[นิยายแปล]Nine Stars Tyrant Body Arts ตอนที่ 1 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล]Nine Stars Tyrant Body Arts

Ch.1 - ความทรงจำของจักรพรรดิโอสถ


ตอนที่     1                              ความทรงจำของจักรพรรดิโอสถ

 

 

“ ข้าเป็นใคร ? ข้าคือหลงเฉิน “

 

“ ข้าคือผู้ที่มองโลกอย่างเกียจชัง จักรพรรดิโอสถแห่งโลกหล้าหลงเฉิน ? ข้าที่มีแต่คนพบเจอคนรังเกียจ ไร้หนทางในการฝึกฝนผู้ไร้ความสามารถหลงเฉิน ? “  

 

ห้วงความคิดอันวุ่นวายไหลเข้ามา ดุจดั่งความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกาย หลงเฉินไม่อาจหยุดความคิดที่อยู่ท่ามกลางห้วงสมองอันวุ่นวายได้ ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

 

“ เฉินเอ๋อ (ลูกเฉิน) ในที่สุดเจ้าก็ได้สติแล้ว ? ดีเหลือเกิน มารดาเป็นห่วงเจ้าแทบตายแล้ว เจ้าอยู่ของเจ้าดีดี ทำไมต้องไปประลองกับชาวบ้านด้วย “

 

เสียงอันอบอุ่นเสียงหนึ่งดังขึ้น ดังเข้าไปภายในหูของหลงเฉิน ภายในเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีและปลอบโยน ทว่าพอกล่าวถึงคำพูดประโยคหลัง ก็ได้มีเสียงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

 

หลงเฉินค่อยๆที่จะลืมตาขึ้นมา รอบข้างกลับไม่ชัดเจน แล้วภาพเบื้องหน้าก็ค่อยๆที่จะชัดเจนขึ้นมา เบื้องหน้าสายตาก็ได้ปรากฏใบหน้าของหญิงสาวนางหนึ่ง

 

หญิงสาวนางนี้มองไปแล้วมีอายุโดยประมาณสามสิบกว่าๆ แต่กลับงดงามเหนืออย่างมาก ทว่าบริเวณขอบตา กลับก่อรวมไปด้วยรอยย่นคล้ายดั่งหางปลาที่ไม่สมกับอายุของนาง

 

หญิงสาวนั้นในเวลานี้  ดวงตาที่กำลังเต็มไปด้วยน้ำตามองไปที่หลงเฉิน ด้านในเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเอ็นดู ทำให้หลงเฉินเกิดความอบอุ่นขึ้นภายในจิตใจ

 

“ ลูกเอ่ย เจ้าได้ทำให้มารดาตกใจตายแล้ว ” หญิงสาวกล่าวจบดวงตาทั้งคู่ก็ได้แดงก่ำยิ่งกว่าเดิม หยดน้ำตาไหลรินออกมา

 

 “ มารดา ? ”

 

หลงเฉินมองไปคล้ายกับคุ้นเคย แต่กลับเป็นใบหน้าของคนแปลกหน้า มีความรู้สึกสงสัยที่จะขานคำนี้ออกมา บนใบหน้าก็ได้มีความตกใจ

 

“ ลูกเอ่ย เจ้าอย่าได้ทำให้มารดาตกใจ เจ้าแม้แต่มารดาก็ยังจดจำไม่ได้หรอกหรือ ? “ บนใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้นก็ได้ปรากฏอาการตกใจขึ้นมา

 

ด้านข้างของหญิงสาวในตอนนี้ก็ได้ปรากฏชายชราผู้หนึ่งขึ้น มองไปทางด้านหลงเฉินแล้วกล่าว “ ฮูหยินหลง องค์ชายหลงเฉินได้รับผลกระทบอย่างแรงที่ท้ายทอย มีความเป็นไปได้ที่ยังคงการฟื้นฟูอีกสักระยะ ท่านอย่าได้รีบร้อนไป เมื่อครู่ได้พอกยาให้แก่นายน้อยแล้ว ฤกธิ์ยายังออกฤกธิ์ไม่หมด ยังคงให้นายน้อยพักผ่อนสักครู่เถอะ “

