[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 36 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.36 - ข้ากินน้ำหวานหยกทิพย์ ข้าจะลองหม้อหยกหัวใจหิมะบ้าง


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

เสียงแหบเล็กๆและหยาบเหมือนกับกระดาษทราย

 

ความโหยหาและกระหายถูกกระตุ้นจากคนอื่นๆในงานเลี้ยงฉลอง

 

“มีเหล้าแล้ว!” บู่ฟงพยักหน้าแล้วพูด เขาอยากจะจิบเหล้าช้าๆ แต่เมื่อมีลูกค้ามาเขาก็ต้องวางถ้วยเหล้าลงจากมือ

 

คนๆนั้นเดินเข้าไปร้านอย่างสบายใจแล้วพูดเสียงแหบว่า “เถ้าแก่เอาเหล้ามาให้ข้าไหนึงทีสิ”

บู่ฟงไม่แสดงท่าทางใดๆได้แต่พยักหน้า จากนั้นเขาก็หันไปมองเมนู มันเพิ่มเมนูใหม่

“เหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะราคาสิบห้าผลึก”

 

“ราคาสิบห้าผลึกมันไม่แพงหรอก” บู่ฟงตกใจแล้วก็เข้าใจเหตุผลได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าเหล้าหม้อหยกหิมะขาวจะสุราชั้นยอด แต่วัตถุดิบของมันไม่แพงนักเมื่อเทียบกับอาหารอื่นๆ

 

จุดขายของมันคือการหมักเหล้าเก้าครั้งที่น่าเบื่อหน่าย วัตถุดิบก็พิเศษ ข้าวที่ใช้เป็นข้าวจิตวิญญาณแต่ก็ไม่ได้ดีมากไปกว่าข้าวไข่มุกที่ใช้ทำข้าวผัดไข่

 

“ระบบไม่ใช่ว่าราคาของมันถูกไปหน่อยเหรอ?” บู่ฟงถามระบบ

 

“ราคาที่ถูกกำหนดโดยระบบนั้นเหมาะสมแล้ว เมื่อพิจารณาจากส่วนผสมและกระบวนการหมัก เหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะเองก็ยังเป็นเหล้าธรรมดาๆ ราคาของมันยังไม่สูงเมื่อเทียบกับเหล้า

ผลไม้และเหล้าวิญญาณที่ทำมาจากวัตถุดิบชั้นดี แต่มันก็ยังคงแตกต่างกันมากเมื่อเทียบกัน ราคาสิบห้าผลึกเป็นราคาที่สูงมาในโลกของสุราชั้นเลิศแล้ว” ระบบพูดออกมาอย่างจริงจัง

 

บู่ฟงพยักหน้าเพื่อบอกให้รู้ว่าเขาเข้าใจแล้ว

 

“เหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะ ราคาสิบห้าผลึกต่อไห” บู่ฟงพูดออกมากับคนที่สวมหมวกไม้ไผ่

“สิบห้าผลึก?” ชายคนนั้นดูท่าทางจะแปลกใจเล็กน้อย มันไม่ดูเกินไปหน่อยเหรอเหล้าหนึ่งไหราคาสิบห้าผลึก แต่เมื่อเขามองไปดูที่เมนูเขาก็เงียบ

 

ไม่นานเขาก็พูดว่า “ข้อขอสักไห ตอนที่ข้าเดินผ่านซอยนี้กลิ่นหอมละมุนของเหล้าก็ลอยเข้ามาข้าหวังว่าเหล้าคงจะคุ้มกับราคาของมันนะ”

 

ของดีๆไม่จำเป็นต้องโฆษณา มุมปากบู่ฟงขดตัวนิดๆ

 

“ท่านจะไม่ผิดหวังกับเหล้าของข้าแน่นอน” บู่ฟงตอบกลับออกมาด้วยความมั่นใจ จากนั้นเขาก็ไปที่ห้องครัวเอาไหเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะออกมาจากตู้

 

