เป้าหมายของฉันคือสร้างฮาเร็มที่ต่างโลกค่ะ ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

เป้าหมายของฉันคือสร้างฮาเร็มที่ต่างโลกค่ะ

Ch.1 - ฉันถูกช่วยไว้โดยจอมเวทหญิงล่ะค่ะ


 เอ๊ะ・・・。ที่นี่มันที่ไหนกันน่ะ。

 

 พอตื่นขึ้นมาฉันก็พบว่าตัวเองมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ซะแล้ว。เท่าที่เห็นก็เป็นทุ่งหญ้าที่ไม่มีอะไรอยู่รอบๆเลย。

 

 ไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน。

 

 ถ้าจำไม่ผิดฉันโดดเรียนแล้วมาหลับอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงเรียนนี่นา。

 

 แล้ว、ไหงถึงมาตื่นที่นี่ได้ล่ะเนี่ย。

 

 อืม、ไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด。

 

 หรือว่าจะเป็นความฝันกันนะ・・・?

 

 พอลองหยิกแก้มดู。เจ็บแฮะ。ดูเหมือนจะไม่ใช่ความฝัน。

 

 แล้วถึงจะโดนลักพาตัวมาประเทศอื่นตอนที่หลับอยู่、แต่การลักพาตัวเด็กผู้หญิงมัธยมปลายอย่างฉันมันไม่เห็นจะคุ้มค่าเลย。ถึงจะเพื่อเรียกค่าไถ่แต่ที่บ้านฉันก็คงไม่มีเงินมาไถ่ตัวหรอก。

 

 หรือถึงจะลักพาตัวมาเพื่อเรียกค่าไถ่จริงก็คงไม่เอาฉันมาทิ้งไว้ในทุ่งแบบนี้แน่ๆ。

 

 อืออ、ไม่เข้าใจเลยแฮะ。ช่างเถอะ。เกิดขึ้นไปแล้วก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ。

 

 ว่าแล้วก็ส่ายหัวเพื่อปรับความรู้สึกตัวเอง。

 

 ดีละ。ก่อนอื่นก็ลองหาเมืองดูก่อนก็แล้ว อยู่แบบนี้ไปก็ไม่ช่วยให้ได้อะไรขึ้นมาหรอก。


 

          ☆☆☆


 

 ・・・・ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย?

 

 หลังจากเดินมาหลายชั่วโมงก็มาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ซะแล้ว。หลงทางอย่างสมบูรณ์แบบเลย。ไม่ว่าจะเดินไปเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ก็มองไม่เห็นเมืองซะที。

 

 ปวดขาจนสั่นไปหมแล้วเนี่ย。

 

「เฮ้อー、เหนื่อยแล้วอะ。ทำไมสาวม.ปลายอ่อนแออย่างฉันต้องมาเดินไกลแบบนี้ด้วยเนี่ย」

 

 ปวดจนไม่ไหวแล้ว。แค่อีกก้าวเดียวก็ไม่อยากเดินต่อแล้ว。

 

 กรรรรร・・・。

 

 เสียงเมื่อกี้นี่มันหรือว่าเสียงท้องฉันร้องเหรอ?อุหวาาー、น่าอายจัง。โชคดีจังที่แถวนี้ไม่มีใครอยู่。ก็ตั้งแต่มาถึงที่นี่ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่น้า~。

 

 ・・・・ไม่ใช่แล้ว!นั่นมันไม่ใช่เสียงท้องฉันร้องซะหน่อย!

 

 ฉันสังเกตเห็นเงาของบางอย่างที่กำลังจ้องมาอยู่ไกลๆ。หมาป่าละ。แถมยังไม่ใช่แค่ตัวสองตัวอีกต่างหาก。อย่างต่ำๆก็ห้าตัวแน่ๆ。

 

 หวาย、นี่หรือว่ามันเล็งฉันอยู่เหรอ?

 

 ราวกับว่าฝูงหมาป่าจะตอบรับความคิดนั้น。มันค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ。

 

 งานเข้าแล้ว、ต้องรีบเผ่นแล้ว!

 

 ฉันคิดแบบนั้นแต่กลับลุกไม่ขึ้น。แล้วถึงจะลุกขึ้นได้แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีแรงวิ่งหนีอยู่ดีนั่นแหละ。

 

 แล้วพวกหมาป่าก็กระโจนเข้ามาหาฉันที่ขยับเขยื้อนไม่ได้。

 

 อา・・・จบสิ้นแล้วสินะตัวฉัน。พอมาคิดดูแล้ววาระสุดท้ายที่ต้องถูกหมาป่ากินแบบนี้มันไม่โหดร้ไปหน่อยเหรอ。หรือจะเป็นความผิดที่เกิดมาเป็นสาวงามกันนะ。

 

 ในตอนที่ฉันยอมแพ้ไปแล้วนั้นเองーーー

 

「〈FIREBALL〉!」

 

 สิ้นเสียงฝูงหมาป่าที่กระโดดมากำลังจะถึงตัวฉันก็ถูกลูกไฟที่ลอยมากลืนกินไปจนหมด。

 

 นี่หรือว่าจะรอดแล้วงั้นเหรอ・・・・?