 

ฮูหยินหลงมองไปทางหลงเฉินคราหนึ่งด้วยความเป็นห่วงที่เต็มเปี่ยม พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ รู้สึกไม่ต้องการที่จะติดตามชายชราออกไปจากห้อง

 

หลงเฉินได้ยินคำพูดของชายชราผู้นั้นจากที่ไกลๆ ที่กล่าวต่อหญิงสาวนางนั้นด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ “ ฮูหยินหลง นายน้อยหลง ในครั้งนี้ รอดพ้นจากวิกฤติมีชีวิตกลับมาได้ ถือได้ว่าเป็นโชคนับหมื่นแล้ว ย่อมเป็นธรรมดาที่ยากจะช่วยได้ “  

 

ฮูหยินหลงถามด้วยเสียงสั่นเครือ “ ความหมายของเย่าซื่อก็คือ ลูกชายข้าเขา …….. “

 

ชายชราที่ถูกเรียกขานว่าเย่าซื่อ(ผู้เชี่ยวชาญด้านยา) ก็ได้ถอนหายใจออกมาแล้วกล่าว “ องค์ชายเขาได้รับการกระทบกระเทือนที่ท้ายทอยอย่างรุนแรง กล่าวตามตรง สามารถฟื้นขึ้นมาได้ถือได้ว่าเป็นโชคนับหมื่นแล้ว แต่ว่าโรคที่แทรกซ้อนอยู่ถือได้ว่าหนักหนาอย่างยิ่ง ต่อให้สูญเสียความทรงจำ ก็เป็นเหมือนอยู่ในช่วงการพักฟื้นกลับมานั้นเอง ........ “

 

กล่าวจนถึงตรงนี้ ทั้งสองคนก็ได้เดินออกไปไกลเรื่อยๆ หลงเฉินฟังจนมิอาจที่จะได้ยินอย่างชัดเจนได้อีก ได้ยินแต่เพียงเสียงสะอึกสะอื้นของฮูหยินหลง

 

หลงเฉินมองไปที่เพดานเหนือศีรษะ สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณท้ายทอย ยิ่งเกิดความเจ็บปวดขึ้นเป็นระยะ

 

“ นี้ที่แท้เกิดอะไรขึ้นกัน ? ข้าก็คือหลงเฉิน ฮูหยินหลงก็คือมารดาบังเกิดเกล้าของข้า ทำไมข้าถึงมีความรู้สึกเหมือนนางเป็นคนแปลกหน้ากัน ? “

 

ยังมีความทรงจำที่มากมายวุ่นวายเหล่านี้ที่แท้มาจากที่ใดกัน ? ข้าดูเหมือนกับบุคคลที่มีความร้ายกาจอย่างมิอาจที่จะมีใครเทียบได้ ทำไมกลับถึงยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่เป็นถึงเจ้าขี้ขลาดตาขาวและไร้ความสามารถกัน ?  

 

จักรพรรดิโอสถหลงเฉิน ? เจ้าไร้ประโยชน์หลงเฉิน ? ที่แท้อันใดคือตัวตนที่แท้จริงของข้ากัน ? เป็นจักรพรรดิโอสถชิงร่างกลับมาจุติ หรือจะเป็นเจ้าไร้ประโยชน์รวมเข้ากับจิตวิญญาณของจักรพรรดิโอสถกันแน่ ? “

 

ท่ามกลางห้วงสมองหลงเฉิน ก็ได้มีคำถามมากมยวนเวียนไปมา ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร ข้าก็คือหลงเฉิน เจ้าไร้ประโยชน์หลงเฉินก็ จักรพรรดิโอสถก็ช่าง ท้ายที่สุดแล้วข้าในตอนนี้ยังคงมีชีวิตอยู่

 

ในเมื่อทั้งสองความทรงจำได้รวมเข้าด้วยกันโดยที่ไม่มีการแบ่งแยก ข้าจะไปคิดถึงคำถามปัญหาอ่อนพวกนี้ไปอีกทำไม สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้ ก็คือการให้ตนเองกลับมาแข็งแกร่งโดยเร็ว

 

