NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Kusuriya no Hitorigoto คำรำพึงจากร้านยา

Ch.1 - เหมาเหมา


(อยากกินของย่างเสียบไม้กลางแจ้งจัง)

เหมาเหมาถอนใจพลางเงยหน้าขึ้นมองฟ้าแจ้ง
บัดนี้ตนอยู่ในโลกที่งดงามตระการตายิ่งกว่าที่เคยพบมา หนำซ้ำยังตั้งอยู่ในกองตะกอนขุ่นคลั่กของเหล่าโรคาพยาธิทั้งปวง

(สามเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าพ่อได้ทานข้าวบ้างหรือเปล่า)

วันก่อน ยามนางเข้าป่าไปหาสมุนไพร พลันได้พบกับเหล่าผู้ลักคร่าตัวที่มาในนามของชาวหมู่บ้าน หนึ่ง สอง และสาม

เป็นการระดมพลแต่งงานครั้งยิ่งใหญ่ที่สร้างความเดือดร้อนไปทั่วหย่อมหญ้า หรือก็คือการคร่าตัวสตรีเข้าสู่วัง

เอาเถิด เบี้ยรายเดือนก็ได้รับ ถ้าทำงานได้สักสองปีก็อาจได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน หากมาด้วยความตั้งใจของตน ก็นับเป็นสถานที่ทำงานที่ไม่เลว
หากสำหรับเหมาเหมาที่ประกอบอาชีพผู้ปรุงยาดำรงชีวิตตามอัตภาพแล้ว กลับถือเป็นเรื่องเดือดร้อนอย่างยิ่ง

สำหรับพวกผู้ฉุดคร่าคนแล้ว จะลักตัวหญิงสาววัยกำดัดขายให้ราชสำนักหาเงินเสพสุรา หรือนำมาใช้เป็นตัวแทนบุตรสาวของตน เหล่านั้นเหมาเหมาล้วนไม่ได้สนใจ ไม่ว่าจะมีเหตุผลเช่นไร ผู้รับเคราะห์ล้วนเป็นนาง

มิเช่นนั้นแล้ว นางก็ไม่ประสงค์จะเกี่ยวข้องกับสถานที่เช่นวังหลังไปชั่วชีวิต

เหล่าสตรีนางในสวมอาภรณ์งดงาม แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมและเครื่องหอมรุนแรงชวนสำลัก ผุดรอยยิ้มเจือจางตราตรึงบนใบหน้า

ทำงานร้านยามา ทำให้นางรู้ว่าไม่มีพิษใดจะน่ากลัวเท่ารอยยิ้มของสตรี
จะเป็นสตรีสูงศักดิ์ในวังหรือแหล่งเริงรมย์ใต้ปราสาทล้วนมิผิดแผกแตกต่าง

นางหยิบตะกร้าผ้าซักที่วางอยู่แทบเท้าขึ้น มุ่งหน้าไปยังด้านในตัวตึก ผิดกับด้านนอก ที่สวนกลางอันไร้เครื่องประดับตกแต่งเป็นที่ตั้งของบ่อน้ำหิน  เหล่าผู้รับใช้ที่แยกไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรีต่างหอบหิ้วเสื้อผ้าอาภรณ์มากมายมาซักตาก

โดนทั่วไปแล้ววังหลังเป็นแดนหวงห้ามสำหรับบุรุษ ผู้ที่เข้ามาได้มีเพียงท่านผู้มีศักดิ์สูงสุดในประเทศและราชวงศ์ จากนั้นก็อดีตบุรุษที่สูญเสียสิ่งสำคัญไปเท่านั้น แน่นอนว่าที่อยู่ตรงนั้นคือพวกหลัง
แม้จะรู้สึกบิดเบี้ยวอยู่บ้าง หากเหมาเหมาก็คาดว่าพวกเขาคงทำไปด้วยผลประโยชน์อันใด

เมื่อวางตะกร้าลง นางก็มองตะกร้าที่วางเรียงรายไว้ในตัวตึกด้านข้าง ไม่ใช่เสื้อผ้าสกปรก แต่เป็นส่วนที่ซักตากแล้ว

มองดูป้ายไม้ที่แขวนไว้ตรงมือจับ มีภาพจำลองพรรณไม้และตัวเลขขีดเขียนไว้

ในหมู่นางกำนัลมีสตรีที่อ่านหนังสือไม่ออก นั่นเพราะเป็นการรวบรวมคนอย่างเร่งร้อนถึงขั้นต้องฉุดคร่า แม้จะได้รับการสั่งสอนมารยาทขั้นต่ำก่อนส่งเข้าวัง หากถึงขั้นตัวอักษรแล้วก็เกินกำลัง ในหมู่สตรีบ้านนอก มีคนที่รู้อักษรเกินกว่าครึ่งก็นับว่าดีถมไปแล้ว

เป็นผลร้ายจากวังหลวงที่ขยายตัวรวดเร็วก็ว่าได้ ปริมาณเพิ่มขึ้นหากคุณภาพสวนทาง
แม้จะไม่อาจเทียบชั้นอุทยานบุปผาของฮ่องเต้องค์ก่อน หากนางสนมนางกำนัลรวมกันแล้วก็สองพันคน รวมขันทีด้วยก็สามพันคน

