่างไรกันล่ะ ?

เขาเสียสมาธิไปตอนที่มีหินอ่อนกระแทกเข้าหน้าผากของเขา เข้ารบกวนความตั้งใจของเขา

"คุณเสียสมาธิ" ควิมเตือน

"คุณปาหินอ่อนใส่ผม !" โซเรียนประท้วง ไม่อาจยอมรับได้ที่ควิมทำอะไรบางอย่างที่อย่างกับเด็ก ๆ จริง ๆ "คุณคาดเดาว่ามันจะเป็นยังไงกัน !?"

"ฉันคาดว่าคุณจะยังคงมีสมาธิในการฝึกได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม" ควิมกล่าว "ตราบที่คุณเชี่ยวชาญการฝึกอย่างแท้จริง การรบกวนเล็กน้อยนั้นก็จะไม่ขัดขวางคุณได้ ดูเหมือนว่าฉันจะได้รับการพิสูจน์ถึงความจริงอย่างน่าเศร้าสลดอีกครั้งแล้วจริง ๆ : หลักสูตรที่ไม่เพียงพอของวิทยาลัยในปัจจุบันมีแนวโน้มที่จะหยุดยั้งการเจริญเติบโตของนักเรียนที่มีความหวัง ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องเริ่มจากพื้นฐานสุด ๆ ของการก่อรูปมานา พวกเขาจะข้ามพื้นฐานสามประการไปจนกว่าคุณจะสามารถทำพวกมันได้โดยไร้ที่ติ"

"ศาสตราจารย์ครับ ผมช่ำชองการฝึกพวกนั้นมาเป็นปีแล้ว" โซเรียนประท้วง เขาจะไม่เสียเวลาของเขาไปกับพื้นฐานสามประการแน่ เขาใช้เวลากับพวกมันมามากพอแล้วในความเห็นของเขา

"คุณไม่" ควิมกล่าว น้ำเสียงอย่างกับดูถูกโซเรียนที่แนะนำเรื่องพรรค์นั้น "การฝึกก่อรูปอย่างเชื่อถือได้ไม่ใช่เรื่องเดียวกับการช่ำชองมัน นอกจากนั้น การทำสิ่งนี้จะสอนความอดทนและวิธีการควบคุมอารมณ์ของคุณ ซึ่งชัดเจนว่ามันคือสิ่งที่คุณกำลังมีปัญหา พวกนี้คือทักษะที่สำคัญสำหรับผู้วิเศษที่ต้องมี"

โซเรียนกัดริมฝีปากจนเป็นเส้นบาง ชายคนนี้จงใจถีบเขาออก โซเรียนแน่ใจได้เลย เห็นได้ชัดว่าข่าวลือนั้นถูกต้องและในส่วนเหล่านั้นก็กำลังกลายเป็นหนึ่งในการฝึกด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

"พวกเราจะเริ่มด้วยการฝึกลอยวัตถุ" ควิมกล่าว ไม่ตระหนักถึงการรำพึงของโซเรียน "เริ่มใหม่"

เขาเริ่มจะเกลียดไอ้สองคำนี้แล้ว




NEKOPOST.NET