NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.47 - ระบบปากไม่ดีแบบนี้โฮสต์ไม่ชอบเลย


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข: แพนด้าคุง

"แม่ทัพใหญ่เซียวเม้งไปที่ร้านอาหาร?" องค์รัชทายาทประลาดใจถามฉู่ชี่ด้วยความสับสน

ฉู่ชี่ลูบเครางามของเขามุมปากของเขาขดตัวแล้วพยักหน้า เขารู้สึกแปลกใจเหมือนกันเขาไม่คิดว่าแม่ทัพใหญ่เซียวเม้งจะมาปรากฏตัวที่ร้านอาหาร

"เจ้ารู้ไหมว่าทำไมแม่ทัพใหญ่เซียวเม้งถึงมาปรากฏตัวที่ร้านอาหาร?" องค์รัชทายาทลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆถาม

ฉู่ชี่ขมวดคิ้วอย่างช้าๆตอบออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก "บางทีแม่ทัพใหญ่เซียวเม้งมากินอาหารที่ร้านนี้เพราะว่าที่ร้านมีรสชาติที่อร่อยมาก..."

องค์รัชทายาทหันหัวไปทางฉู่ชี่ทำท่าเหมือนจะยิ้ม "เจ้าคิดว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้จริงเหรอ? แม่ทัพเซียวเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์ระดับที่เจ็ด เขาได้มาถึงสภาวะที่ไม่จำเป็นจะต้องได้กินอาหารแล้ว เพราะเขาไม่มีความหิวในการกินอาหารหรือดื่มอะไรทำไมเขาต้องไปร้านอาหารเพราะอาหารอร่อยด้วย?"

มุมปากของฉู่ชี่ขดตัวขึ้นเขาเชื่อว่าแม่ทัพเซียวไปกินอาหารที่นั้น องค์รัชทายาทไม่เคยกินอาหารในร้านนั้นมาก่อนเขาจึงนึกภาพไม่ออก เขาจะไม่สงสัยเลยหากว่าเขาได้กินอาหารที่นั้นสักครั้งหนึ่ง

ไม่ว่าจะจากมุมไหนฉู่ชี่ก็คิดว่าอาหารร้านเล็กๆนั้นน่าทึ่งจริงๆ

"ฝ่าบาทข้าจะออกไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้" ฉู่ชี่พูดแล้วกำมือคำนับไม่ได้เถียงอะไร

"ไปเถอะ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความสุขเมื่อไปร้านนั้นนะ ร้านนั้นอร่อยๆจริงๆเหรอ?" องค์รัชทายาทถามฉู่ชี่เบาๆ ดูเหมือนฉู่ชี่เท่านั้นที่จะรู้ดี

"พะยะคะ ฝ่าบาท โดยเฉพาะปลาต้มเสฉวน........มันอร่อยและนุ่มมาก" ฉู่ชี่ดวงตาสว่างขึ้นและตอบกลับไป ทันทีที่เขารู้ตัวว่าพูดอะไรกับองค์รัชทายาทเขาก็ปิดปากแล้วขอตัวออกไป ด้วยรอยยิ้มที่ฝืนยิ้ม

"ปลาต้มเสฉวน......มันดูน่าอร่อยนะ" องค์รัชทายาทแปลกใจอยู่สักพักแล้วยิ้มออกมาบนใบหน้า

...

ยามกลางคืนเข้ามาแสงจันทร์ก็ปกคลุมลงมา เหมือนกับผ้าคลุมหน้าปกคลุมผิวโลก

ในห้องครัวของร้านเล็กๆฟงฟง

บู่ฟงหายใจเข้ามาลึกๆ เอากรงไก่เลือดฟินิกส์ออกมาจากตู้ ไก่ที่ถูกจับก็ส่งเสียงร้องไม่หยุด

หลังจากที่บู่ฟงถอนขนสีเลือดออกแล้วล้างขี้ไก่เลือดฟินิกส์ออกจากลำไส้แล้ว บู่ฟงก็ทำตามสูตรในทำซุปโสมสีม่วงไก่เลือดฟินิกส์อีกครั้ง

เขาหั่นส่วนหัวของโสมสีม่วงออกแล้วเทน้ำของมันใส่จาน จากนั้นก็หั่นโสมสีม่วงมาหั่นเป็นชิ้นๆแล้วเอาสมุนไพรวิญญาณยัดใส่กระเพาะอาหารของไก่เลือดฟินิกส์ สุดท้ายเขาก็เอาหม้อดินออกมา เติมน้ำที่ได้จากน้ำพุวิญญาณแล้วเอาไก่เลือดฟินิกส์ใส่ลงไป

เขาตุ๋นมันลงไปหม้อดินสักพักจนรู้สึกว่ากลิ่นเนื้อของมันจะลอยไป ตอนที่บู่ฟงเปิดฝาไอน้ำก็ลอยขึ้นมาอย่างหนาแน่น กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์กับของสมุนไพรวิญญาณก็ลอยออกมาผสมกัน ทำให้เขารู้สีดสดชื่นหลังจากนั้นเขาก็เทน้ำโสมสีม่วงลงไปในหม้อดินแล้วปิดฝา ตอนนี้ก็ถึงเวลาของขั้นตอนที่สำคัญที่สุด

