[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 41 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.41 - จ้าวหรูเกอผู้ถูกซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาพิชิต


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

“กล้าดียังไง!” รูม่านตาของจ้าวหรูเกอหดตัว แล้วเอามือกระแทกโต๊ะลงด้วยความโกรธเกรี๊ยว

โต๊ะนั้นถึง สั่นอย่างรุนแรง เขารู้สึกว่าผู้ชายลึกลับผู้นี้ช่างหยิ่งยโสเกินไป

 

ใครเป็นเสนาบดีฝั่งซ้าย? ในฐานะขุนนางของเมืองหลวงเขาเทียบได้เท่ากับแม่ทัพใหญ่เสี่ยวเม้ง แต่เสียงของเขาเต็มไปความเกลียดชังเสนาบดีฝั่งซ้าย เขาไม่มั่นใจว่าชายคนนี้กำลังโกรธหรือมีความแค้นกันแน่

 

ไม่ช้าดวงตาของจ้าวหรูเก่อก็สว่างขึ้นมา พลังงานที่แท้จริงไหลผ่านร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง บนผิวหนังของเขาในตอนนี้ กลายเป็นกำลังรวบรวมพลังงานที่แท้จริงอยู่

 

“เจ้าเสียงดังเกินไปแล้ว นี่เป็นร้านของเถ้าแก่เจ้าต้องกินมันอย่างสงบ ถ้าเจ้าอยากจะสู้ละก็ลุกขึ้นมาจากที่นี่ซะ!” ชายลึกลับคนนั้นพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่สนใจจ้าวหรู่เกอที่ต้อนนี้ปลดปล่อยกลิ่นอายเพื่อรวบรวมพลังงานที่แท้จริงเลยแม้แต่น้อย

 

เสร็จแล้วชายคนนั้นก็หดนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ลงไป เหมือนทำท่าเล่นกับแมลงตัวเล็กๆ

 

ตุ๊บ

 

สามคนโฉดโอวหยางย้ายไปนั่งตรงหน้าโอวหยางเสี่ยวยี่ทันที ขนของพวกเขาลุกขึ้นมาเมื่อมองไปชายลึกลับ

 

เซียวเหยี่ยนหยู่รูม่านตาหดตัวลงแล้วรวบรวมพลังงานที่แท้จริงในร่างกายของนาง

 

ชี่ ชี่

 

เพียงแค่การสะบัดนิ้วของชายคนนั้น พลังงานที่มองไม่เห็นก็พุ่งออกมา ร่างกายของจ้าวหรูเกอนิ่งไปสักพัก กลิ่นอายที่แพร่ออกมารอบตัวของเขาก็หดหายไป

 

กลายเป็นมีเสียงคร่ำครวญออกมาตัวของเขา เมื่อล้มลงไปกับพื้น....

 

จ้าวหรู่เกอตกใจ ร่างกายของเขาสั่นเทิ้ม ริมฝีปากของเขาก็สั่นตาม มันน่ากลัวมากเกินไป....ในตอนนั้นจ้าวหรูเกอนึกว่าจะตายไปแล้ว

 

จุดแดงๆปรากฏบนหน้าผากของเขาแล้วมันก็ลุกลามไปอย่างไปอย่างรวดเร็ว

 

“หากตอนนี้ข้ากับเจ้าไม่ได้อยู่ที่ร้านของเถ้าแก่บู่แล้วล่ะก็ เจ้าต้องกลายเป็นศพไปแล้ว!” ชายลึกลับพูดออกมาอย่างไม่สนใจแล้วชักแขนออกไปแล้วเงียบ

 

ตอนนี้บรรยากาศในร้านกลายเป็นหนาวเหน็บ ทุกคนกลั้นลมหาย

 

ใบหน้าจ้าวหรูเกอที่แสดงออกมาแทบดูไม่ได้ เขาลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินกลับมานั่งลงอย่างเงียบๆ

 

