[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา ตอนที่ 16 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา

Ch.16 - จารกรรม


จินชิพานางมายังห้องของหัวหน้าข้าราชสำนักฝ่ายใน
นางข้าหลวงหญิงวัยกลางคนออกจากห้องไปตามคำสั่งจินชิ

พูดตามความจริง นางไม่อาจทนทานอยู่ตามลำพังกับเจ้าสิ่งมีชีวิตนี้ในห้องสองต่อสองได้เลย

ตัวเหมาเหมาเองไม่ได้เกลียดสิ่งงดงาม
เพียงแต่ หากงดงามเกินไปแล้ว หากมีตำหนิเพียงน้อยนิดก็จะรู้สึกคล้ายกับเป็นความผิดบาปอันไม่อาจยกเว้น เช่นเดียวกับหยกที่ขัดเกลาอย่างประณีตบรรจง หากปรากฎรอยขีดข่วนเพียงสายเดียว คุณค่าก็จะตกลงถึงครึ่งหนึ่งในทันที

ด้วยเหตุนี้ นางจึงอดไม่ได้จะมองเขาด้วยสายตาราวกับมองแมลงที่คลานยั้วเยียะไปมาอยู่บนพื้น
นับว่าช่วยไม่ได้อย่างยิ่ง

(ข้าอยากปฎิบัติกับเขาเหมือนสิ่งของที่มีไว้จ้องมองดู)

นั่นเป็นใจจริงจากคนส่วนน้อยเช่นเหมาเหมาะ

ดังนั้น เมื่อเกาชุนเข้าห้องมาราวกับสับเปลี่ยนที่กับนางข้าหลวงเมื่อครู่ นางจึงอดโล่งใจไม่ได้
ช่วงหลังมานี้ ข้ารับใช้ผู้ไม่มีปากเสียงเริ่มกลายเป็นที่พึ่งพิงทางใจขึ้นเรื่อยๆ

"พวกเหล่านี้มีสีอะไรบ้าง"

ผงที่ถูกขนมาจากสำนักหมอหลวงวางเรียงราย

"แดง เหลือง ฟ้า ม่วง เขียว ถ้าจะแบ่งให้ละเอียดก็ยังมีอีกมาก ไม่ทราบจำนวนที่แท้จริงเจ้าค่ะ"
"แล้วต้องทำยังไงถึงจะให้สีนั่นไปติดที่แผ่นป้ายไม้ได้"

จะเอาผงไปป้ายสีที่ป้ายเลยก็คงยาก จะอย่างไรก็ดูน่าสงสัยเกินไป

"ถ้าเป็นเกลือ ก็เอาไปแช่ในน้ำเกลือก็ได้เจ้าค่ะ คิดว่าทางนี้ก็น่าจะทำแบบเดียวกันได้"

นางชี้ไปที่ผงสีขาว

"ส่วนผงอื่นๆ น่าจะละลายในสารอื่นที่ไม่ใช่น้ำได้ นี่นอกเหนือความถนัดของข้าแล้ว จึงไม่อาจทราบ"
"เท่านี้ก็พอ"
 
ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอกครุ่นคิด
เพียงเท่านี้ก็พอจะเป็นภาพแผ่นหนึ่งแล้ว
 
นางรู้ว่าจินชิรับทราบความเป็นไปต่างๆ นานาภายในวังหลวงอย่างกว้างขวาง
ถ้อยคำเมื่อครู่ของเหมาเหมาคงพอจะเป็นหลักฐานให้อะไรบางอย่าง เศษเสี้ยวที่กระจัดกระจายอยู่ในหัวจึงเริ่มเรียงร้อยต่อกัน
 
(รหัส...หรือเปล่านะ)
 
เกรงว่าคำตอบที่นำพามาจะเป็นเช่นเดียวกัน หากเหมาเหมาตระหนักรู้อย่างหนักแน่นว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่นางควรเอ่ยปาก
 
หากมิขัน ไก่ฟ้าก็มิต้องโดนยิงแล้ว

ดูเหมือนจะหมดธุระแล้ว นางจึงคิดจะขอตัว

"เดี๋ยวก่อน"

หากถูกหยุดไว้เสียก่อน
 
"มิทราบมีอันใด"
"ข้าชอบแบบนึ่งหม้อดิน"

ไม่จำเป็นต้องถามซ้ำว่าหมายถึงอันใด

(ความแตกแล้วจริงด้วยสินะ)

นางไหล่ลู่ พลางว่า

"พรุ่งนี้ข้าจะไปหามาให้เจ้าค่ะ"

○●○

เมื่อแน่ใจแล้วว่าประตูปิดดังปัง จินชิจึงหุบยิ้มที่หวานดั่งน้ำผึ้ง สายตากลับเย็นเยียบเหมือนแก้วผลึก

"ตามหาผู้มีแผลไฟลวกที่แขนช่วงนี้ เริ่มจากนางสนมที่ได้รับประทานห้องส่วนตัว แล้วก็นางกำนัลผู้ติดตามด้วย"
"ขอรับ"

เมื่อเกาชุนออกจากห้องไป หัวหน้าข้าราชสำนักฝ่ายในก็เข้ามา

"ต้องขออภัย ถือวิสาสะยืมห้องหับบ่อยครั้ง"
"หะ หามิได้"

