[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 18 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.18 - โลลินมแบนที่หนีออกมาจากบ้าน


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

 

นี่เป็นโลลิน่ารัก

 

นางสวมชุดลายดอกไม้ ผมของนางเกล้าเอาไว้ ผิวเนียมนุ่มขาวราวกับหิมะ ดวงตากลมโตของนางก็เป็นประกาย ใบหน้างดงามน่ารักริมฝีเชอรี่ปากอวบน่ารัก

 

โลลิน้อยหน้าอกแบนกำลังหายใจเข้า เมื่อนางมองไปที่ทางเข้าก็พบว่าไม่มีใครนางก็โล่งอก ตอนที่นางรู้ว่าบู่ฟงกำลังจ้องมองมาที่เธอ เธอก็จ้องตอบทันทีแล้วพูดกับเขาว่า “เจ้ามองอะไรเจ้าไม่เคยเห็นคนงามมาก่อนใช่ไหมล่ะ!?”

 

“เจ้ามันก็แค่โลลินมแบน” บู่ฟงตอบเบาๆแล้วยืนขึ้นจากเก้าอี้

 

บู่ฟงสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร เขามองโลลิน้อยจากที่สูงกว่า โลลิน้อยเงยหน้าขึ้นมองบู่ฟง

 

“เจ้าจะกินอะไรไหม?” บู่ฟงถาม ตอนนี้เหลือเวลาน้อยกว่าครึ่งชั่วโมงที่จะเปิดร้าน เขาคิดว่าไม่มีลูกค้ารายใดอีก แต่เขาคาดไม่ถึงโลลิน้อยปรากฏตัวออกมาจากที่ใดไม่รู้

 

“เจ้าเรียกใครว่านมแบนนะ?!” โลลิน้อยมองเขม็งไปที่บู่ฟงอย่างงุ่มงามแล้วพูดว่า “ข้ายังไม่ถึงวัยสาวเลย”

 

บู่ฟงไม่แสดงท่าทางใดๆเหลือบไปมองนมแบนของโลลิน้อยมุมปากของเขาก็กว้างขึ้น

 

โลลิน้อยเห็นการแสดงออกทางใบหน้าของบู่ฟงนางก็เข้าสู่ความโกรธ

 

“เจ้าจะสั่งอะไรก็รีบสั่งเหลือเวลาน้อยกว่าครึ่งชั่วยามจะปิดร้านแล้ว” บู่ฟงพูดออกมาอย่างเย็นชา

โลลิน้อยมองไปที่ทางเข้าอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่ไล่ตามเธอวิ่งผ่านซอยไป นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นนางก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้แล้วพูดว่า “ที่นี่มีอะไรบอกข้ามาสิ?”

 

“ทุกอย่างที่อยู่บนเมนูรอบๆดูเอง” บู่ฟงตอบ

 

“เจ้าบอกข้าไม่ได้เหรอ?” โลลิน้อยโกรธบู่ฟงอีกแล้ว หลังจากนั้นก็หันหัวไปดูที่เมนู

“นี่มันที่ซ่องสุมหัวขโมย นี่มันที่อยู่ของหัวขโมยแน่ๆ” โลลิน้อยเห็นราคาเมนู ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาทันที เธอกระโดดขึ้นเก้าอี้แล้วชี้ไปที่บู่ฟง

 

“เจ้าของที่นี่เป็นคนใจดำข้าจะให้พ่อของข้าจับเจ้าไปซะ”

 

บู่ฟงหน้าคล้ำลง มุมปากของเขายกขึ้น เขาเป็นคนที่มุ่งมั่นที่เป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหารเขาจะไม่เสียเวลากับโลลิน้อย

 

บู่ฟงตบหัวโลลิน้อยเบาๆ เขาอุ้มเธอไปทางเข้าร้าน เดินที่เดินไปเขาพูดกับเธอว่า “เด็กดีกลับบ้านไปเล่นเถอะ”

 

โลลิน้อยต่อต้านบู่ฟงทันที ทันใดนั้นหน้าตาเล็กๆของเธอก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

“เจ้าคนบ้ากามปล่อยข้าไป”

 

เธอไม่อยากจะออกไป ยามพ่อของเธอยังคงมองหาเธออยู่เมื่อเธอออกไปข้างนอกจะถูกจับได้ทันที

 

“ข้าจะสั่งบางอย่าง ข้าจะสั่ง” ดวงตาของโลลิน้อยหันกลับไปแล้วพูดเสียงอ่อน

บู่ฟงตกใจอยู่สักพักแล้ววางเธอลงไป

 

โลลิน้อยขมวดคิ้วและเปล่งเสียงออกมาทางจมูกด้วยความโกรธเธอหันกลับไปที่เก้าอี้แล้วนั่งพูดว่า “เอาจานที่แพงที่สุดมาให้ข้า”

 

“ไม่ระดับการฝึกฝนของเจ้าไม่มากพอ” บู่ฟงพูดออกมาโดยไม่แสดงท่าทีใดๆ

 

โลลิน้อยตกใจนางคิดว่า “นี่มันร้านแบบไหนกันที่ต้องตรวจสอบระดับการฝึกฝนเพียงแค่มากินอาหาร”

 

“งั้นก็เอาข้าวผัดไข่มาให้ข้า” โลลิน้อยเม้มริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้

 

“ได้โปรดรอก่อน” บู่ฟงหันไปมองโลลิน้อยก่อนที่เข้าไปในห้องครัว

 

โลลิน้อยรู้สึกเบื่อแทบตายที่จะรอ เธอหันไปมองรอบๆรู้สึกว่าบรรยากาศที่นี่ไม่เลวร้ายนัก