สามคนโฉดโอวหยางดึงโอวหยางเซี่ยวยี่ไปตรงที่ๆปลอดภัยเหมือนกัน ชายลึกลับที่โจมตีออกมานั้นน่ากลัวอย่างมาก อย่างน้อยเขาก็ต้องอยู่ในระดับราชันนักรบ

 

นี่เป็นแค่การประเมินทั้งหมด จ้าวหรู่เกอเป็นนักรบบ้าคลั่งระดับสามที่กำลังจะอยู่ในระดับวิญญาณนักรบระดับสี่ แม้แต่ราชันนักรบระดับห้าถ้ามีปัญหาก็อาจจะถูกเขาฆ่าทิ้งในทันที เขาต้องอยู่ในระดับจักรพรรดินักรบระดับห้าเป็นแน่

 

อารมณ์อึดอัดยังอยู่อยู่ในร้านอีกนาน กลิ่นหอมฟุ้งก็ล่องลอยออกมาจากห้องครัว

 

“ข้าวผัดสูตรปรับปรุงพร้อมแล้ว” เสียงของบู่ฟงดังออกมาจากภายในห้องครัว ชามข้าวผัดสีทองเปล่งแสงออกมาก็อยู่ที่หน้าต่าง

 

โอวหยางเสี่ยวยี่เดินไปเอาอาหาร

 

กลิ่นหอมที่อบอุ่นแพร่กระจายไปทั่วร้านท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเย็นภายในร้าน กลิ่นหอมเหมือนผ้าไหมลูบไล้ใบหน้าของพวกเขา ราวกับว่าหัวใจของพวกเขาถูกหยอกเหย้า

 

“กลิ่นหอมมาก” จ้าวหรูเกอสูดดมกลิ่นหอมเหมือนกับว่าอาการปวดบวมบนหน้าผากของเขาจะหายไป

 

เซียวเสี่ยวหลงก็เอาจานข้าวผัดไข่มาทันที เขาถือช้อนสีฟ้าขาวไว้ในมือแล้วเริ่มกินอาหาร

 

จ้าวหรู่เกอกลืนน้ำลาย เขาไม่เคยได้กินข้าวผัดมาก่อน กระเพาะของเขาในตอนนี้ก็ส่งเสียงร้องจากกลิ่นหอม

 

เซียวเสี่ยวหลงกำลังหมกหมุ่นอยู่กับการกินอาหารมีข้าวติดอยู่ที่มุมปากของเขา เขารู้สึกได้ถึงการจ้องมองที่มีความปรารถนาอย่างรุนแรง เขายิ้มแล้วถามจ้าวหรูเกอว่า “เจ้าอยากจะลองดูไหม?”

 

จ้าวหรู่เกอมองไปที่เขาแล้วพยักหน้าลงนิดๆ

 

“หากเจ้าอยากลองก็ซื้อมันในครั้งหน้า” เซียวเสี่ยวหลงเอาลิ้นเลียมุมข้าวที่ติดปากแล้วทำท่าทางพูดล้อเลียน

 

จ้าวหรูเกอตัวแข็งทันที ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธแล้วคิดว่า “เขากล้าดียังไงมาล้อเล่นข้าแบบนี้”

 

“ขนมจีบทองคำพร้อมแล้ว” บู่ฟงส่งเสียงดังออกมาอีกครั้ง

 

จากนั้นโอวหยางเสี่ยวยี่ก็ยกขนมจีบทองคำมาวางต่อหน้าเซียวเหยี่ยนหยู่ ขนมจีบทองคำนี้เป็นเหมือนงานศิลปะที่ละเอียดอ่อนประณีตและมันส่องสว่างส่องประกายทองคำ

 

เซียวเหยี่ยนหยู่ก็เอาตะเกียบไม้ไผ่คีบขนมจีบออกมา น้ำซุปก็ไหลออกมาปล่อยกลิ่นหอมยั่วยวนให้กินทันที

 

ก่อนที่น้ำซุปจะไหลออกมาจากขนมจีบ เซียวเหยี่ยนหยู่ก็เอามันยัดใส่ปากทันที ริมฝีปากบางของนางยิ่งน่าหลงใหลยิ่งขึ้น ตอนที่น้ำมันติดริมฝีปากของนาง