"ระบบ ข้าจะใช้พลังงานที่แท้จริงทำอาหารได้อย่างไร? ข้าจะต้องถ่ายพลังงานที่แท้จริงลงไปที่หม้อวิญญาณเหรอ?" บู่ฟงถามด้วยความแปลกใจ

"การใช้พลังงานที่แท้จริงทำอาหาร: พ่อครัวจะต้องใช้พลังงานที่แท้จริงหล่อเลี้ยงวัตถุดิบโดยให้มันซึมซาบผ่านห้องครัว เป็นการทดสอบความสามารถในการควบคุมพลังวิญญาณที่แท้จริงของพ่อครัวและเพื่อควบคุมรสชาติของอาหารแต่ละจาน

บู่ฟงสะดุ้งเมื่อได้ยินคำอธิบายของระบบ เขามองไปที่หม้อดินที่ตั้งอยู่บนเตาไฟ แล้วเห็นความร้อนที่พวยพุ่งออกมาจากมัน

"ระบบมั่นใจแล้วเหรอ? ตอนที่ข้าเอามือวางไว้บนหม้อดินมือของข้าจะไม่ไหม้?" มุมปากของบู่ฟงขดตัวแล้วกระตุก

"หม้อดินนี้ถูกทำขึ้นมาเป็นพิเศษ มันจะปรับอุณหภูมิเองเมื่อตรวจจับพลังงานที่แท้จริงได้ โฮสต์ไม่จำเป็นต้องกังวล"

บู่ฟงไม่อยากจะเชื่อนัก เขายกมือขึ้นมันส่องแสงประกายเหมือนมันถูกปกคลุมโดยผ้าม่าน

นักรบบ้าคลั่งระดับที่สามสามารถแสดงพลังงานที่แท้จริงออกไปภายนอกร่างกายได้ นี่เป็นจุดเริ่มต้นขั้นพื้นฐานที่ต้องใช้พลังงานที่แท้จริงปรุงอาหาร

ท่าทางของบู่ฟงจริงจังแล้วค่อยๆเอาฝ่ามือใส่ลงไปในหม้อดิน เขารู้สึกอุ่นแต่กลับไม่ร้อนอย่างที่เขาคาดเอาไว้

"แปลกมาก" บู่ฟงหลุดพูดออกมาด้วยความตกใจ

จากนั้นเขาก็ปิดตาควบคุมพลังงานที่แท้จริงที่อยู่ในร่างของเขา แล้วค่อยๆใส่พลังงานที่แท้จริงใส่ลงไปในหม้อดินที่กำลังเดือดอยู่ทีละนิด....

มันค่อยๆไหลผ่านไปแต่มองมันไม่เห็นเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิตอนกลางคืน

ภายในฝาบู่ฟงรู้สึกได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงของส่วนผสมที่มีอยู่ในหม้อดิน พวกมันดูดซับพลังวิญญาณเข้าไปอย่างต่อเนื่อง ภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังที่แท้จริง และน้ำโสมสีม่วงก็ซึมซาบลงไปในเนื้อไก่เช่นกัน

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงหลังจากที่บู่ฟงค่อยๆถ่ายพลังวิญญาณลงไปบู่ฟงค่อยๆหยุดแล้วดึงมือออกมา

หยาดเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากของเขา การเสียพลังที่แท้จริงไปทำให้เขารู้สึกเหนื่อย

บู่ฟงนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อฟื้นตัวเองครึ่งชั่วโมง แล้วควบคุมพลังงานที่แท้จริงลงไปในหม้อดินอีกครั้งให้วัตถุดิบผสานกันอย่างต่อเนื่อง

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงเขาก็เอามือออกแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อบนใบหน้า

ในตอนนี้เขาไม่รู้ตัวว่าห้องครัวถูกปกคลุมด้วยกลิ่นหอมมาก มีกลิ่นเนื้อสัตว์และกลิ่นสมุนไพรผสานอยู่ในกลิ่นหอม

เมื่อเทียบกับวันก่อนส่วนผสมนี้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายยิ่งกว่า ถ้ากลิ่นหอมที่เคยได้ผ่านมาแล้วทำให้คนรู้สึกเหมือนกับว่าอยู่ในลำธารกลิ่นหอม ในตอนนี้กลิ่นหอมนี้เหมือนอยู่ในแม่น้ำกลิ่นหอมที่ไหลเชี่ยว

บู่ฟงสูดกลิ่นหอมเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ เพียงแค่ดมกลิ่นนี้สองสามครั้งเขาก็เริ่มหลงใหลมันแล้ว นี่เป็นผลลัพท์จากการเข้าสู่การเริ่มทำอาหารจริงๆ มันดียิ่งกว่าอาหารธรรมดารสชาติของมันก็คงจะดีด้วยเช่นกัน

