[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา

Ch.8 - ชั้นยา



มีเหตุอันใดกัน
 
คิ้วใบหลิ้วขมวดมุ่น มือกอดอก
จินชิผู้ได้รับการกล่าวขานว่าหากเกิดมาผิดเพศ ก็อาจกลายเป็นนางงามล่มเมือง แต่ก็อาจกล่าวได้ว่า หากเจ้าตัวเอาจริงเสียอย่างแล้ว เรื่องเพศอันใดล้วนไร้ความหมายสิ้น
 
วันนี้ในวังหลังเขาได้รับการทักทายจากนางสนมชั้นกลางนางหนึ่ง นางสนมชั้นล่างอีกสองนาง ส่วนในวังหลวงก็มีขุนนางฝ่ายบู๊ผู้หนึ่ง ฝ่ายบุ๋นอีกผู้หนึ่ง กระทั่งยังได้รับขนมน้ำชาใส่ยากระตุ้นกำหนัดจากขุนนางฝ่ายบู๊ วันนี้ตนจึงละเว้นการอยู่เวรกลางคืน กลับไปยังห้องส่วนตัวในวัง ทั้งนี้เพื่อรักษาสวัสดิภาพของตน หาใช่ละทิ้งหน้าที่ไม่
 
ตนเขียนชื่อลงบนม้วนกระดาษบนโต๊ะ
เป็นชื่อนางสนมที่ส่งเสียงทักทายตนในวันนี้ แม้จะไม่ได้ถวายการปรนนิบัติให้ฮ่องเต้ แต่การเชื้อเชิญชายอื่นมายังห้องนอนของตนก็ออกจะเสื่อมเสียอยู่บ้าง แม้ไม่ใช่รายงานอย่างเป็นทางการ ก็คงมีบทลงโทษอย่างใดอย่างหนึ่งลงมา
 
จะมีนกน้อยในกรงทองสักกี่นางกันที่ตระหนักว่าความงามของตนคือศิลาหยั่งคุณธรรมในใจพวกนาง
 
ตำแหน่งพระสนมนั้น นอกจากจะถูกคัดเลือกเข้ามาโดยคำนึงถึงชาติตระกูลแล้ว ก็ยังต้องถึงพร้อมด้วยความงามและความเฉลียวฉลาด เทียบกับตระกูลและความงามแล้ว ความฉลาดถือว่าทดสอบได้ยากกว่า นางต้องได้รับการอบรมให้คู่ควรกับตำแหน่งมารดาแห่งแผ่นดิน และยังต้องมีความรักนวลสงวนตัว
 
ฮ่องเต้ผู้ทรงรักสนุกได้ใช้จินชิเป็นเกณฑ์ในการทดสอบนั่นเอง
 
ผู้ที่เสนอชื่อพระสนมเกียคุโยและพระสนมริฟาขึ้นไปก็คือจินชิ  พระสนมเกียคุโยความคิดอ่านลึกซึ้ง นอบน้อมถ่อมตน พระสนมริฟาแม้จะเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจไปบ้าง หากบุคลิกเฉียบขาดควรค่าแก่การยืนอยู่เหนือผู้ใด
 
ทั้งสองนางล้วนซื่อสัตย์ภักดีกับฮ่องเต้ ไร้เจตนาร้าย
พระสนมริฟานั้นถึงขั้นลุ่มหลงมัวเมาเสียด้วยซ้ำ
 
นายข้าก็ช่างโหดร้ายเสียจริง
 
คัดเลือกสนมที่เหมาะสมกับตน กับประเทศ ให้พวกนางกำเนิดบุตร หากไร้ความสามารถนั้นก็สละทิ้ง
 
จากนี้ไป พระเมตตาคงจะรินไหลไปทางพระสนมเกียคุโยกระมัง
ที่เสด็จไปหาพระสนมริฟาผู้ผ่ายผอมราวกับวิญญาณเป็นครั้งสุดท้ายก็เมื่อรัชทายาทสิ้นพระชนม์
 
พระสนมอื่นที่ไม่เป็นที่ต้องการแล้วดังเช่นพระสนมริฟาก็มีไม่น้อย พวกนางไม่ถูกส่งตัวกลับบ้านเดิม ก็ถูกประทานเป็นของรางวัลแก่ผู้อื่น
 
