[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา ตอนที่ 17 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา

Ch.17 - เตรียมการงานรื่นเริงในอุทยาน


พอได้ฟังลำดับพิธีการของงานรื่นเริงในอุทยาน เหมาเหมาก็ห่อเหี่ยวใจ

หงเหนียนที่เป็นผู้หนึ่งที่เข้าร่วมงานรื่นเริงในอุทยานเมื่อฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้วว่า

"อุตส่าห์เบาใจว่าปีนี้ไม่น่าจะมีแท้ๆ"

แล้วถอนหายใจเฮือก
 
ไม่ใช่ว่าต้องทำอะไรเป็นพิเศษ เพียงแต่ยืนอยู่ในที่นั้น
ในงานนี้พระสนมมีฐานะเป็นแขกผู้เข้าร่วมงาน เพียงแต่ตามเสด็จฮ่องเต้ไป เหล่านางกำนัลก็เช่นเดียวกัน
 
รับชมการแสดงผาดโผดร่ายรำ ขับเพลงร่ายกลอนบรรเลงซอเอ้อหู รับประทานอาหารที่ยกออกมา โปรยยิ้มให้เหล่าขุนนางที่มาถวายความเคารพไปเรื่อยๆ ตามความเหมาะสมเท่านั้นเป็นพอ

ณ ที่โล่งแจ้งที่สายลมพัดผ่าน

อุทยานนับว่ากว้างขวางอย่างว่างวายพอจะยกไปเทียบกับราชอำนาจของฮ่องเต้ได้
เพียงแต่จะไปทำธุระส่วนตัว ก็ยังต้องใช้เวลาถึงหนึ่งในสี่ชั่วยาม (สามสิบนาที)

ฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าภาพจะไม่ลุกออกจากที่นั่ง เหล่าพระสนมเอกมีแต่ต้องทำเช่นเดียวกัน
 
(คงต้องมีกระเพาะปัสสาวะเหล็กทีเดียว)

หากงานรื่นเริงในปลายฤดูใบไม้ผลิเป็นเช่นนี้ แล้วฤดูหนาวเล่าจะเป็นเช่นไร
 
ด้วยเหตุนี้ เหมาเหมาจึงเย็บกระเป๋าหลายใบติดกับเสื้อด้านใน ในกระเป๋าหย่อนหินอุ่นลงไป จากนั้นจึงขูดขิงกับผิวส้มให้ละเอียด ต้มรวมกับน้ำตาลและน้ำผลไม้ทำเป็นลูกอม

เมื่อนำเสื้อในและลูกอมไปให้หงเหนียนดู นางก็ทำตาชื้นๆ ขอให้เหมาเหมาทำแจกจ่ายทุกคนด้วย

ขณะกำลังง่วนอยู่ ขันทีว่างงานก็มาสั่งให้นางทำเผื่อส่วนของตนด้วย
ผู้ติดตามข้างกายทำหน้าเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง นางจึงทำส่วนของเขาให้ด้วยอย่างจำยอม

ดูเหมือนพระสนมเกียคุโยจะเล่าเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้ฟังขณะเสด็จเยือนยามราตรี  วันรุ่งขึ้นกองภูษาและฝ่ายวิเสทที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้จึงมารับคำสั่งสอนจากนาง

เช่นนี้นี่เอง ดูจะทรมานสังขารกันไม่ใช่น้อย
 
ด้วยเหตุนี้นางจึงมัวแต่วุ่นกับงานที่เพิ่มเติมมาจนถึงงานรื่นเริง
จนคืนก่อนงาน  จึงได้ว่างพอจะปรุงยาด้วยสมุนไพรที่มีอยู่ในมือ
 

 

"งดงามเหลือเกินเพคะ ท่านเกียคุโย"

ถ้อยคำของพวกอิงฟาไม่ได้เยินยอเกินจริงแม้แต่น้อย

(สมเป็นพระสนมคนโปรด)
 
พระสนมผู้อวลกลิ่นอายต่างแดนสวมกระโปรงสีแดงและเสื้อสีแดงอ่อน เสื้อตัวบนที่สวมทับปักด้วยดิ้นทองแขนเสื้อกว้างเป็นสีแดงเช่นเดียวกับกระโปรง เกล้าผมรวบเป็นวงใหญ่สองวง ปักไว้ด้วยปิ่นดอกไม้สองอันส่วน ตรงกลางเป็นมงกุฏครอบ ปลายก้านเงินที่ยื่นออกมาจากปิ่นดอกไม้ห้อยไว้ด้วยพู่ไหมประดับและหยกเขียว
 