 

ตอนนี้ดวงตาของจ้าวหรูเก่อกำลังสับสน เขาไม่แน่ใจว่าเขากำลังมองอาหารหรือสาวงามกันแน่ แต่...เห็นได้ชัดว่าฉากนี้ล้วนเป็นอหารตาของเขา

 

จานต่อไปก็มาเร็วขึ้น

 

ปลาหมักพริกถูกยกมาแล้ว จานนี้หนักไปสำหรับโอวหยางเสี่ยวยี่บู่ฟงจึงต้องยกมาเอง เมื่อเขาเดินเข้าไปที่ตรงที่โต๊ะกินอาหารเขาก็ตรงตกใจเมื่อเห็นชายลึกลับสวมหมวกไม้ไผ่

 

ชายลึกลับพยักหน้าบู่ฟงก็พยักหน้าตอบเหมือนกัน

 

เมื่อตอนที่ปลาหมักพริกโผล่ออกมา กลิ่นเหล้าหอมจนเกือบจะกลบอาหารจานอื่นๆไปจนหมด ดวงตาของชายลึกลับก็สว่างขึ้นมาแล้วมองไปที่ปลาหมักพริก

 

“จากที่ดูมัน.....มันก็น่ากินดี” ชายคนนั้นคิดกับตัวเอง “ข้าไม่รู้ว่านอกจากมีเหล้าชั้นเลิศ เถ้าแก่บู่ยังทำอาหารได้ชั้นหนึ่งอีกด้วย”

 

“ซี่โครงกระดูกหมูอ่อนขี้เมาเสร็จแล้ว” หลังจากที่กลับไปที่ห้องครัวเสียงของบู่ฟงก็ดังขึ้นมา

 

โอวหยางเสี่ยวยี่กำลังรออยู่ที่หน้าต่าง นางมองไปข้างหน้ามองจานใหม่ล่าสุดของบู่ฟง

 

กลิ่นส้มเขียวหวานหอมของซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาอยู่ตรงหน้าโอวหยางเสี่ยวยี่ เพียงแค่กลิ่นหอมที่อยู่ตรงหน้าของนางก็ทำให้น้ำลายสอขึ้นมาได้แล้ว

 

มันหอมมากกลิ่นหอมเปรี้ยวหวานชวนชิมทำให้โลลิน้อยแทบจะเสียการควบคุม

 

น่าเสียดายคนที่สั่งจานนี้.........กลับเป็นเจ้าจ้าวหรู่เก่อ

 

นางไม่อยากยกจานนี้ไปให้จ้าวหรู่เกอ เขาหยิบตะเกียบไม้ไผ่ถือเอาไว้รออยู่ในมือของเขา กลิ่นหอมของซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาหอมมากมันทำให้เขาทนรอแทบจะไม่ไหว

 

เขาใช้ตะเกียบคีบซี่โครงอ่อนเข้าไปในปาก รสชาติเปรี้ยวหวานระเบิดออกมาทันที กลิ่นหอมของเนื้อเพิ่มขึ้นมันห่อหุ้มปากของเขาแล้วบุกโจมตีปากของเขาทันที กระดูกซี่โครงอ่อนยังร้อนอยู่นิดๆช่วยไม่ได้ที่ต้องรอให้เย็นลงก่อน

 

กลิ่นหอมของเนื้อเข้าปกคลุมทั้งร้านทันที

 

เซียวเสี่ยวหลงก็หยุดกินและเซียวเหยี่ยนหยู่ก็ดูไปที่จ้าวหรู่เกอเหมือนกัน....มันหอมมากเลย

จ้าวหรูเก่อมีความสุขมากจนแทบจะหลั่งน้ำตา มันอร่อยมาก เขารู้สึกว่าห้าสิบผลึกที่ใช้ไปช่างดีจริงๆ

 