ไหนั้นเป็นไหเล็กๆไม่ได้ใหญ่มาก มันเล็กกว่าไหธรรมดาที่เอาไว้ใส่เหล้า บู่ฟงเอาไหเหล้าวางไว้ตรงหน้าชายที่สวมหมวกไม้ไผ่แล้วพูดออกมาว่า “นี่เป็นเหล้าของท่าน”

 

ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วถอดหมวกที่มีผเาคลุมหน้าสีดำออกเผยให้เห็นหน้าออกมา

 

บู่ฟงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เมื่อมองไปใบหน้าของเขา ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะคุ้นๆอยู่บ้าง

หลังจากที่อีกฝ่ายหนึ่งถอดหมวกไม้ไผ่ออกมา ใบหน้าที่สวยงามก็เปิดเผยออกมา ใบหน้าที่หล่อเหลาส่องประกายเหมือนดวงดาวที่สวยงามเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

 

“จริงด้วยเจ้าคนแปลกหน้าคนนี้หน้าเหมือนหนุ่มหน้าหวานเซียวเสี่ยวหลง”

 

“เถ้าแก่ทำไมท่านถึงมองข้าแบบนี้ละ?” ชายคนนั้นหัวเราะแล้วถาม

 

“เจ้าดูคุ้นๆหน้าคุ้นตาเท่านั้น ช่างเถอะ เจ้าดื่มมันอย่างมีความสุขเถอะ ข้าไม่กวน” บู่ฟงตอบโดยไม่แสดงท่าทางใดๆ จากนั้นเขาก็นั่งลงจิบเหล้าของตัวเองอย่างมีความสุข

 

ชายคนนั้นไม่สนใจ เขาบิดคอขวดไหเปิดผ้าคลุมไหเหล้าออกมา

 

กลิ่นหอมพวบพุ่งออกมาเหมือนการระเบิดของภูเขาไฟแล่นผ่านสู่จมูกของเขาเข้าไปสู่ส่วนลึกในหัวใจ ทำให้เขาดื่มด่ำกับกลิ่นนี้อย่างเต็มที่

 

เขาเทเหล้าลงไปที่ถ้วยกระเบื้องสีฟ้าขาวที่บู่ฟงเตรียมเอาไว้ให้ เหล้าเหมือนผลึกแก้วใสที่พบได้ในเทือกเขาลึกลับและไม่มีใครผ่านเข้าไปได้

 

“สุราชั้นเลิศ” ชายคนนั้นไม่อาจหยุดความสุขนี้ได้เขาหลุดปากพูดออกมาเบาๆ จากนั้นเขาก็ยกถ้วยเหล้าเข้ามาจิบอย่างช้าๆ

 

เหล้าไหลลงคอของเขาเปิดรูขุมขนไปท่วร่างกาย เขาหายใจออกมาอย่างรุนแรง เขาหรี่ตาลงอย่างไม่น่าเชื่อ

 

เขาตกหลุมรักกลิ่นหมอนี้เสียแล้วกลิ่นหอมนี้ให้ความรู้สึกของน้ำแข็งและไฟร้อนจากเหล้า

 

“สุราชั้นเลิศนี้มันเทียบได้กับเหล้าหยกหอมฟุ้งจากวังหลวงเลย” เขาชื่นชมมันอีกครั้ง

 

มันเป็นเหล้าร้อนแรงรสชาติกลมกล่อมและมีกลิ่นหอม มันยังสามารถกระตุ้นพลังงานที่แท้จริงของร่างกายได้ ราคาสิบห้าผลึกมันคุ้มค่ามากนั้นจริงๆ

 

“ฮะฮะ ข้าไม่คิดว่าจะเจอเหล้าดีๆแบบนี้ ข้าโชคดีจริงๆ ข้าดื่มเหล้าหยกหอมฟุ้งในพระราชวังแล้วมาดื่มหม้อหยกหัวใจหิมะที่นี่อีก ข้าไม่เคยได้กินอะไรแบบนี้” ชายคนนั้นหัวเราะแล้วเมเหล้าลงบนจอกเหล้าอีกครั้ง เขากระดกเหล้าเข้าไปในครั้งเดียวความแรงของเหล้าทำให้ผิวที่สวยงามของเขาเป็นสีแดง