 

 สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือหมาป่าที่ถูกเผาจนไหม้เกรียม。ไม่มีท่าทีว่าจะขยับเขยื้อนอีกแล้ว。ตายแล้วจริงแท้แน่นอน。

 

 ฉันจึงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ。

 

「เธอตรงนั้นน่ะ、ไม่เป็นไรใช่ไหม?」

 

 คนที่ส่งเสียงถามฉันคือผู้หญิงผมบลอนด์ในชุดที่ดูคล้ายกับจอมเวท。 

 

 หวาー、เด็กคนนี้น่ารักจัง・・・。

 

 เผลอจ้องไปแบบไม่ได้ตั้งใจเลย。อ๊ะ、ไม่ได้การ ไม่ได้การ。ไม่ใช่เวลาจะมาจ้องแบบนี้ซะหน่อย。เด็กคนนี้เป็นคนช่วยฉันเอาไว้จากอันตรายไม่ผิดแน่。ต้องรีบขอบคุณแล้ว。

 

「ไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ。เอ่อ、ที่ช่วยเอาไว้จากอันตรายเมื่อกี้ต้องขอบคุณจริงๆค่ะ」

「ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร。เวลาแบบนี้ก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วละ」

 

 เป็นเด็กที่ดูร่าเริงดีจังเลยน้า。แค่ดูอย่างเดียวทางนี้ก็รู้สึกแข็งแรงขึ้นมาเลย。

 

「ขอถามชื่อของคุณหน่อยจะได้ไหมคะ?」

「อ๊ะ、ขอโทษนะ。ลืมไปว่ายังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่นา。ฉันชื่อรุยน่าน่ะ。แล้วเธอล่ะ?」

「ฉันชื่ออิจิโจว อุนากิค่ะ。มันยาวไปหน่อยเรียกนากิก็ได้ค่ะ」

「งั้นเหรอ。ฝากตัวด้วยนะนากิจัง!ดูพวกเราจะอายุพอๆกันเพราะงั้นไม่ต้องพูดสุภาพก็ได้นะ」

「คะ-・・・เข้าใจแล้ว。แบบนี้ก็ดีเหมือนกันฝากตัวด้วยนะ、รุยน่า」

「ฮะหวาหวา・・・。โดนเรียกด้วยชื่อด้วยละ」

 

 จู่ๆรุยน่าก็อายหน้าแดงขึ้นมา。ทำไมกันนะ。

 

「อะแฮ่ม。จะว่าไปแล้วทำไมนากิจังถึงมาอยู่แถวนี้ได้ล่ะ?」

「พอดีกำลังเดินหาเมืองอยู่แล้วก็เกิดหลงทางขึ้นมาน่ะ」

「ถ้างั้นーเมืองที่ใกล้ที่สุดก็เมืองลีลูสแหละ ถ้าเดินเท้าไปก็หลายชั่วโมงอยู่นะ。ดีละ、ไหนๆก็ช่วยแล้ว ฉันจะช่วยนำทางไปที่เมืองให้ด้วยก็แล้วกัน」

「ขอบคุณนะ。แล้ว、เราจะไปกันยังไงเหรอ?คงไม่ใช่ว่าเดินไปหรอกนะใช่ไหม」

 

 ตอนนี้ขาของฉันมันหมดสภาพไปเรียบร้อยแล้ว。แค่คิดว่าถ้าต้องเดินอีกหลายชั่วโมงมันรู้สึกห่อเหี่ยวเต็มที。

 

「ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก。เพราะพวกเราจะบินบนท้องฟ้าไปกันไงล่ะ」

「บินบนท้องฟ้า?ฉันไม่มีความสามารถแบบนั้นหรอกนะ」

「แบบนี้ไง。เวทลอยตัว Levitation!」

 

 พอรุยน่าสะบัดคทาร่างของเธอก็ลอยขึ้น。

 

 สุดยอด、ฉันกำลังลอยขึ้นด้วยละ。รู้สึกหวิวหวิวดีจัง。

 

「แรกๆมันจะควบคุมยากนิดหน่อย เพราะงั้นฉันจะช่วยจับเอาไว้เองนะ」

 

 พูดจบรุยน่าก็ส่งมือขวามาให้ฉัน。ฉันจึงจับมือเธอเอาไว้แน่น。

 

「ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่เมืองกันเลยー!」

 

 แล้วเราก็บินบนท้องฟ้ามุ่งหน้าสู่เมืองลีลูสกัน。



 




NEKOPOST.NET