จินชิดึงเอกสารที่ซ้อนกันอยู่ออกมาใบหนึ่ง
ตำแหน่งในข้าราชสำนักระดับสี่  พระสนมชั้นกลาง นามว่าพระสนมฟุโย
เป็นพระสนมที่ประทานให้แก่ขุนนางบู๊ผู้สร้างความดีความชอบขับไล่ชนเผ่าต่างถิ่นไปได้ในวันก่อน
 
"เอาล่ะ จะไปได้ราบรื่นเช่นนั้นเชียวหรือ"
 
หากเรื่องราวดำเนินไปตามที่วาดแผนไว้ในหัว ก็ไม่ควรจะมีปัญหา
อาจจะต้องขอความร่วมมือจากหมอยาผู้บึ้งตึงผู้นั้นหลายส่วน
 
ไม่ใช่ว่าทุกผู้ทุกนามจะมองตนน่าปรารถนาไปเสียหมด หากนี่เป็นครั้งแรกที่จินชิถูกมองด้วยสายตาราวกับมองหนอนแมลง
เจ้าตัวคงตั้งใจว่าจะซ่อนเร้นแล้ว หากแววตาเหยียดหยามดูถูกที่เผยให้เห็นบางเบาในสีหน้านั้นไม่อาจปิดมิด
 
รอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจข่มกลั้น รอยยิ้มหวานปานวารีทิพย์ที่หยาดหยดจากสวรรค์แฝงเจตนาซ่อนเร้นอยู่เล็กน้อย
 
ตนไม่ได้มีรสนิยมโปรดปรานการถูกกระทำแต่อย่างใด หาก็รู้สึกสนุกสนานไม่น้อย รู้สึกคล้ายได้ของเล่นชิ้นใหม่

"จากนี้ไปจะเป็นเช่นไรต่อไปกันนะ"
 
จินชิวางเอกสารลงใต้ แล้วตัดสินใจเข้านอน
แน่นอนว่าใส่กลอนแล้วอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาหากมีผู้มาเยือนยามวิกาล
 

○●○

มีคำพูดว่ายาสารพัดโรค หากยาที่รักษาได้สารพัดโรคไม่มีอยู่จริง
เหมาเหมาเองก็เคยมีช่วงเวลาที่ตนขัดแย้งกับคำพูดของบิดาเช่นกัน
 
นางปรารถนาจะทำยาที่จะรักษาได้ไม่ว่าจะกับผู้ใดและโรคอันใด ด้วยเหตุนี้จึงได้สร้างบาดแผลที่ผู้อื่นเห็นแล้วเบือนหน้าหนี เพื่อจะผลิตยาใหม่ๆ ขึ้นมา หากในยามนี้ ยาสารพัดโรคนั้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จสมบูรณ์
 
แม้จะไม่สบใจอย่างยิ่ง หากเรื่องที่จินชินำมาถือเป็นเรื่องที่ดึงความสนใจของเหมาเหมาได้ฉมัง
ตั้งแต่เข้าวังหลังมา นางก็ได้ทำแต่ชาหวาน ทั้งที่ในวังหลังนี้มีสมุนไพรที่จะใช้เป็นตัวยาอยู่มากจนน่าตกใจ หากนางไม่มีทั้งเครื่องมือ ทั้งไม่อาจลอบกระทำการลับๆ ล่อๆ ในห้องรวม จึงได้แต่อดทนไว้
เรื่องที่ยินดีที่สุดที่ได้ห้องเล็กส่วนตัวมาก็คงอยู่ตรงนั้นกระมัง
 
นางออกไปหาวัตถุดิบ แต่หอบหิ้วตะกร้าผ้าซักไปด้วยเป็นเหตุผลบังหน้า หงเหนียนวางแผนให้เหมาเหมาเป็นผู้รับผิดชอบด้านซักผ้าต่อไป
 
นางแสร้งทำเป็นนำเสื้อผ้าซักไปส่ง แล้วแวะไปยังห้องหมอหลวงตามที่ได้รับคำสั่งล่วงหน้า ภายในเป็นหมอหลวงที่ได้แต่ละล้าละลังที่เห็นในครั้งก่อน และขันทีผู้ติดตามตัวจินชิ
 