ทั้งที่การออกแบบโดดเด่นสะดุดตา แต่ที่ไม่ถูกชุดกลบรัศมีไป ก็คงเพราะเป็นพระสนมเกียคุโยล่ะกระมัง
ร่ำลือกันว่าพระสนมผู้มีเส้นผมสีแดงดุจเพลิงเหมาะกับสีแดงที่สุดในแผ่นดินนี้ ท่ามกลางสีแดงฉานปรากฎดวงตาสีเขียวหยกเป็นประกาย ยิ่งขับเน้นถึงกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์
 
ที่ให้พวกเหมาเหมาใส่กระโปรงสีแดงอ่อน ก็คงมีความหมายเพื่อเอาตามอย่างผู้เป็นนายนั่นเอง

ต่างคนต่างใส่ชุดแบบเดียวกัน แล้วเกล้าผม
 
พระสนมเกียคุโยเห็นว่าเป็นโอกาสดี จึงหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาจากแท่นเครื่องประทินโฉม
ในกล่องบรรจุไว้ด้วยสร้อยคอ ต่างหู ปิ่นปักผมประดับหยก

"พวกเจ้าเป็นนางกำนัลของข้านี่ ต้องใส่เครื่องบ่งบอกความเป็นเจ้าของเอาไว้บ้าง จะได้กันไม่ให้แมลงแปลกๆ มาไต่ตอม"
 
ว่าพลางติดเครื่องประดับที่เส้นผม ต่างหู ลำคอของนางกำนัลแต่ละคน
สำหรับเหมาเหมา พระนางเลือกสวมใส่สร้อยคอให้

"ขอบพระคุณเพ..."

(อี๋!)
 
ก่อนจะทันได้พูดจบ นางก็ถูกคนจับแขนไพล่หลังไว้จากด้านหลังเสียก่อน
อิงฟาจับแขนไว้มั่น

"เอาล่ะ ถึงเวลาเจ้าแต่งหน้าบ้างแล้ว"
 
หงเหนียนยิ้มแย้มถือใบมีดกันคิ้วไว้ในมือ นางกำนัลอีกสองนางต่างคนต่างถือตลับชาดและพู่กันไว้

เหมาเหมาลืมไปเสียสนิทว่าระยะนี้เหล่านางกำนัลรุ่นพี่จ้องจะแปลงโฉมให้นางอยู่
 
"อุฮุฮุ จงน่ารักขึ้นเสียเถอะ"

ดูเหมือนตรงนี้ก็มีผู้สมรู้ร่วมคิดอยู่ด้วย พระสนมเกียคุโยส่งเสียงหัวเราะสดใสราวกับลูกกระพรวน

นางกำนัลทั้งสี่ไม่คิดจะปรานีกับเหมาเหมาที่ปิดบังความหวั่นไหวไว้ไม่มิด
 
"เช็ดหน้าเสียก่อน จะได้ชโลมน้ำมันหอม"

ใบหน้าเหมาเหมาถูกเช็ดพรืดๆ ด้วยผ้าชุบน้ำ

"เอ๋"

(เฮ้อ...)
 
เหล่านางกำนัลร้องเสียงหลงขณะมองหน้าเหมาเหมาและผ้าเช็ดหน้าสลับกันไปมา

(ความแตกแล้วสิ)
 
ถึงตรงนี้ควรแจ้งให้ทราบประการหนึ่ง
สาเหตุที่เหมาเหมาเกลียดการแต่งหน้า ไม่ได้เป็นเพราะเกลียด หรือเพราะไม่ถนัดการแต่งหน้า
หากถามว่าถนัดหรือไม่ถนัด บอกว่าถนัดกลับจะถูกต้องกว่า

หากถามต่อว่าแล้วทำไม  ก็ต้องบอกว่าเป็นเพราะใบหน้าของนางผ่านการตบแต่งมาแล้วอย่างไรเล่า

บนผ้าเปียกผืนนั้นปรากฎรอยเปรอะเปื้อนสีน้ำตาล
 
ใบหน้าที่ทุกคนคิดว่าเปล่าเปลือย ที่แท้เป็นใบหน้าที่ผ่านการตบแต่งมาแล้วนั่นเอง
 




NEKOPOST.NET