[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา ตอนที่ 5 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา

Ch.5 - ห้องส่วนตัว



"แปลกจริงนะ พอถามดูกลับกลายเป็นว่าเจ้าอ่านหนังสือไม่ออกเสียนี่"
"เจ้าค่ะ ถิ่นกำเนิดข้าต้อยต่ำ คงจะมีความเข้าใจผิดกันกระมังเจ้าคะ"

(ใครจะไปบอกเล่า)
 
ต่อให้ปากฉีกก็เอ่ยออกไปไม่ได้
นางตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างสุดความสามารถ
การปฎิบัติต่อหญิงรับใช้จะแตกต่างกันไปตามความสามารถอ่านออกหรืออ่านไม่ออก ที่อ่านออกก็อ่านออก ที่อ่านไม่ออกก็อ่านไม่ออก แต่ละแบบล้วนมีคุณค่าของพวกนางอยู่ หากแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้หนังสือจะเอาตัวรอดไปในโลกนี้ได้ง่ายกว่าบ้าง
 
ขันทีผู้งดงามแนะนำตนว่าชื่อจินชิ
รอยยิ้มงดงามอ่อนหวานคล้ายไม่อาจหักใจฆ่าแมลง แต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันชนิดหนึ่ง มิเช่นนั้นแล้วคงไม่อาจไล่ต้อนเหมาเหมาให้จนมุมเช่นนี้ได้
 
จินชิบอกให้นางติดตามมาเงียบๆ
สาวใช้ชั้นล่างที่เพียงแค่ส่ายหน้าคอก็อาจปลิวกระเด็นได้อย่างง่ายดายเช่นนางมีแต่ต้องติดตามไปอย่างว่าง่าย พลางครุ่นคิดว่าจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น และควรทำเยี่ยงไร
 
นางไม่ใช่ว่านึกเหตุผลที่จินชิพาตนมาไม่ออกเสียเลยทีเดียว เพียงแต่แปลกใจว่าล่วงรู้ได้อย่างไร  
 
เรื่องที่ตนเป็นผู้ส่งสารให้พระสนม
 
ในมือจินชิปรากฎเศษผ้าราวกับจงใจเผยให้เห็น บนนั้นคงจะเขียนไว้ด้วยตัวอักษรโย้เย้สกปรก  
 
นางปิดเป็นความลับไม่ให้ผู้ใดรู้ว่าตนเขียนอักษรได้ อีกทั้งยังปิดเรื่องที่ตนทำงานร้านยา มีความรู้เรื่องพวกพิษ แน่นอนว่าตัวอักษรก็ไม่อาจบ่งบอกผู้เขียน
 
นางเข้าใจว่าตนระมัดระวังรอบข้างแล้วเมื่อนำสารไปวาง หรือว่าที่แท้แล้วจะมีผู้ใดลอบมองอยู่  
 
ผู้ที่ถูกหมายตาคือหญิงรับใช้ร่างเล็กใบหน้าตกกระ
ก่อนอื่น คงจะไปรวบรวมตัวผู้ที่เขียนอักษรได้ รวบรวมลายมือมาไม่ผิดแน่ ตัวอักษรนั้นแม้จงใจจะเขียนหวัดๆ ก็ยังทิ้งร่องรอยของมันอยู่
 
จากนั้นเมื่อไม่พบว่ามีผู้ที่มีคุณสมบัติตรง ต่อไปจึงเริ่มรวบรวมจากผู้ที่เขียนหนังสือไม่ได้
บททดสอบว่าอ่านออกหรือไม่ดำเนินไปดังเช่นเมื่อครู่

(หวาดระแวงลึกซึ้งยิ่งนัก ไม่ทราบว่าวันๆ ว่างวายขนาดไหนกัน)
 
ระหว่างแช่งด่าอยู่ก็มาถึงจุดหมายเสียก่อน
เป็นตำหนักที่ประทับของพระสนมเกียคุโยตามคาด
 
เมื่อจินชิเคาะประตู เสียงใสกังวานก็ตอบรับสั้นๆ "เชิญ"
 
เมื่อเข้าไป สตรีงามผมแดงกำลังอุ้มทารกน้อยในห่อผ้านุ่มนิ่ม
แก้มทารกน้อยเป็นสีกุหลาบ ผิวพรรณขาวเผือดตามผู้เป็นมารดา
เสียงกรนน้อยๆ ดังลอดจากปากที่เปิดค้างไว้ครึ่งๆ แลดูแข็งแรงอย่างยิ่ง
 
"กระหม่อมพาคนที่ว่ามาแล้วขอรับ"
"ลำบากท่านแล้ว"
 
