เป้าหมายของฉันคือสร้างฮาเร็มที่ต่างโลกค่ะ ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

เป้าหมายของฉันคือสร้างฮาเร็มที่ต่างโลกค่ะ

Ch.6 - เดทแรกกับรุยน่า


เพราะพวกเราไม่มีความจำเป็นต้องไปที่กิลด์นักผจญภัยแล้ว ฉันก็เลยตัดสินใจที่จะไปเดทกับรุยน่าแทน

เมืองที่พวกเราอยู่ตอนนี้ ลีลูสนั้นเป็นเมืองที่เป็นที่นิยมเลยทีเดียว

มีร้านรวงมากมายผู้คนก็คลาคล่ำ

 

“ลีลูสเป็นเมื่องที่เป็นเป้าหมายของนักท่องเที่ยวมากมายเลยละ”

 

“เห อย่างนั้นเหรอ? แล้วมีร้านไหนแนะนำหรือเปล่า?”

“งั้นฉันแนะนำร้านแครนเบอรี่ที่อยู่ถนนนี้เลย แพนเค้กที่นั่นสุดยอดไปเลยละ ลองไปไหม?”

 

“แพนเค้กงั้นเหรอ เยี่ยมเลย ดีละ ไปกันเถอะ”

 

ฉันเดินควงแขนกับรุยน่าพลางคุยเล่นกันไปพลาง

ยังไงการที่ผู้หญิงเดินควงแขนกันมันก็แปลกอยู่ดีล่ะมั้ง รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาจากรอบๆเลย

แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก

ฉันอยากจะมีความสุขกับสัมผัสจากหน้าอกของรุยน่าตรงแขนมากกว่าจะมาใส่ใจสายตารอบๆน่ะนะ

การที่รุยน่าซึ่งเป็นนักผจญภัยระดับ S มาเดินแบบนี้นั้นอาจจะทำให้เกิดความวุ่นวายได้ เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายเธอจึงใช้เวทมนต์ปลอมตัวเป็นคนอื่น และใช้ชื่อปลอมว่าอิเรเน่  

 

“พวกเรามาถึงเครนเบอรี่แล้วละ!”

 

“โอ้ ร้านนี้สินะที่ว่ามีแพนเค้กอร่อยๆ”

 

“รับรองได้เลยว่าอร่อยแก้มจนบินได้เลยละ”

 

แก้มบินออกไปนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว! คิดว่าคงจะร่วงลงมากมากกว่านะ

เอาเถอะฉันไม่มีทางพูดอะไรที่ทรยศต่อความน่ารักของรุยน่าหรอก

 

☆☆☆

 

“อื้มมม ~ ~, อร่อย!!”

 

“…!!”

 

แพนเค้กของเครนเบอรี่นี่อร่อยจริงๆนั่นแหละ

แล้วการที่กินด้วยกันกับรุยน่าแบบนี้ความอร่อยยิ่งเพิ่มขึ้นมาอีกร้อยเท่าเลย

คิดว่าแก้มจะบินออกไปจริงๆแล้วเนี่ย

ในตอนที่ฉันกำลังประทับใจกับความอร่อยนั้นเองรุยน่าก็ยื่นส้อมที่เสียบแพนเค้กเอาไว้มา

 

“นากิจัง เอ้า อ้ามมม”

 

สายฟ้าวิ่งไปทั่วร่างฉันทันที

...นี่มัน “เอ้า อ้ามม” ในตำนานนั่นสินะ?

งั่ม

ฉันทายเข้าไป

 

“เป็นยังไงบ้าง? อร่อยไหม?”

 

“อื้ม อร่อย… สุด… ยอดเลย”

 

“เอ๊ะ… ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ !?”

 

ก็โดนจู่โจมเป็นคอมโบเลยนี่ เด็กผู้หญิงที่รักกับแพนเค้กสุดอร่อย

จะให้ไม่ร้องไห้ได้ยังไงกัน?

ชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้เสียใจอีกแล้ว...!!

ในตอนที่ฉันกำลังดีใจสุดขีดอยู่นั้นเองคุณพนักงาน(หูสัตว์)ก็เอาน้ำผลไม้มาให้

มันเรียกว่าน้ำผลไม้คู่รักซึ่งมีหลอดสองหลอดในแก้วเดียว

ตอนอยู่ญี่ปุ่นฉันก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าการดื่มน้ำผลไม้ในแก้วเดียวกันมันรู้สึกยังไง แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วละ

แล้วยังไม่ใช่การที่หนุ่มสาวดื่มด้วยกัน

แต่เป็นผู้หญิงกับผู้หญิงด้วย

 

“นากิจัง มันน่าอายนะ ทุกคนกำลังมองอยู่ด้วย~”

 

หน้าของรุยหน้าแดงแจ๋เพราะความอาย

 

“รุยน่าอย่าอายไปสิ มันเป็นพิธีกรรมนะ”

 

“พิธีกรรมเหรอ?”

 

“ใช่แล้วละ มันเป็นพิธีกรรมยืนยันความรักของเรายังไงล่ะ พอเราดื่มนี่แล้วความรักของพวกเราก็จะได้รับการยอมรับยังไงล่ะ”

 

“อย่างนั้นเหรอ…”

 

พูดเองก็ยังไงอยู่แต่น่าอายชะมัดเลย แต่ต้องอดทนไว้

 

“เข้าใจแล้ว, ฉันจะดื่มก็ได้”

 

“หวา, รอด้วย”

 

แล้วพวกเราก็เอาหลอดเข้าปากพร้อมๆกัน

จ๊วบ

แล้วฉันกับรุยน่าก็จ้องตากันในระยะประชิด

ใบหน้าแดงๆของรุยน่าเข้ามาอยู่ใกล้กับฉันนิดเดียว

อยากจะปล่อยหลอดแล้วจูบเธอแทนจัง

แม้ในกายจะพลุ่งพล่าน แต่ฉันก็ยังพยายามอดทนดื่มน้ำผลไม้ต่อไป

มันเป็นความสุขที่ราวกับชั่วนิรันด์เลยทีเดียว

 

“เดี๋ยวสิ! มาทำอะไรในที่สาธารณะกลางวันแสกๆแบบนี้น่ะ! หัดมียางอายซะบ้างสิ!”

 

แล้วช่วงเวลาแห่งความสุขก็ถูกขัดขวางด้วยเสียงตะโกนนั้น

ใคร?ใครกันที่มันมาขวางช่วงเวลาแห่งความสุขของฉัน?

พอฉันเงยหน้าที่เต็มไปด้วยสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาก็พบกับเด็กผู้หญิงผมแดงที่อายุพอๆกับฉัน

 

“… … !!”

 

พอพวกเราสบตากันเธอก็สะอึกก่อนจะหันหน้าหนีแล้วชี้ไปทางรุยน่า

 

“มาทำเรื่องไร้ยางอายในที่สาธารณะแบบนี้ฉันไม่ยอมยกโทษให้เด็ดขาดเลย! คราวนี้แหละฉันจะดัดนิสัยของเธอให้เอง!”

 

แล้วทั้งร้านต่างก็หันมามองเพราะส่งเสียงดัง

น่ารำคาญจริง

แน่นอนว่าเรื่องที่มาจู๋จี๋กันในที่สาธารณะแบบนี้เองพวกเราก็ผิดอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นที่เด็กคนนี้ทำมันก็เกินไปอยู่ดี ทำไมเธอถึงได้ออกอาการขนาดนี้กันนะ?

 

“มาจีบกันในที่แบบนี้ฉันอิจฉ---- ไม่ใช่สิ ฉันเองก็อยากจะ--- ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ ช่างเถอะ เธอน่ะ มาดวลกับฉันซะ!”