เมื่อสัมผัสร่างกายของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ทั่วร่างบนล่างก็กระดูกส่วนเกินอยู่  กระดูกซี่โครงหักไปสามชิ้น บริเวณหัวไหลยังหักไปอีกสองชิ้น โดยเฉพาะบริเวณท้ายทอย กระดูกทั่วทั้งสมองต่างก็ได้ทรุดโทรมลงไปโดยส่วนมาก ถือได้ว่าเป็นฝีมือที่โหดเหี้ยมอย่างแท้จริง

 

“ นี้ ในเมื่อข้าไม่สามารถที่จะรวมพลังได้ แต่ว่าพลังแห่งจิตเทพของข้า กลับดูเหมือนแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ถึงกับสามารถสัมผัสบริเวณโดยรอบในระยะสิบฟุตได้ “ 

 

หลงเฉินไม่อาจเก็บความยินดีเหล่านี้เอาไว้ได้ ตามความทรงจำอาจวุ่นวายของเขา เขาทราบได้ว่าพลังแห่งจิตวิญญาณเป็นสิ่งที่คุณค่ามากมายอย่างยิ่ง เมื่อกล่าวจากตันซื่อ(ผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถ)ผู้หนึ่ง ถือได้ว่ามีความสำคัญที่สุด

 

ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไม่ว่าจะเป็นเทพโอสถจุติ หรือว่าจะรวมเข้ากับความทรงจำของเทพโอสถ ยังไงเสียข้าก็มีแต่ได้กับได้

 

ต่อให้เป็นผู้อาวุโสชิงมาจุติ ก็แค่มีชีวิตมากขึ้นอีกครั้ง และถ้ากล่าวถึงหลังจากนี้ไป เช่นนั้นก็ย่อมต้องเป็นยอดฝีมือที่มีจิตวิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกชาติหนึ่งแล้วสิ มีเรื่องที่สุดยอดถึงขนาดนี้เชียวหรือ  

 

ทว่าในช่วงเวลาที่ได้ตรวจสอบร่างกายตัวเองอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง หลงเฉินสีหน้าเปลี่ยนไป

 

“ รากจิต(灵根)ถูกดูดไป กระดูกจิต(灵骨)ตรงทรวงอกก็หายไปหนึ่งชิ้น สมควรที่จะถูกขุนเอาไป หัวใจยังมีรูอีก ? ที่แท้ผู้ใดที่โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ รากจิต กระดูกจิต โลหิตจิต(灵血) ทั้งหมดก็ได้ถูกชิงไป ไม่แปลกใจเลยที่ข้าทำการบำเพ็ญไม่ได้ ? “ หลงเฉินก็ได้เกินความโกรธแค้นขึ้นไม่หยุด

 

จิตวิญญาณของเขาตอนนี้ถือได้ว่าแข็งแกร่งอย่างมาก ถึงกับสามารถมองเข้าไปยังภายใน เพียงครู่เดียวตนเองก็ได้กลายเป็นสิ่งที่ลี้ลับของเจ้าไร้ประโยชน์

 

รากจิตคือรากฐานพลังกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในตำแหน่งตันเถียน(丹田ท้องน้อย)  เป็นรากฐานของการฝึกยุทธ์ หากไม่มีรากจิต ก็แทบจะไม่อาจที่จะสัมผัสได้ถึงพลังจิตฟ้าดิน ยิ่งไปกว่าจะดูดซับมาบำเพ็ญได้ยังไงกัน ? 

 

จิตโลหิตเป็นโลหิตแห่งฟ้าดินสายหนึ่งที่มีมาแต่กำเนิด ผู้คนโดยส่วนมากต่างก็มีด้วยกันทั้งหมด เพียงแต่ว่าผู้ฝึกยุทธ์โดยส่วนมากแล้วต่างก็จะไม่ทราบก็เท่านั้น

 

จิตกระดูกอย่างในตำแหน่งของทรวงอกของคนเรา ในตำแหน่งบริเวณที่นูนขึ้นมา คนปกติจะไม่มีจิตกระดูก เป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญควรจะมี เพราะว่าจะเกิดขึ้นเพียงหนึ่งใน นั้นเป็นถึงเครื่องบ่งชี้ของการมีพรสวรรค์อย่างยอดเยี่ยม

