[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 30 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.30 - เจ้าพวกนักฆ่าเจ้าถามข้ารึยัง?


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

ในตอนที่ฝนตกแสงดาบก็สว่างวาบขึ้นมา

ภายใต้หมวกไม้ไผ่กลิ่นอายสังหารก็เย็นจัดเหมือนกับภูเขาน้ำแข็งไปทั่วทั้งร้าน   เสียงโลหะกระทบกันส่องประกายเจิดจ้า   โลหะคมพุ่งเข้าไปแทงองค์ชายสามจากทุกทิศ

เสียงดาบในร้านสะท้อนก้องเข้ามาในหู

ในตอนที่มีแสงสว่างวาบขึ้นมา บู่ฟงก็จับร่างเล็กๆของโอวหยางเสี่ยวยี่เอาไว้แล้วดึงนางไปข้างหลังไม่ให้นางเกี่ยวข้องกับการลอบสังหาร

การลองสังหาร นี่เป็นการลอบสังหารจีเฉิงเชี่ย

จีเฉิงเชี่ยดูเหมือนจะคาดหวังเอาไว้แล้ว  เขานั่งบนเก้าอี้โดยไม่แสดงท่าทางใดๆ

ในตอนที่นักฆ่าพุ่งเข้ามา  ผมยาวของจีเฉิงเชี่ยก็สยายออก  ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นแววตาของปีศาจ   ราวกับภูเขากองศพกับทะเลเลือดที่ไม่มีหมดอยู่ข้างใน

“ใครกันช่างใจกว้างจริงๆส่งนักฆ่าระดับราชันนักรบสี่คนมาให้ข้า”  จีเฉิงเชี่ยพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมาจากร่างกายแล้วปล่อยคลื่นแรงกดดันมาที่นักฆ่าทั้งสี่คน

แต่นักฆ่าก็ไม่ไหวติงพุ่งเข้าโจมตีเข้าไปที่หัวใจของจีเฉิงเชี่ย   พวกเขาเป็นนักฆ่าที่มีประสบการณ์พวกเขาตั้งใจฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว   และแน่นอนการกระทำใดๆของจีเฉิงเชี่ยยอมไม่ส่งผล

จีเฉิงเชี่ยซัดฝ่ามือไปที่โต๊ะ  พลังงานที่แท้จริงระดับราชันขั้นห้าถูกปลดปล่อยออกมาทำให้ตัวเขาทะยานขึ้นไปบนอากาศ

 “หืม?” รูม่านตาของจีเฉิงเชี่ยหดตัวด้วยความกลัวเขาซัดพลังทั้งหมดลงบนโต๊ะแต่โต๊ะนี้แข็งแรงมาก  “โต๊ะนี่ต้านทานพลังงานที่แท้จริงของข้าได้  มันไม่บุบลงเลยมันเป็นเหมือนเดิม?”

เสียงโลหะกระทบกันออกมา

ปลายดาบทั้งสี่พุ่งชนกัน  เสียงไพเราะเกิดขึ้นเมื่อพลังงานในดายกระจายตัวแล้วพุ่งออกมาจากภายในร้าน

แต่การระเบิดของระดับราชันนักรบขั้นที่ห้าสี่คนก็ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายใดๆกับร้านแม้แต่น้อย  เหมือนแค่มีของตกลงบนร้าน

จีเฉิงเชี่ยลอยขึ้นไปในอากาศ  แล้วค่อยๆลงมาที่ตรงกลางปลายดาบ  เสื้อคลุมสีขาวของเขากระพือออกมาเหมือนเขากระพือปีก

ทั้งห้าคนต่างหยุดนิ่ง  แต่พลังที่พวกเขาปลดปล่อยออกมาในตอนนี้ช่างน่าอันตรายอย่างไม่ต้องสงสัย

บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความหนาวเย็น  จากการปะทะกันของอายสังหาร  ทำให้บู่ฟงไม่ชอบนัก

ภายในร้านเงียบสงบมีเพียงแต่เสียงการปะทะกันของพลังงานที่แท้จริงของคนทั้งห้าคน

“ถ้าพวกเจ้าจะสู้กันก็ออกไปจากร้านอย่ามาสร้างปัญหาที่นี้” ภายใต้เสียงที่เงียบก็มีเสียงหนึ่งดังออกมา

เสียงที่ดังออกมาราวกับฟ้าผ่าระเบิดออกมาทำให้ทุกคนตกใจ

โลลิน้อยโอวหยาวเสี่ยวยี่มองไปที่บู่ฟงเหมือนสัตว์ประหลาด  เขาค่อยๆเดินไปที่ทั้งห้าคน

ใช่แล้ว

ใช่แล้วในสถานการณ์ที่คับขันบู่ฟงเปิดปากพูดออกมาโดยไม่แสดงท่าทีใดๆ   เสียงของเขาไม่มีความสุข  เขาจะค้าขายได้ยังไงหากมีการฆ่ากันตายในร้าน?

