เป้าหมายของฉันคือสร้างฮาเร็มที่ต่างโลกค่ะ ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

เป้าหมายของฉันคือสร้างฮาเร็มที่ต่างโลกค่ะ

Ch.8 - ความกังวลของเด็กสาว


เรื่องราวของเด็กสาวผมแดงผู้ไปท้าดวลนากิและรุยน่า

 


 

 

ชื่อของฉันคือลินด์ โอลสไทน์ อายุ 17 ปี

 

เป็นนักเรียนปีสองของโรงเรียนอะคาเด

 

ฉันมีเรื่องที่ไม่สามารถบอกกับคนอื่นได้อยู่

 

นั่นก็คือฉันไม่มีเพื่อนเลย

 

ผ่านมาหนึ่งปีแล้วนับตั้งแต่ฉันเข้ามาเรียนที่โรงเรียนอะคาเด

 

แต่ว่า นับตั้งแต่ตอนนั้นฉันก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอด ยังหาเพื่อนไม่ได้เลย

 

ทีแรกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรหรอก

 

เพราะเป็นแบบนั้นฉันถึงสามารถมุ่งสมาธิกับการเรียนเวทมนต์ได้

 

ฉันเข้าโรงเรียนอะคาเดเพราะมีคนที่ชื่นชมอยู่

 

เธอคนนั้นอายุเพียงแค่ 12 ปีก็สามารถเข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดอย่างโรงเรียนอะคาเดได้แล้ว และใช้เวลา 1 ปีในการเรียน

ข้ามชี่นและจบการศึกษาในฐานะนักเรียนชั้นเลิศ

 

และหลังจากนั้นเพียงแค่ 5 ปีก็กลายเป็นนักผจญภัยระดับ S

 

เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะเลยละ

 

ด้วยความสามารถในระดับที่ใช้เวทมนต์ได้ทุกชนิดเธอก็ถูกขนานนามว่า“แม่มดอัจฉริยะ”

 

ฉันพยายามทุ่มเททุกอย่างเรียนเวทมนต์เพื่อไล่ตามเธอให้ทัน

 

พยายามอย่างหนักในการฝึกจนแทบเหงื่อไหลเป็นเลือด

 

ด้วยความพยายามนั้นในที่สุดฉันก็สามารถกลายเป็นอันดับหนึ่งในโรงเรียนจนได้

 

ในตอนนั้นฉันรู้สึกดีใจมาก

 

เท่านี้ฉันก็สามารถเข้าใกล้เธอได้อีกก้าวแล้ว

 

แล้วในวินาทีที่กำลังดีใจอยู่นั้นเองฉันก็ได้รู้บางอย่าง

 

นั่นก็คือตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่รอบๆตัวฉันไม่มีใครเหลืออยู่เลย?

 

ในตอนที่ยังเป็นนักเรียนนั้น “แม่มดอัจฉริยะ” คนนั้นเป็นคนร่าเริงไม่ว่าจะไปไหนก็มีแต่คนห้อมล้อมเสมอ ถ้าเป็นแบบนี้

แล้วจะให้พูดได้เต็มปากว่าเข้าใกล้เธออีกก้าวหนึ่งได้ยังไงกัน

 

พอคิดได้แบบนั้นฉันก็เริ่มพยายามที่จะหาเพื่อน

 

...แต่ก็ไม่มีประโยชน์

 

เพื่อนร่วมชั้นที่สามารถเข้าโรงเรียนมาได้นั้นมีความสามารถก็จริงอยู่ แต่ว่าเมื่อเปรียบเทียบกับ “แม่มดอัจฉริยะ” แล้วก็

ยังห่างกันไกลอยู่ดี

 

สำหรับคนที่ตั้งเป้าหมายไว้ที่เธออย่างฉันคนที่อยู่รอบๆนั้นความสามารถยังต่ำเกินไป

 

คงเป็นเพราะความคิดแบบนั้นทำให้เกิดบรรยากาศแบบนั้นรอบตัวฉัน

 