เขาคีบมันขึ้นมาอีกชิ้นแล้วจับมันใส่ปาก ตอนนี้โอวหยางเสี่ยวยี่มองดูมันอย่างอิจฉา ซอสเปรี้ยวหวานเป็นรอยเปื้อนบนมุมปากของเขา เขาตัวสั่นขณะที่กินเนื้อลงไป

 

ตอนนี้บู่ฟงก็ก้าวออกมาจากห้องครัว ทุกจานทำหมดแล้วค้างก็แต่เพียงหม้อหยกหัวใจหิมะ

 

เขาไปยกเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะออกมาวางตรงหน้าเซี่ยวเสี่ยวหลงกับสามพี่น้องคนโฉดโอวหยาง จากนั้นเขาก็กลับไปที่ห้องครัวหยิบไหมาให้ชายลึกลับออกมาอีกใบหนึ่ง

 

“นี่เป็นเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะของเจ้า ได้โปรดมีความสุขตอนที่ดื่มมัน” บู่ฟงพูดโดยไม่แสดงท่าทางใดๆ

 

“หืม.....เถ้าแก่......เหล้าของท่านดีกว่าเหล้าหยกหอมฟุ้งเหรอ?” จ้าวหรู่เกอถามขณะที่ยังคงมีซี่โครงหมูอ่อนขี้เมาในปากของเขาที่กำลังเคี้ยวอยู่

 

“ข้าบอกว่า.....ข้าไม่รู้จักเหล้าหอมหยกฟุ้ง เจ้าลองชิมเหล้าของข้าแล้วเจ้าก็จะรู้” บู่ฟงตอบกลับมาอย่างสบายๆ

 

เสียงแหบแห้งของชายลึกลับก็ดังออกมาว่า “เหล้าหยกหอมฟุ้งจะเทียบกับเหล้าของเถ้าแก่บู่ได้ยังไง? เหล้าอันดับหนึ่งในอาณาจักรสายลมแห่งแสงคือเหล้าของเถ้าแก่บู่เหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะ”

 

หลังจากที่พูดเสร็จเขาก็เอาผ้าคลุมไหออกมา กลิ่นเหล้าหอมลอยไปกับอากาศหอมลอยไปทั่วร้าน

 

กลิ่นเหล้านี้ไม่ธรรมดาหอมเข้มข้น มันแพร่กลิ่นปลาหมักพริกหอมไปทั้งบริเวณ

 

ใบหน้าที่สวยงามของโอวหยางเสี่ยวยี่กับเสี่ยวเหยี่ยนหยู่ก็ปรากฏสีแดงน่ารัก

 

แค่เปรียบเทียบกันเรื่องความหอม ความหอมของเหล้าหยกหอมฟุ้งก็แพ้ไปแล้ว

 

เรื่องรสชาติ...เซียวเสี่ยวหลงกับสามคนโฉดแห่งโอวหยางอยากที่จะรู้รสชาติของมันแล้ว

 

เซย์ไฮ การทำอาหารกันเถอะ!

 

ซี่โครงหมูอ่อนขี้เมา ซี่โครงหมูห้าร้อยกรัม

พริกไทยขาวบดละเอียดหนึ่งช้อนชา ซอสถั่วเหลืองหนึ่งช้อนชา

ซอสมะเขือเทศสามช้อนชา เกลือหนึ่งในสี่ช้อนชา

กระเทียมสับสองช้อนชา น้ำส้มหนึ่งช้อนชา บางสูตรใช้น้ำส้มสายชู

เหล้าจีนสามช้อนชา น้ำตาลทรายหนึ่งช้อนชา น้ำมันสำหรับทอด

น้ำเปล่า500กรัม

 

วิธีทำ ต้มน้ำเปล่าให้เดือดเอาส่วนผสมทุกอย่างยกเว้นซี่โครงหมู ลงไปต้มรอให้เดือด ใส่ซี่โครงหมูลงไป ใช้ไฟ่อนเคี่ยวหมูให้นิ่มกับให้น้ำข้นเป็นซอสเป็นอันเสร็จ





NEKOPOST.NET