ไม่ใช่ท่าทางสบายๆ ดังเช่นเมื่อครู่
วาจาและกิริยากลับสู่ท่าทีสำรวม
 
พระสนมเกียคุโยคลี่รอยยิ้มอบอุ่นต่างจากจินชิ ก่อนก้มศีรษะให้เหมาเหมา
 
นางเบิกตากว้างอย่างตกใจ
 
"หม่อมฉันต่ำต้อยมิบังอาจรับการคารวะ"
 
เหมาเหมาเลือกคำพูดอย่างระมัดระวังไม่ให้เป็นการล่วงเกิน
 
"หามิได้ คำขอบคุณของข้ามิได้มีเพียงเท่านี้ เจ้าถือเป็นผู้มีพระคุณของลูกข้า"
"เกรงว่าอาจมีเรื่องเข้าใจผิดกัน ผิดคนหรือเปล่าเพคะ"
 
เหงื่อเย็นเยียบหลั่งไหล
แม้จะกล่าวอย่างนอบน้อม ก็ยังเป็นการปฎิเสธไม่เปลี่ยนแปลง
นางไม่อยากให้หัวหลุด แต่ก็ไม่ต้องการเข้าไปข้องเกี่ยว ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับความยุ่งยากยาวนาน
 
จินชิสังเกตเห็นว่าพระสนมเกียคุโยมีสีหน้าลำบากใจ จึงคลี่เศษผ้านั้นออก
 
"รู้หรือไม่ว่านี่คือผ้าที่ใช้ตัดชุดให้หญิงรับใช้"
"จะว่าไป ก็คล้ายอยู่นะเจ้าคะ"  
 
ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป
แม้จะรู้ว่าไร้ความหมายก็ตามที
 
"ถูกต้อง เป็นผ้าของหญิงรับใช้ในกองภูษา "
 
ข้าราชสำนักฝ่ายในแบ่งออกเป็นหกกองด้วยกัน ส่วนที่เกี่ยวข้องกับเครื่องแต่งกายคือกองภูษา เหมาเหมาผู้รับผิดชอบงานซักผ้าเสียเป็นส่วนใหญ่ก็สังกัดอยู่ในนี้
 
ชุดกระโปรงผ้าดิบมีสีเดียวกับผ้าที่จินซือถืออยู่ในมือ
หากตรวจสอบก็คงจะรู้ว่าด้านในกระโปรงตรงที่ซ่อนไว้ในรอยทบมีรอยตะเข็บเย็บแปลกๆ อยู่
นั่นก็คือ หลักฐานอยู่ในที่นี้แล้วนั่นเอง
 
นางไม่คิดว่าจินชิจะอุกอาจกระทำล่วงเกินต่อหน้าพระสนมเกียคุโย แต่ก็ไม่แน่ว่าจะไม่ทำ
 
มีแต่ต้องตัดสินใจ
 
"หม่อมฉันควรทำเช่นใดหรือเพคะ"
 
ทั้งสองมองหน้ากัน ดูเหมือนจะถือว่าประโยคนั้นเป็นการตอบรับ
ไม่ว่าผู้ใดต่างก็คลี่ยิ้มอ่อนโยนบาดสายตา
ท่ามกลางเสียงกรนอันสงบสุขของทารก เหมาเหมาถอนหายใจแผ่วเบาแทบเลือนหาย

 

ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น เหมาเหมาจำต้องเก็บสัมภาระที่มีน้อยชิ้นออกไป

เชารันและเหล่าผู้ที่หลับนอนอยู่ในห้องเดียวกันต่างก็ทำท่าอิจฉาริษยา
ซักถามว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น

เหมาเหมาได้แต่ผุดรอยยิ้มแห้งผากกลบเกลื่อน

เหมาเหมากลายเป็นนางกำนัลติดตามตัวพระสนมคนโปรดของฮ่องเต้ไปแล้ว

จะว่าไป นั่นก็คือการเลื่อนขั้นนั่นเอง 


-----------------------------------

หมายเหตุผู้แปล:
1. ออกรายสะดวก โปรดอย่าทวงถาม
2. ไตร่ตรองมาพอสมควรแล้ว ชื่อตัวละครจะใช้อิงตามฉบับมังกะนะขอรับ ทั้งนี้เพื่อป้องกันความสับสนระหว่างการออกเสียงชื่อญี่ปุ่นกับชื่อจีน 
3. พยายามตบๆ ให้เป็นสำนวนจีน อาจฟังดูเก้อเขิน อ่านยากบ้าง ก็เช่นเดิม ขออภัยอีกรอบ
 




NEKOPOST.NET