ก็เลยไม่มีใครเข้าใกล้ฉันเลย

 

พอฉันพยายามจะเข้าไปคุยก็ใครทุกคนต่างก็หลักหนีกันหมด

 

มีการจัดอย่างไม่เป้นทางการว่าคนที่ไม่อยากเป็นเพื่อนด้วยที่สุดในโรงเรียนกันเอาไว้ด้วย ซึ่งที่ 1 ก็คือฉันนี่แหละ

 

พอได้รู้เรื่องนั้น นั่นเป็นครั้งแรกเลยที่ฉันร้องไห้ในโรงเรียน

 

 

☆☆☆

 

 

และวันนี้

 

ในตอนที่ฉันกำลังเดินเล่นในเมืองลีลูสหลังจากที่ไม่ได้ออกมานานนั้นเอง

 

ปกติแล้วแม้แต่ในวันหยุดฉันก็ยังฝึกเวทมนต์อยู่แต่วันนี้จู่ๆก็รู้สึกอยากทำตัวสบายๆขึ้นมา

 

เอาเถอะ ก็เป็นโอกาสที่จะได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้างล่ะนะ

 

ในตอนที่กำลังเดินอยู้นั้นเองฉันก็เจอร้านที่ดูสวนงามร้านหนึ่งเข้า

 

โอ๊ะ ถ้าจำไม่ผิดนี่คือร้านเครนเบอรี่ที่ว่ากันว่าแพนเค้กอร่อยมากสินะ?

 

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าฉันสนใจของหวานหรอก

 

เพราะอย่างนั้นฉันก็เลยไม่ได้สนใจว่าจะเข้าหรือไม่เข้าไปในร้านดี

 

☆☆☆

 

อ๋าา.. น่าหงุดหงิดจริงๆ

 

แล้วความอยากกินแพนเค้กของฉันก็หายไปทันที

 

มีเด็กผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ข้างๆฉัน

 

คนนึงอายุพอๆกับฉันเป็นเด็กผู้หญิงผมดำที่สวยอย่างไม่น่าเชื่อเลย

 

ส่วนอีกคนเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนจะยังเด็กอยู่มีผมสีดำเหมือนกัน

 

แถวๆนี้ผมสีดำนั้นหายากมาก

 

เพราะอย่างนั้นสายตาของฉันจึงหันไปหาพวกเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

“อุ, อืออ…”

 

ทั้งสองคนนั้นดูสนิมสนมกันมาก

 

ถ้าจะให้พูดตรงกว่านั้น ดูกำลังจู๋จี๋กันอยู่เสียมากกว่า

 

แบบนั้นมันไม่เสียมารยาทกับฉันที่ไม่มีเพื่อนเกินไปหน่อยเหรอ?

 

ฉันระงับอาการที่อยากจะตะโกนออกไป

 

ไม่ได้ ในฐานะนักเรียนของอะคาเดฉันจะมาตะโกนโวยวายในที่แบบนี้ไม่ได้

 

เพราะอย่างนั้นฉันจึงบอกตัวเองให้อดทนไว้

 

---แต่ในตอนที่ทั้งสองคนกำลังจ้องกันไปพลางดูดเครื่องดื่มที่เรียกว่าเครื่องดื่มคู่รักที่มีหลอดสองหลอดในแก้วกันเดียว

นั้นฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

 

“เดี๋ยวสิ! มาทำอะไรในที่สาธารณะแบบนี้กลางวันแสกๆกันน่ะ! หัดมียางอายกันซะบ้างสิ!”

 

และนั่นก็เป็นการพบกันแห่งโชคชะตาของฉัน---และนากิกับรุยน่า

 

 

 


 

เพิ่มเติม

 

ในตอนนั้นรุยน่าปลอมตัวของเธอให้มีผมสีดำเพื่อเข้าคู่กับนากิและไม่ได้สวมเครื่องแบบจอมเวท

 




NEKOPOST.NET