 

และบริเวณจิตกระดูกของทรวงอกหลงเฉิน เห็นได้ชัดว่าหายไปชิ้นหนึ่ง นั้นก็เป็นสิ่งที่บอกได้ว่าได้ถูกคนช่วงชิงไปอย่างอำมหิต

 

สีหน้าหลงเฉินผิดปกติอย่างมาก ถ้าหากมิใช่ความทรงจำถูกหล่อหลอมรวมกัน เขาก็ยังคงไม่ทราบว่า ร่างกายของตนเอง  กลับถูกผู้คนลงไม้ลงมือมาก่อน

 

กล่าวตามเหตุและผลทั้งสามสิ่งนี้ถึงแม้จะมีคุณค่ามหาศาล แต่ว่าเมื่อถูกนำออกไปจากร่างกายของคนเรา ก็ไม่มีประโยชน์อันใด คิดที่จะทำร้ายตัวเอง ยังต้องมาเสียเวลาลงมือทำการใหญ่ถึงเพียงนี้เชียว ? การลงมือเช่นนี้ กล่าวอย่างง่ายดายก็เหมือนมีชีวิตมิสู้ตายไปยังจะดีกว่า

 

แต่ว่าภายใต้ความโกรธในความโกรธ แต่ตอนนี้ของทั้งสามสิ่งก็ไม่มีแล้ว จะโกรธเคืองไปก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่ดี

 

 “ ทางที่ดีอย่าได้ให้ข้าทราบ ว่าใครเป็นทำ ”

 

หลงเฉินอดที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่ได้ เหมือนดั่งแสงอาทิตย์สาดส่องมาถึง ตนเองที่มีจิตกระดู ต่อให้ใช้ปั้นท้ายคิด ก็ย่อมต้องเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างแน่นอน

 

ที่เป็นเช่นทุกวันนี้ก็เพราะเจ้าเลวทรามบัดซบผู้นั้น ที่ทำให้ตนเองกลายเป็นเจ้าไร้ประโยชน์ไม่อาจที่จะทำการบำเพ็ญได้ มีแต่ความอัปยศ ได้รับการดูถูก

 

หลงเฉินที่อยู่ในช่วงเวลาที่โกรธแค้นไม่หยุด ที่ประตูห้องก็ได้มีเสียงถูกผลักออกมาเบาๆ แล้วก็พบเห็นเด็กสาวงดงามอายุสิบสามสิบสี่ปี เดินเข้ามา นั้นคือหลงเฉินคนใช้หญิงข้างกายเอง มีชื่อเรียกว่าเป่าเอ๋อ

 

 “ นายน้อย ได้เวลาทานยาแล้ว ”

 

 “ ยา ? ในมือเจ้าถือด้วยยาอะไรเอาไว้ ? ” หลงเฉินขยับจมูกช้าๆ ถามออกไป

 

“ นี้เป็นฮูหยิน ใช้เงินก้อนใหญ่มากมาย จึงได้ขอร้องจนได้โอสถกระดูกพยัคฆ์มา สามารถบรรเทาบาดแผลภายนอกของคุณชายให้เร็วขึ้น “ เป่าเอ๋อตอบ

 

กล่าวจบก็ได้เปิดกล่องอันสวยงามในมือออกมา เผยให้เห็นยาโอสภที่อยู่ด้านในออกมา กล่าว “ กล่าวกันว่ายาโอสถชิ้นนี้มาจากผู้เชี่ยวชาญโอสถอาจารย์หวินฉีลงมือเอง ฤทธิ์ยาจึงแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก นายเนื้อ ให้เป่าเอ๋อพอกทาให้ท่านหน่อยนะ “

 

สีหน้าหลงเฉินมองไปที่ของสิ่งนี้ในมืออย่างประหลาด,ของเล่นนี้ก็สามารถเรียกว่าโอสถได้ ? ทั้งยังไม่ได้มารตราฐาน,ไม่ต่างอะไรจากลูกชิ้นเนื้อเลย

 