นางหน้าแดงระเรื่อโดยไม่สมแก่อายุ

ใบหน้าของจินชิประดับด้วยรอยยิ้มวารีทิพย์จากสรวงสวรรค์อีกครั้ง

สตรีสมควรว่าง่ายเช่นนี้

มีเพียงชั่วพริบตาที่ริมฝีปากเชิดขึ้นเพียงนิด ก่อนที่รอยยิ้มเดิมจะผุดขึ้น ออกจากห้องไป

○●○

"เอ้า ลองสวมชุดนี้ดูสิ"

อินฟา นางกำนัลรุ่นพี่ยื่นเครื่องแต่งกายชุดใหม่เอี่ยมให้เหมาเหมา

เสื้อนอกสีขาวนวลไม่ผ่านการย้อมสี กระโปรงสีแดงอ่อน แขนเสื้อสีเหลืองอ่อนบานสยายยาวกว่าปกติ
แม้ไม่ใช่ไหม แต่นับเป็นฝ้ายชั้นดี

"นี่อะไรกันเจ้าคะ"
 
สีสันเรียบง่ายสมฐานะหญิงรับใช้ หากรูปแบบไม่เหมาะแก่การสวมใส่ประจำวัน หนำซ้ำเหมาเหมายังไม่เคยสวมใส่อาภรณ์ที่เปิดเนินอกกว้างมาก่อน สีหน้าจึงผุดความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
 
"อะไรน่ะเหรอ ก็เครื่องแต่งกายงานรื่่นเริงในอุทยานน่ะสิ"
"งานรื่นเริง"
 
เหมาเหมาโอนอ่อนต่อความปรารถนาดีของเหล่านางกำนัลรุ่นพี่โดยสิ้นเชิง ทุกวันนอกจากทดสอบพิษและปรุงยาแล้ว ก็เที่ยวแล่นออกไปเด็ดสมุนไพรที่ภายนอก พูดคุยกับเสี่ยวหลาน ไม่ก็ไปดื่มชาที่สำนักหมอหลวง ด้วยเหตุนี้ เรื่องราวของชนชั้นสูงจึงแทบไม่ลอยมาเข้าหู
 
เมื่อเหมาเหมาเอียงคออย่างฉงน อินฟาจึงเป็นผู้อธิบายด้วยสีหน้าระอา

จะมีการจัดงานรื่นเริงในราชอุทยาทของวังหลวงปีละสองครั้ง ฮ่องเต้ผู้ไม่มีฮองเฮาจะพาเหล่าสนมเอกไปร่วมงาน และนางกำนัลผู้ดูแลพระสนมนางนั้นมีหน้าที่ต้องติดตามไปด้วย
 
ภายในวังหลัง พระสนมเกียคุโยมีศักดิ์เป็น "กุ้ยเฟย" พระสนิมริฟาเป็น "เสียนเฟย"
ส่วนอีกสองท่าน "เต๋อเฟย" และ "ซูเฟย" รวมทั้งหมดเป็นสี่นาง พวกนางคือพระสนมชั้นเอก
 
ความจริงแล้ว งานรื่นเริงในฤดูเหมันต์ควรมีเพียงเต๋อเฟยและซูเฟยเข้าร่วมงาน หากในครั้งก่อน พระสนมเกียคุโยและพระสนมริฟาที่เพิ่งคลอดบุตรยกเว้นการเข้าร่วมงาน ในครั้งนี้พระสนมทั้งสี่จึงมาร่วมงานโดยพร้อมเพรียงกัน
 
"พร้อมเพรียงกันหรือเจ้าคะ"
"ใช่แล้ว ทางนี้ก็ต้องปลุกขวัญก่อนเข้าร่วมเหมือนกัน"
 
มิน่าเล่า อินฟาจึงได้หายใจแรงฮึดฮัดเช่นนี้
ไม่เพียงเป็นโอกาสน้อยครั้งที่จะได้ออกนอกวังหลัง นี่ยังเป็นงานเปิดตัวราชธิดาหลินลี่ เป็นเวทีที่พระสนมเอกจะได้ประชันโฉมกันอย่างพร้อมเพรียง
 
เพื่อพระสนมเกียคุโยที่มีนางกำนัลส่วนตัวน้อยคนอยู่แล้ว เหมาเหมาไม่อาจใช้คำว่าไม่คุ้นชินเป็นเหตุไม่เข้าร่วม นางยังทราบดีว่าเพราะเป็นที่สาธารณะเช่นนั้น หน้าที่ผู้ทดลองพิษจึงยิ่งเป็นที่จับตามอง

(ฝนโลหิตอาจโปรยปรายก็เป็นได้)

สัญชาติญาณของเหมาเหมาถูกต้อง
น่าลำบากใจตรงที่ถูกต้องนั่่นเอง

"ยัดหน้าอกเพิ่มหน่อยน่าจะดีนะ รอบๆ บั้นท้ายนี่ก็ขอเพิ่มขนาดด้วยได้ไหม"
"แล้วแต่เถอะเจ้าค่ะ"
 
นางโดนผ้ารัดแน่นจนเอวกิ่ว อินฟาที่ปรับความยาวของกระโปรงและแขนเสื้ออยู่ยังงัดไม้ตายมาซ้ำ

"ต้องประทินโฉมให้ดีด้วยนะ เจ้าต้องพยายามซ่อนกระบ้าง"

ไม่ต้องบอกว่านางได้แต่ส่งรอยยิ้มฝืดเฝื่อนให้อินฟาที่กำลังยิ้มละไม
 

○●○

เห็ดสนนึ่งหม้อดิน

 




NEKOPOST.NET