นักฆ่าทั้งสี่คนที่มัวแต่สนใจจีเฉิงเชี่ย  เมื่อถูกขัดจังหวะก็ชะงักมามองที่บู่ฟง

แม้แต่จีเฉิงเชี่ยที่งงอยู่เหมือนกันเขาก็สามารถใช้โอกาสนี้   เขาโผล่ขึ้นมาตรงปลายดาบและเตะปลายดาบออกไป   ตอนที่เขาลงสู่พื้นก็เตะหน้าอกมือสังหารทั้งสี่ทำให้พวกเขาถอยหลังไป

“เจ้าอยากตายมากสินะ?” มือสังหารคนหนึ่งมองไปที่บู่ฟงเสียงแห้งผากเหมือนกระดาษทราย

ในสายตาของพวกเขาบู่ฟงเป็นเพียงแค่ผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ขั้นที่สอง   เป็นมดที่ถูกฆ่าได้ด้วยดายเดียว  เป็นแค่มดกล้ามากวนพวกเขาที่เป็นนักฆ่า

“ข้าเป็นเถ้าแก่ร้านนี้ใครอนุญาตให้มาฆ่าคนที่นี่กัน?” บู่ฟงถามไม่แสดงออกท่าทางใดๆ

“นี่เป็นเรื่องตลกนักรึไง” มือสังหารส่ายหัว  เขาไม่สนใจบู่ฟง   มดไม่อาจจะแปรเปลี่ยนสถานการณ์ได้   หน้าที่ของพวกเขาคือกำจัดองค์ชายสามจีเชิงเฉี่ยแห่งอาณาจักรสายลมแห่งแสง

จีเฉิงเชี่ยก็อยู่ในระดับราชันนักรบขั้นที่ห้าเหมือนกันพวกเขาไม่กล้าประมาทมากนัก   แม้ฝั่งพวกเขาจะมีระดับราชันนักรบอยู่แล้วกว่าสี่คน   ฝ่ายตรงข้ามเป็นถึงองค์ชายเขาจะไม่มีไพ่ตายได้ยังไงกัน?

“ข้าบอกว่าห้ามสู้กันในร้านเล็กๆฟางฟาง   หากยังทำต่อไปข้าจะถือว่าพวกเจ้าพยายามสร้างปัญหาให้ร้าน” บู่ฟงพูดออกมาอย่างเย็นชา  เขาจะไม่ให้อภัยคนที่พยายามละเลยเรื่องพวกนี้

เถ้าแก่ร้านเล็กๆฟางฟางว่าที่เทพเจ้าแห่งการทำอาหารในอนาคตพวกเขากล้าดียังไงไม่สนใจเขา?

“เจ้าคนน่ารำคาญ ตายซะเถอะ!”

สายตาของนักฆ่าคนหนึ่งหันมามองเขาอย่างเยือกเย็น  เขาตะโกนแล้วพุ่งเข้ามาหาบู่ฟง

บู่ฟงถูกรังสีการฆ่าฟันห่อหุ้มเอาไว้  เขาเหมือนตกลงไปในสระน้ำแข็ง   เส้นเลือดและแขนขาของเขาขยับไม่ได้  เขาไม่สามารถขยับได้แม้แต่นิ้วเดียว

นี่เป็นผลกระทบจากการใช้พลังระดับขั้นที่ห้าราชันนักรบ  นี่ไม่ใช่สิ่งที่บู่ฟงต่อต้านได้ระดับการฝึกฝนของเขาต่ำจนเกินไป

จีเฉิงเชี่ยจะเข้าไปช่วยแต่ตัวเขาติดกับนักฆ่าอีกสามคน    ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปด้วยความโกรธแล้วตะโกนออกมาว่า  “เจ้ากล้าทำกับเขารึ!?”

โอวหยางเสี่ยวยี่กำลังตัวแข็งทื่อด้วยความกลัวเข้าไปถึงกระดูกด้วยรังสีสังหารจากนักฆ่า   ดวงตาของนางเบิกโพรงด้วยความกลัวจนไม่อาจจะขยับมือได้   แม้นางจะเข้าไปแทรกแซงแต่มันก็ไม่มีผลใดๆ 

ดูเหมือนว่าบู่ฟงกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน.....นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนในร้านคิด

แม้จะรู้ว่าอยู่ในระดับราชันนักรบระดับแต่ก็ยังกล้าท้าทายราชันนักรบขั้นห้า  โดยไม่กลัวนี่เป็นเรื่องที่น่าชมเชย