รูปลักษณ์ก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ให้ตายเถอะ ชิ้นนี้ยังมีสีดำอีก  ไม่มีประกายสาดออกมาแม้แต่น้อย ถ้าหากเป็นยาหอมอย่างชัดเจน หลงเฉินคงจะต้องสงสัยว่าเป็นปุ๋ยแพะก้อนหนึ่งแล้ว

 

มองไปได้ครึ่งทาง หลงเฉินถอนหายใจออกมา สามารถเป็นโอสถยาที่มีคุณสมบัติของยา สูญเสียไปแล้วอย่างน้อยก็แปดส่วน นี้ก็ทำให้”ปรมาจารย์”ผู้นี้ลำบากใจไปแล้ว หลงเฉินสูญดมดูว่าที่แท้มันถูกสร้างมาได้อย่างไร ? ดมจนสามารถดมไปได้ทั่วทั้งดินแดนไปแล้ว

 

โอสถแบ่งเป็นห้าระดับ  :  ระดับล่าง ระดับกลาง ระดับสูง ระดับขีดสุด ระดับว่างเปล่า และเจ้าลูกชิ้นที่อยู่ในมือชิ้นนี้ จัดได้ว่าไม่ได้อยู่ในหมวดหมู่ทั้งห้าเลย หลงเฉินนึกขึ้นมาได้ทันทีว่าความจริงของระดับโอสถชิ้นนี้ ก็คือโอสถไร้ประโยชน์ ตันซื่อปกติแน่นอนว่าย่อมไม่นำโอสถยาเช่นนี้มาวางขายแน่นอน เพราะว่ายังต้องขายหน้าต่อผู้คน จึงได้บดมันละเอียดจนกลายเป็นยาเหลว หรือไม่ก็นำไปทิ้ง

 

“ นายน้อย อย่าได้สงสัยแล้ว ฮูหวินเพื่อโอสถล้ำค่าชิ้นนี้ จึงได้นำเครื่องประดับของตนเองไปขายเพื่อแลกมา ท่านรีบพอกใช้เถอะ ” เป่าเอ๋อตอบอย่างรวบรัด

 

 

หลงเฉินอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดที่หัวใจขึ้น ในความนึกคิดของเขา มารดาของตนเองรักและเอ็นดูตนเองเป็นอย่างมาก ระดับความรักและเอ็นดู เรียกได้ว่าจนถึงขั้นที่ตามใจเลยก็ว่าได้ ราวกับว่าตนเองต้องการทำอะไร โดยส่วนมากแล้วมารดากก็จะไม่ปฏิเสธแต่อย่างไร

 

เพื่อตัวเขา เรียกได้ว่ามารดาเอาใจใส่เป็นอย่างมาก ในช่วงเวลาที่ฮูหยินหลงยังสาว ถือได้ว่าเป็นสาวงามแห่งยุค เวลานี้พึ่งจะมีอายุเพียงสามสิบกว่าปี แต่ว่าใกล้ๆดวงตาประกายที่อยู่ใต้ขนขวาก็ได้มีริ้วรอยเกิดขึ้นมา ควรทราบว่า 她为นางต้องลำบากลำบนเพื่อหลงเฉิงไปมากมายเท่าไร

 

เมื่อมองไปที่ยาลูกชิ้นในมือ ถึงแม้จะจัดว่าในระดับชั้นที่อยู่ล่างสุด แต่ว่าตัวสมุนไพรยังถือได้ว่าไม่เลวเลย ถือแม้ว่าจะมีสิ่งเจือปนไปแล้วกว่าแปดส่วน การนำมารักษาอาการบาดเจ็บของเขา ยังคงถือได้ว่าไม่มีปัญหาอะไร

 

เมื่อฟอกยาลูกชิ้นแล้ว หลงเฉิงกำชับเป่าเอ๋อ,อย่าได้นำเรื่องข่าวสารของตนเองเปิดเผยออกไป รวมไปทั้งมารดาก็ด้วย

 

ถึงแม้เป่าเอ๋อจะมีบางส่วนที่ไม่เข้าใจ แต่ว่าด้วยความเชื่อใจที่มีต่อหลงเฉิง ยังคงพยักหน้าไปมาอย่างว่าง่าย