 

เด็กสาวผมแดงนำถึงมือออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้วขว้างใส่รุยน่า

 

“สัญลักษณ์นี่… นักเรียนของโรงเรียนอาคาเดงั้นเหรอ? ฉันไม่สู้หรอกนะ ก็มันน่ารำคาญนี่นา”

 

รุยน่าพึมพำอย่างรำคาญ

 

“อ้อ เข้าใจแล้วสินะคะว่าตัวเองกำลังกลัว? จะยอมแพ้ไปก็ไม่ว่านะคะ”

 

เด็กสาวผมแดงดูถูกรุยน่า

สายตาของเธอบ่งบอกว่ากำลังเหยียดหยามอีกฝ่าย

เป็นสายตาที่ฉันเกลียดที่สุด

ที่ฉันอดทนมาตลอดเพราะว่าเธอน่ารักดี แต่ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว

 

“รุย.. ไม่สิ อิเรเน่ การต่อสู้นั่น ฉันจะสู้เอง”

 

ฉันดึงถุงมือมาจากรุยน่า

 

“เดี๋ยวสินากิจัง! เด็กคนนั้นเป็นนักเรียนของโรงเรียนอาคาเดที่เป็นโรงเรียนเวทชั้นหนึ่งของประเทศนี้เลยนะ! นากิจังไม่มีทางชนะหรอก ”

 

“ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะรับคำท้าเอง ฉันทนเงียบให้รุย...อิเรเน่โดนดูถูกแบบนี้ไม่ได้หรอก แล้วคนที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ก็เป็นฉันเองด้วย”

 

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็เชิญเลยค่ะ เอาสิคะ จะให้คุณเป็นคู่ดวลแทนก็ได้ สถานที่ก็เอาเป็นลานฝึกของ

โรงเรียนอาคาเดก็แล้วกัน ส่วนเวลาก็เป็นสัปดาห์หน้าตอน 11 โมง ตกลงไหมคะ?”

 

“ไม่มีปัญหา เตรียมตัวแพ้ไว้ได้เลย”

 

“อย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกันนะคะ ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เป็นวันที่ดีค่ะ”

 

พูดจบเด็กสาวผมแดงก้เดินออกจากร้านไป

ด้วยเหตุนี้ฉันก็เลยต้องไปสู้กับนักเรียนของโรงเรียนอาคาเดะ




 

 


 

Extra:  ชุดของนากิ

รุยน่า: “นี่ นากิจัง ฉันสงสัยมาตั้งแตี่ที่เราเจอกันครั้งแรกแล้วนะ ชุดที่เธอสวมอยู่นี่คือชุดอะไรเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ”

นากิ: “อ๊ะ สุดท้ายก็ถามออกมาจนได้ นี่เป็นชุดเซเลอร์(セーラー服) น่ะ จะอธิบายยังไงดีล่ะ… เรียกว่าชีวิตของฉันก็ว่าได้ล่ะมั้ง”

รุยน่า: “ชีวิตเหรอ!? งั้นถ้าถอดชุดนั้นออกก็ต้องตายน่ะสิ?”

นากิ: “เปล่าๆ,ไม่ตายหรอก… แค่เปรียบเทียบน่ะ.”

รุยน่า: “นากิจังโกหกฉันอีกแล้ว! คราวนี้ฉันไม่ยอมยกโทษให้แล้วนะ!”

นากิ: “ฉันขอโทษนะy, ทำยังไงถึงจะยอมยกโทษให้ล่ะ?”

รุยน่า: “นั่นสิ… ถ้าลูกหัวฉันเหมือนกับเมื่อตอนนั้นล่ะก็…”

นากิ: “โย๊ช โย๊ช…”

รุยน่า: “อูววว… รู้สึกดีจริงๆ…”

 

~ทั้งสองคนเริ่มจู๋จี๋กันซะแล้ว งั้นก็ขอข้ามฉากไปเลยก็แล้วกัน~

 




NEKOPOST.NET