จีเฉิงเชี่ยกับโอวหยางเสี่ยวยี่กำลังจะดูบู่ฟงถูกฟันเป็นชิ้นๆด้วยดาบ

ในทางกลับกันบู่ฟงดูสงบนิ่งมาก   แม้ว่ารังสีการฆ่าฟันจะหนาวเหน็บเลือดในกายของเขาเหมือนถูกแช่แข็ง   แต่เขาไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อยบนใบหน้าที่สงบนิ่งของเขา

ดวงตาเขา...เหมือนมองดูนักเลงที่สร้างปัญหาในร้าน

“หืม....เขาทำได้ดี ต่อให้ตอนนี้ดาบของข้าจะทะลุร่างกายของเขา  เขายังไม่กลัวเลยรึไง?” นักฆ่ารู้สึกแปลกใจ

ทันใดนั้นเองร่างใหญ่ก็เข้ามาในระยะดาบของนักฆ่า  มันมาบังระยะสายตาของนักฆ่าไปแทนร่างของบู่ฟง  ทำให้นักฆ่าตกใจทันที

“เจ้าขาว” โอวหยางเสี่ยวยี่เบิกตากว้างขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

นักฆ่าเหมือนกับว่าเห็นผี  หุ่นเชิดเหล็กสีขาวมาขวางทางการตัดมด  เขาถือดาบและลงมาฟันตัดมันในครั้งเดียว

เมื่อเขาฟาดดาบลงมาแต่มันก็ไม่เคลื่อนไหวแม้แต่นิ้วเดียว

บู่ฟงยกมือขึ้นแล้วลูบเจ้าขาวเบาๆแล้วพูดออกมาอย่างธรรมดาว่า “โยนพวกก่อปัญหาพวกนี้ออกไป”

“โอ๊ย เร็วเข้า... อีกครึ่งเดียวข้าก็จะตายไปแล้วนะ โยนพวกเขาออกไปซะ ข้าเกลียดพวกมันมาก” บู่ฟงพูดออกมาอีก

ดวงตาของเจ้าขาวกระพริบออกมาเป็นแสงสีแดงทันที   แล้วส่งเสียงหุ่นยนต์ออกมาทันที  “เจ้าพวกคนก่อปัญหาพวกเจ้าจะต้องถูกเปลืองผ้าเป็นตัวอย่างให้คนอื่นๆ”

ปัง

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวอย่างมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างของเจ้าขาว   หมวกไม้ไผ่ของนักฆ่าก็แตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ   เผยให้เห็นหัวล้านโล่งเตียนของพวกเขา   ตาของเขาเบิกกว้างถ่มน้ำลายออกมาเป็นเลือด

มือสังหารพยายามแทงเข้าไปที่ท้องของเจ้าขาว   พลังงานที่แท้จริงของราชันนักรบขั้นห้าก็กระจายออกไปด้วยหมัดเดียว....

มือใหญ่ของเจ้าขาวจับหัวของนักฆ่าแล้วจับเขาโยนขึ้นไปบนอากาศ  ในขณะที่เขามองเจ้าหุ่นเชิดเหล็กอย่างงุนงง

ปัง

เจ้าขาวชกหมัดลงบนร่างกายของชายคนนั้นอีกครั้งเขาก็หมดสติทันที  ชีวิตของนักฆ่าที่อยู่บนพื้นแขวนด้วยเส้นด้าย

“ตัดสินให้ครึ่งเป็นครึ่งตายเพื่อเป็นตัวอย่างให้กับคนอื่นๆ” เจ้าขาวพูดออกมาด้วยเสียงหุ่นยนต์

จากนั้นเสียงเสื้อผ้าของนักฆ่าก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ  เขาเปลือยเปล่าเหลือเพียงผ้าเตี่ยวปิดของสงวนเจ้าขาวโบกมือ  ราชันนักรบระดับห้าก็ถูกโยนออกจากร้านไปเหมือนโคลน

ปัง เสียงเนื้อกระทบกับพื้นกระแทกลงพื้นดินสะท้อนไปทั่วร้านเล็กๆ

ยังเหลือนักฆ่าอีกสามคน  จีเฉิงเชี่ยกับโอวหยางเสี่ยวยี่ก็เปลี่ยนกลายเป็นตะลึง   พวกเขามองมาที่เจ้าขาวกับบู่ฟง...เหมือนกับพวกเขาเห็นผี

########################################################

สปอย.... ดำน้อยระดับไหนไม่รู้แต่เก่งกว่าระดับสิบมาก  เป่าระดับสิบทีเดียวเละเลย

(ดำน้อย) ว่าแต่ไม่ใช่จักรพรรดินะฮ่ะๆ ปั่นลูกเพจเล่น




NEKOPOST.NET