หมอหลวงลูบเคราบางๆ พลางมองเหมาเหมาด้วยสายตาราวกับตีราคา
คล้ายจะบอกว่าเหตุใดตนจึงต้องยอมให้แม่สาวน้อยเช่นนี้เข้ามายุ่มยามในอาณาเขตของตนด้วย
 
(กรุณาอย่าได้มองหญิงอัปลักษณ์เช่นข้าอย่างถี่ถ้วนเช่นนั้นเลย)
 
เทียบกับหมอหลวงแล้ว ขันทีกลับนำทางนางด้วยความสุภาพกว่าหลายส่วนคล้ายปฎิบัติต่อผู้เป็นนาย
 
เมื่อได้เข้าไปยังห้องที่ล้อมรอบด้วยชั้นยาทั้งสามด้าน เหมาเหมาก็ผุดรอยยิ้มกว้างที่สุดตั้งแต่เข้าวังหลังมา แก้มแดงซ่าน ดวงตาหยาดเยิ้ม ริมฝีปากที่เหยียดเป็นเส้นตรงคลี่ออกเป็นวงโค้งนิ่มนวล
ขันทีมองเหมาเหมาด้วยสีหน้าตระหนก หากใดๆ นางล้วนมิได้นำพา
 
เมื่อพบเจอตัวยาแปลกประหลาดก็แสดงท่าทีโลดเต้นแปลกประหลาดคล้ายเต้นรำ ความยินดีผุดพลุ่งออกมาจนระงับไม่อยู่
 
"เป็นคำสาปอะไรของเจ้าหรือเปล่านั่น"
 
ดูเหมือนนางจะทำเช่นนั้นซ้ำไปซ้ำอยู่เกือบชั่วยาม
จินชิที่ไม่รู้ว่าปรากฎตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดใช้สายตาประหลาดพิกลมองดูเหมาเหมา
 

นางรวบรวมวัตถุดิบที่พอจะใช้ได้ไล่เรียงไปจากริมสุดของลิ้นชัก นำมาห่อไว้ในกระดาษห่อยา เขียนชื่อด้วยพู่กัน ในยุคที่ยังขีดเขียนบนแผ่นไม้  ได้ใช้กระดาษกันเป็นธรรมดาเช่นนี้นับว่าหรูหรายิ่ง
แพทย์หลวงไว้หนวดทำท่าจะสอดส่องเข้ามา ขันทีจึงปิดประตูเสีย ดูเหมือนว่านามของขันทีผู้นั้นจะเป็นเกาชุน
 
ส่วนลิ้นชักที่อยู่สูงนั้น เกาชุนช่วยหยิบให้
หัวหน้าของเกาชุนไม่ได้ทำอันใด หากไม่ทำอันใดก็ควรจะไปเสียให้พ้นๆ  เหมาเหมาคิดอยู่ในใจใต้สีหน้าไร้อารมณ์
 
เหมาเหมาโน้มตัวออกไปเมื่อพบชื่อที่คุ้นตาบนลิ้นชักชั้นบนสุด
เมื่อมองดูสิ่งนั้นที่เกาชุนส่งให้นาง สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างยากจะบรรยาย

เมล็ดอะไรบางอย่างกลิ้งอยู่บนฝ่ามือของนาง
 
"เท่านี้ยังไม่พอ"
"งั้นก็ไปเตรียมมาเพิ่มสิ"
 
ชายหนุ่มรูปงามที่ดีแต่วางท่าโปรยยิ้มพูดง่ายๆ
 
"นี่เป็นสิ่งที่มาจากทางใต้ของทิศตะวันตกไกลไปทางทิศตะวันอีกนะเจ้าคะ"
"ไปค้นดูของที่นำมาเป็นบรรณาการแลกเปลี่ยนก็คงพอมีกระมัง"
 
จินชิหยิบเมล็ดขึ้นมาเมล็ดหนึ่ง สิ่งนั้นที่คล้ายกับเมล็ดอัลมอนด์ส่งกลิ่นเฉพาะตัวโชยชาย
 
"นี่คือสิ่งใดกัน"

เหมาเหมาตอบคำถามของชายหนุ่ม

"โกโก้เจ้าค่ะ"
 

 




NEKOPOST.NET