พลังงานที่แท้จริงก็เหมือนเครื่องปรุงรส หลังจากที่ใส่มันลงไปในวัตถุดิบ ก็จะเกิดรสชาติพิเศษที่ปรับปรุงรสชาติทั้งหมดของวัตถุดิบ นอกจากนี้พลังวิญญาณที่กระจายออกไปก็จะทำให้รสชาติของอาหารสม่ำเสมอกัน

หลังจากที่อาหารทั้งหมดสุกและใช้เวลาทำอาหารไปครึ่งชั่วโมงโดยใช้พลังงานที่แท้จริงไปสองครั้ง ซุปโสมสีม่วงเลือดฟินิกส์ก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว แม้ในใจของบู่ฟงจะรู้สึกหิวเมื่อได้รับกลิ่นของอาหารจานนี้

เมื่อเอาหม้อดินวางไว้บนโต๊ะ บู่ฟงก็เปิดฝากลิ่นหอมก็พวยพุ่งออกมาทันที ละอองกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ

หลังจากที่บู่ฟงหายใจเอาอากาศเข้าไป บู่ฟงก็มองเข้าไปในหม้อดินนั้น

ในตอนนั้นเองสีหน้าของเขาก็มีแต่ความสุขจนไม่อาจอธิบายได้ "ข้าทำสำเร็จ"

ไก่เลือดฟินิกส์นอนอยู่นิ่งๆในหม้อดิน เนื้อไก่เป็นเหมือนวุ้นใส มีฟองอากาศเดือดปุดๆออกมาเพราะความร้อน ซุปเป็นสีเหลืองอำพันไม่จับตัวเป็นก้อน เห็นได้ชัดว่าส่วนผสมแทรกซึมเข้าไปอย่างเต็มที่ด้วยการใช้พลังงานที่แท้จริงปรุงอาหาร

ท้องของบู่ฟงร้อง เนื้อไก่เลือดฟินิกส์มันดูสวยงามเหมือนงานศิลปะมันดูน่ากินมาก

"ระบบตอนนี้ข้าทำซุปโสมม่วงไก่เลือดฟินิกส์สำเร็จแล้วใช่ไหม?" บู่ฟงถามระบบตรงๆ เขาเป็นอัจฉริยะ แค่ใช้พลังงานที่แท้จริงทำอาหารมันจะยากตรงไหนกัน?

"มันแทบจะเป็นไม่มีอะไรดีเลย โฮสต์ต้องการให้ระบบประเมินซุปโสมม่วงไก่เลือดฟินิกส์ในตอนนี้เหรอ?" ระบบถามอย่างจริงจัง

บู่ฟงงงอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรระบบก็เริ่มประกาศผลโดยรวมออกมา

"โฮสต์ไม่สามารถคงสภาพไก่เลือดฟินิกส์ได้ทั้งหมด ผิวของมันช้ำ น้ำโสมสีม่วงถูกใส่เร็วเกินไป ชิ้นโสมสีม่วงที่ถูกหั่นก็หั่นอย่างไม่สม่ำเสมอ การควบคุมพลังงานที่แท้จริงในการปรุงอาหารอยู่ในระดับต่ำ ผลทั้งหมดโดยรวม:ซุปโสมสีม่วงไก่เลือดฟินิกส์ไม่มีสรรพคุณใดๆ"

บู่ฟงหันไปมองซุปไก่ด้วยท่าทางเฉยชา เขาคิดว่าซุปนี้มันสมบูรณ์แบบแล้วแต่มันก็ยังไม่สมบูรณ์แบบ กลิ่นของมันก็ไม่ค่อยจะหอมเหมือนกัน

"ระบบปากไม่ดีแบบนี้โฮสต์ไม่ชอบเลย"

บู่ฟงโกรธมาก เขาตัดสินใจที่จะซุปไก่เนื้อมันเย็นลง เขาเปลี่ยนไปสนใจซุปโสมม่วงไก่เลือดฟินิกส์

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทดลองชิมอาหารที่ใช้พลังจิตวิญญาณในการปรุงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

 

//ใครชอบอ่านปกติ ก็อ่านได้ทุกวันจันทร์ พุธ และ ศุกร์นะ คือผมขอพวกพี่ที่คุมนิยายเรื่องนี้ไว้แล้ว เขาให้ได้ตามนี้ เพราะเรื่องนี้น่าจะเอา Concept บู่ฟง คือไม่ง้อคน ฮ่าๆ -..- (ล้อเล่น!) ผมขอไปแปลนิยายวิถีกระบี่ทะยานฟ้าก่อนนะครับ น่าจะปั่นวันละสองตอน ในกลุ่มของบู่ฟงอีกสองตอน รวมเป็นแปลวันละ 4 ตอน จะเป็นโลมมมม

 

 

สปอยยยยย อย่าดูหมิ่นหมาดำขอร้อง! ถ้าเจ้ายังไม่ได้ฟังเสียงของมัน

ทำไมหรือ...?

.

.

.

มัน... มันพูดภาษาคนได้!!

 

!!!!!!!!




NEKOPOST.NET