เหมาเหมาเป็นหญิงรับใช้ชั้นล่างสุด ไม่มีแม้กระทั่งสังกัดเป็นเรื่องราว ไม่มีโล่กำบังหลัง ความจริงสตรีที่ถูกฉุดคร่ามาเพื่อให้ได้จำนวนครบตามต้องการก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เอาเถิด หากนางมีเรือนร่างอวบอิ่มดุจดอกโบตั๋น หรือมีผิวขาวผ่องดังจันทราเต็มดวง ก็อาจยังพอจะได้รับยศนางสนมชั้นล่าง หากสิ่งที่เหมาเหมามีคือผิวสุขภาพดีที่ปรากฎรอยกระและแขนขาลีบเล็กราวกิ่งไม้แห้ง

(รีบทำงานให้เสร็จดีกว่า)

พอหาตะกร้าที่มีป้ายดอกบ๊วยและตัวอักษร "สิบเจ็ด" พบ เหมาเหมาก็วิ่งเหยาะๆ  นางอยากกลับไปห้องก่อนฟ้ามืดหนักอึ้งจะทันหลั่งน้ำตา

เจ้าของตะกร้าผ้าซักเป็นนางสนมชั้นล่าง เทียบกับนางสนมชั้นล่างผู้อื่นแล้ว แม้ข้าวของเครื่องใช้ในห้องส่วนตัวที่ได้รับจะหรูหรากว่า หากว่าฉูดฉาดบาดตา  คาดว่าเจ้าของห้องคงเป็นบุตรสาวนายวาณิชย์ที่มีฐานะไม่ต้อยต่ำ หากได้รับพระราชทานยศก็จะได้รับอนุญาตให้มีนางกำนัลติดตามตัว ทว่านางสนมยศต่ำนั้นจะมีนางกำนัลได้อย่างมากก็สองคนเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ นางกำนัลชั้นล่างอย่างเหมาเหมาที่ไม่ได้รับใช้เจ้านายคนไหนเป็นพิเศษจึงทำหน้าที่หอบหิ้วตะกร้าผ้าไปมาเช่นนี้

นางสนมชั้นล่างได้รับพระราชทานห้องส่วนตัวในวังหลัง หากสถานที่นั้นอยู่ติดริมรั้ววัง จึงแทบจะไม่สะดุดสายพระเนตรฮ่องเต้ แต่กระนั้น หากมีคำสั่งให้เข้าถวายการปรนนิบัติแม้เพียงครั้งเดียว ก็สามารถย้ายห้องได้ ส่วนถวายการปรนนิบัติครั้งที่สองย่อมหมายถึงการได้รับความดีความชอบ

ในขณะเดียวกัน นางสนมที่อายุล่วงเลยไปโดยไม่ได้รับการเหลือบแล หากมิใช่ว่าตระกูลมีอำนาจใหญ่หลวงก็จะถูกลดยศ อย่างร้ายที่สุดก็จะถูกประทานเป็นรางวัลแก่ผู้อื่น จะถือว่าอับโชคหรือไม่จำต้องดูว่าถูกประทานให้แก่ผู้ใด หากเหล่านางในล้วนกลัวเกรงจะถูกตกรางวัลให้กับขันทีเป็นที่สุด

เหมาเหมาเคาะประตูเบาๆ

"วางไว้ตรงนั้นแหละ"

ผู้ที่เปิดประตูตอบอย่างแห้งแล้งคือนางกำนัลประจำห้อง
ข้างในเป็นนางสนมที่แกว่งจอกเหล้าส่งกลิ่นหอมเอียน
คาดว่าก่อนเข้าวังมานางคงมีรูปโฉมงดงามเป็นที่เลื่องลือ หากเป็นเพียงกบจ้อยในบ่อน้ำน้อย คาดว่านางคงเจอมวลบุปผางามตระการตาเบียดบังจนระย่อท้อใจ ระยะหลังมานี้แทบจะไม่ย่างกรายออกจากห้อง

(อยู่ในห้องแบบนั้น ไม่มีใครมาหาหรอกนะ)

เมื่อรับตระกร้าผ้าของห้องข้างๆ มาแล้ว เหมาเหมาก็กลับไปยังลานซักผ้า

ยังมีงานเหลืออีกมาก
แม้จะไม่ได้มาด้วยความตั้งใจของตน หากเมื่อได้รับเงินเบี้ยหวัด นางก็ตั้งใจจะทำงานในส่วนที่ได้รับ
โดยพื้นฐานแล้วเป็นคนขยันขันแข็ง นั่นก็คือเหมาเหมา อดีตร้านยา

หากทำงานไปอย่างเรียบๆ ร้อยๆ ซักวันก็คงได้ออกไป

แต่น่าเสียดายที่ความคิดของเหมาเหมาดูจะไร้เดียงสานัก
ไม่อาจคาดเดาว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นในวันหน้า นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่าชีวิต

สำหรับเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปี นางถือว่ามองการณ์ไกล หากก็ยังมีสิ่งที่ตนไม่อาจระงับ

นั่นก็คือความอยากรู้อยากเห็นและกระหายต่อความรู้

และความยุติธรรมอีกเพียงเล็กน้อย

อีกไม่กี่วันให้หลัง เหมาเหมาจะเป็นผู้เปิดโปงความจริงอันลี้ลับพิสดาร

มรณกรรมต่อเนื่องของเหล่าทารกน้อยที่ถือกำเนิดในวังหลัง
คดีที่เล่าขานกันว่าเป็นคำสาปของนางสนมรุ่นก่อน สำหรับเหมาเหมาแล้ว หาได้ถือเป็นเรื่องลี้ลับพิสดารอันใดไม่




NEKOPOST.NET