 

บู่ฟงก็เริ่มจิบเหล้าอย่างมีความสุขเหมือนกัน เขาไม่มีความสามารถในการดื่มเขาจึงได้แต่จิบเหล้าจอกเล็กๆเท่านั้น

 

“เถ้าแก่ข้าสั่งเหล้าอีกได้ไหม?” ชายคนที่กินเหล้าลงไปหันไปหาบู่ฟงที่กำลังจิบเหล้าที่อยู่ในถ้วยแล้วถาม

 

“ไม่” บู่ฟงตอบออกมาอย่างสบายๆ

 

ความผิดหวังปรากฏบนใบหน้าของเขา แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วในตอนที่เขายังดื่มเหล้า

“ทำไมเจ้าถึงยังเปิดร้านในวันนี้์? ท่านไม่ไปดูแม่ทัพใหญ่เสี่ยวเม้งกลับมางั้นเหรอ?” ชายคนนั้นถามบู่ฟงหลับจากที่ดื่มเหล้าไปแล้วสองสามถ้วย

 

“เขากลับมาแล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกันกับข้าเล่า?” บู่ฟงตอบออกมาอย่างนิ่งๆ

 

อยู่ๆชายคนนั้นก็ตกใจแล้วหัวเราะเหมือนว่าเขามีความสุขมาก

 

“เถ้าแก่ท่านเป็นคนเลือดร้อนมาก ข้าขอดื่มให้ท่านสักจอก” ชายคนนั้นหัวเราะแล้วกระดกเหล้าลงไป

 

บู่ฟงยังไม่ได้แสดงท่าทางใดๆนอกจากจิบเหล้าของเขาเข้าไป

 

มีคนเคยบอกว่ามีสองวิธีในการดื่มเหล้า อย่างแรกคือกระดกเหล้า เพียงแค่เทเข้าปากแล้วลิ้มรสความหวานละมุ่นในเหล้า

 

อีกวิธีหนึ่งในการดื่มเหล้า คือค่อยๆจิบลิ้มรสชาติ นี่เป็นวิธีที่คนรู้จักเหล้าจริงๆจะทำกัน เมื่อเขาดื่มมันด้วยความรักก็จะรู้สึกสนุกสนาน เมื่อดื่มมันเมื่อโกรธก็จะรู้สึกเหมือนโดนข่มขวัญถึงแม้ว่าจะไม่โกรธก็ตาม เมื่อดื่มมันตอนเศร้าก็จะกลายเป็นความรู้สึกเศร้าหมอง เมื่อดื่มมันตอนมีความสุขเขาก็ไม่อาจจะหยุดดื่มได้แน่นอน

 

“ใช่แล้วเขากลับมาแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า? ไม่ใช่ว่าเขามีชื่อเสียงเพราะมือของเขาฆ่าคน เขาเป็นแค่ดาบที่อยู่ในมือของจีฉางฟง” ชายคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นเศร้าหมองเมื่อดื่มเหล้าเสร็จแล้ว

“นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” บู่ฟงกระพริบตาแล้วคิดในตอนที่จิบเหล้า

 

หลังจากนั้นเขาก็พูดออกมาน้อยมากแต่เขายังคงเทเหล้าและดื่มเหล้าต่อไปเรื่อยๆ ไม่นานไหเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะก็หมด ชายคนนั้นดูเหมือนจะเมาเหล้านัยน์ตาของเขาก็หม่นหมอง

ด้วยความแรงของหม้อหยกหัวใจหิมะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับบู่ฟงเขาอาจจะดื่มเหล้าธรรมดาได้ครึ่งไห แต่เขาจิบหม้อหยกหัวใจหิมะได้มากที่สุดสามจอกเท่านั้น

 

แม้เขาดื่มมันหมดทั้งไหเขาก็เริ่มรู้สึกเมานิดๆ เมื่อเห็นความสามารถในการดื่มของเขา เขาก็ตะลึง