 

หลังจากที่พอกยาแล้ว ถึงแม้หลงเฉิงจะไม่อาจที่จะใช้พลังในการหลอมฤทธิ์ยา แต่ว่าเขาก็ได้ใช้พลังผ่านจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของตนเอง จนดูดซับฤทธิ์ยาเข้าสู่บริเวณที่ตนเองบาดเจ็บภายนอก ผลลัพธ์ในการฟื้นฟูยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

วันที่สอง หลงเฉินก็ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ มุมปากก็ได้ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ขยับเคลื่อนไหวเอ็นกับกระดูกเล็กน้อย

 

ยอดมาก ถึงแม้ว่ายาลูกชิ้นจะไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ว่าตัวสมุนไพรแต่เดิมนั้นถือได้ว่ามีคุณภาพที่สูงเป็นอย่างยิ่ง นอกจากท้ายทอย อาการบาดเจ็บทั่วกายก็ได้ฟื้นคืนไปกว่าครึ่ง รักษาบาดแผลภายนอกจนหายเป็นปริทิ้ง ค่อยๆเดินไปจนถึงหน้ากระจก

 

มองเข้าไปยังคิ้วที่เป็นเหมือนดั่งกระบี่นั้น ดูไปไม่คล้ายกับเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่ไม่ธรรมดา หลงเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “ นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าหลงเฉิงจะไม่กลับไปเป็นหลงเฉิงคนก่อนแล้ว ข้าจะลุกขึ้นสู้ ”

 

ถึงแม้ว่าร่างกายจะยังมีส่วนที่ทรุดโทรมอยู่ แต่ว่าการเหินเดินกลับไม่มีปัญหาแต่อย่างไร หลงเฉิงออกไปจากห้อง  ทางด้านนอกก็ได้มีดวงตะวันขึ้นมาจากทิศตะวันออก

 

หลงเฉิงคิดหาคำตอบอย่างรอบคอบไปได้ครึ่งชั่วยาม ก็ได้เรียกเป่าเอ๋อเข้ามา ให้นางจดรายชื่อสมุนไพรติดต่อกัน เพื่อให้นางไปซื้อยา

 

แต่ว่าสีหน้าเป่าเอ๋อก็ได้ลำบากใจขึ้นมา หลงเฉิงที่เอาแต่ใจ ทันใดนั้นก็ได้เข้าใจ ตระกูลหลงขาดสนอย่างมากเช่นทุกวันนี้ เป่าเอ๋อไม่อาจที่จะไปเอาเงินมาจากห้องเสมียนได้

 

ไม่เช่นนั้นมารดาก็คงจะไม่ต้อง นำเครื่องประดับของตนเองไปขาย นั้นถือได้ว่าเป็นสิ่งที่นางได้รับเมื่อตอนที่แต่งเข้ามา มีค่ามากมายมหาศาล ดุจดั่งวิญญาณที่ตายลงของตระกูลหลง

 

ลูบไปที่กระเป๋า ด้านในยังคงอยู่แปดสิบกว่าเหรียญเงิน ถึงแม้จะไม่มาก แต่ว่าซื้อยาเหล่านี้ ก็เพียงพอแล้ว

 

เป่าเอ๋อขยันอย่างมาก เวลายังไม่ทันจะผ่านไปถึงหนึ่งชั่วยาม ก็ได้นำยาสมุนไพรซื้อกลับมา หลงเฉิงลงมือในทันที นำยาเหล่านี้ที่มีส่วนที่ไม่เหมือนกันผสมกันขึ้นมา ใส่เข้าไปภายในเครื่องปั้นเพื่อนำไปต้ม

 

หลังจากผ่านไปสามชั่วยาม ยาเหลวเข้มข้นก็ได้โชยพัดกลิ่นหอมออกมา หลงเฉิงมองไปที่ยาเหลวที่ราคาถูกชามนี้ มุมปากก็ได้ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาสายหนึ่ง

 

 “ ข้าหลงเฉิงลุกขึ้นมา จะเริ่มต้นจากน้ำแกงยาถ้วยนี่นี้ละ  ”

.

.

.

.

 




NEKOPOST.NET