 

“เถ้าแก่เหล้าหมดแล้วเอาให้ข้าอีกไห” ชายคนนั้นพูดแล้วขมวดคิ้ว

 

“คนหนึ่งต่อหนึ่งไหเท่านั้น” บู่ฟงตอบออกมาเหล้าที่อยู่ในมือของเขาก็หมดใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

 

ชายคนนั้นกระแทกโต๊ะแล้วเอาผลึกมากมายวางลงบนโต๊ะ “เถ้าแก่จ่ายเท่าไหร่ไม่มีปัญหาเอามาอีกไห”

 

“กฏของร้าน: แต่ละคนสั่งได้ไหเดียว” บู่ฟงตอบออกมานิ่งๆไม่แสดงท่าทางใดๆ

 

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเอามือกระแทกโต๊ะ แล้วเอาดาบที่ถูกห่อในผ้าขี้ริ้วออกมาจากฝักทันที

เสียงดาบก้องกังวานเหมือนเสียงมังกรคำรามอยู่ในร้าน

 

ชายคนนั้นเอามือถือดาบข้างเดียวชี้ไปทางบู่ฟง ปลายดายอยู่ห่างจากบู่ฟงไม่กี่นิ้วเขารู้สึกได้ถึงความเย็นที่อยู่ใกล้กับมัน

 

บู่ฟงรู้สึกหนาวเย็นจนขนลุกทันที แต่ก็ยังไม่แสดงท่าทางใดๆ

 

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? เจ้าเลยไม่กล้าเอาเหล้ามาให้ข้าใช่ไหม?” ชายคนพยายามพูดยั่วด้วยรอยยิ้ม

 

“ทำไมข้าต้องสนด้วยว่าเจ้าเป็นใคร? เจ้ากำลังจะสร้างปัญหาใช่ไหม?” บู่ฟงตอบออกมาด้วยท่าทางสบายๆแม้ว่าปลายดาบจะจ่อห่างจากเขาเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น

 

ชายคนนั้นมองดูบู่ฟงแล้วเอาดาบยาวกลับมาห่อในผ้าขี้ริ้ว พลังดาบที่โกรธเกรี๊ยวที่ออกมาในร้านตะกี้ก็หายไป

 

“เถ้าแก่ท่านนี่แปลกคนจริงๆ นี่สิบสามผลึก ข้าขอจ้องเหล้าหม้อหยกหัวใจหิมะในวันพรุ่งนี้” ชายคนนั้นพูดแล้วหัวเราะ จากนั้นเขาก็หยิบหมวกไม้ไผ่เอาดาบฟาดหลังแล้วเดินออกไปที่ทางเข้า

ตอนที่เขาเดินออกไปที่ทางเข้าเขาก็พูดว่า “เถ้าแก่ไม่รู้จริงๆว่าข้าเป็นใคร?”

 

“ข้าไม่รู้ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้ามาร้านของข้าเป็นลูกค้าเสมอตราบใดที่ไม่สร้างปัญหาให้แก่ร้าน” บู่ฟงพูดออกมาด้วยท่าทางจริงจัง

 

“ฮะฮ่าฮา ดีข้าเซียวเยว่จากศาลาดาบที่สาบสูญยอมรับว่าท่านเป็นเพื่อน” ชายคนนั้นหัวเราะแล้วก้าวออกมาจากทางเข้า และหายตัวไปที่ลมในฤดูใบไม้ผลิพัดแรง

 

“เซียวเยว่? แซ่ของข้าคือเซียว....” บู่ฟงคิดยังไงก็ตามห่อปากแล้วพูดกับตัวเองว่า “เพื่อสำคัญตัวเองไปหน่อยแล้วใครยอมรับเจ้าเป็นเพื่อนกัน?”

 

เมื่อเขาพึมพำเสร็จเสียงของระบบก็ดังขึ้นภายในใจของเขา......

 

//ติ้งงง คุณมีอารมณ์ค้างเกิดขึ้น โปรดรอสถานะ รออ่านที่หน้าเพจ

 




NEKOPOST.NET