หลังจากนั้นไม่นานบู่ฟงก็เดินออกจากห้องครัวด้วยชามกระเบื้องสีฟ้าขาวที่มีข้าวผัดไข่

 

“นี่เป็นข้าวผัดไข่ของเจ้า ได้โปรดกินอาหารมื้อนี้ให้อร่อย”

 

“หืม..กลิ่นมันหอมมาก”

 

ตาเล็กๆของโลลิน้อยสว่างขึ้นมาทันที เธอตะลึงเมื่อเห็นข้าวผัดส่องแสง กลิ่นหอมมากมันทำให้ท้องร้อง

 

โลลิน้อยเริ่มกินอาหารโดยปราศจากการยับยั้งชั่งใจ

 

“ง่ำง่ำ” ด้วยเหตุผลบางอย่างบู่ฟงคิดว่าเธอกินอาหารคล้ายเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่

 

ข้าวผัดทั้งจานก็ถูกโลลิน้อยกิน

 

เธอเอามือลูบท้องที่ป่องออกมา โลลิน้อยถอนหายใจบนเก้าอี้เธอคิดว่า “มันอร่อยมากจริงๆ”

“จ่ายมาหนึ่งผลึกขอบคุณ” บู่ฟงมองโลลิน้อยจากที่สูง

 

โลลิน้อยกระพริบตาแล้วมองมาที่บู่ฟง ทันมดนั้นตาของเธอมีน้ำตาคลอ นางยิ่นริมฝีปากเล็กๆลูกเชอรี่ขึ้นมาพูดกับบู่ฟงว่า “พี่ใหญ่ข้าหนีออกมาจากบ้านมาข้าไม่มีเงิน ข้าน่ารักมากท่านไม่เก็บเงินข้าได้ไหม?”

 

บู่ฟงก็คิดออกโดยไม่แสดงท่าทางใดๆ “โลลิคนนี้กินฟรีไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมหมือนเจ้าดำน้อย”

 

เจ้าหมาสีดำตัวใหญ่ที่กำลังนอนอยู่ที่ทางเข้าก็ยกหัวขึ้นมองไปรอบๆ หลังจากที่มันไม่พบอะไรมันก็หาวแล้วนอนลงไป

 

“เจ้าไม่มีเงินสินะ?” บู่ฟงถาม

“ถูกต้องแล้ว” โลลิน้อยกระพริบตาที่เปียกชิ้น ดวงตากลมโตกระพริบตาแล้วพูดว่า”ข้าไม่มีเงินเลย”

 

“เจ้าขาว” บู่ฟงเรียกออกมาเบาๆ

 

โลลิน้อยตกใจเมื่อรู้สึกว่ามีเงายักษ์ปรากฏตัวอยู่ที่ด้านหลังเธอทันที

 

“คนก่อกวนจะต้องถูกเปลื้องผ้าเป็นตัวอย่างให้แก่คนอื่นๆ” ดวงตาหุ่นยนต์เจ้าขาวส่องประกายกระพริบพูดออกมาด้วยเสียงกล

 

“เปลื้อง....เปลื้องผ้า?! มันจะเปลื้องผ้าข้า?!”

 

โลลิน้อยตกใจใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีขาวด้วยความกลัว

 

บู่ฟงขดมุมปากของเขาแล้วรีบหยุดเจ้าขาว

 

“ระบบเราจะลงโทษคนที่กินฟรียังไง?” บู่ฟงแตะจมูกของเขาแล้วถาม ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังเป็นเด็กผู้หญิง แม้ว่าจะไม่มีนมแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องดีที่จะแก้ผ้านาง

 

โลลิน้อยตัวสั่นกลัวเหมือนคนที่ตายแล้ว ขาทั้งสองข้างของเธอก็สั่น เธอคิดว่า “นี่มันที่ซ่องสุมหัวขโมยจริงๆ มันน่ากลัวมากที่จะเปลื้องผ้าคนน่ารักอย่างข้า”

 

“มันมีการลงโทษสองอย่าง: อย่างแรกแก้ผ้าเป็นตัวอย่างให้กับคนอื่น อย่างที่สองต้องชดใช้ด้วยร่างกายของพวกเขา” ระบบตอบออกมาอย่างจริงจัง

 

“ชดใช้ด้วยร่างกาย? มีวิธีนี้อยู่จริงๆด้วยเหรอ?” บู่ฟงขมวดคิ้วขึ้นแล้วมองนมแบนของโลลิน้อยเขาถอนหายใจแล้วส่ายหัว

 

“ที่เรียกว่าชดใช้ด้วยร่างกายหมายความว่าจะต้องทำงานคนยกอาหารในร้านนานหนึ่งสัปดาห์” ระบบแก้ไขความคิดผิดศีลธรรมในใจของบู่ฟง

 

หัวใจบู่ฟงแทบไม่เต้นเขากระแอมออกมาเบาๆ

 

“เนื่องจากเจ้าไม่มีเงินจ่าย เจ้าต้องทำงานที่นี่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ งานหลักของเจ้าคือยกอาหารให้กับลูกค้า” บู่ฟงพูด

 

โลลิน้อยตะลึงอยู่สักพักแล้วพูดออกมาอย่างมีความสุขว่า “ได้เลย”

 

คราวนี้บู่ฟงหันกลับมาด้วยความแปลกใจ เขาคิดว่า “ทำไมเจ้าถึงเห็นด้วยไม่ปฎิเสธไปละ?”

“เจ้าจะไม่ได้ค่าจ้าง” บู่ฟงเตือนเธอ โลลิน้อยเพียงแต่กรอกตาตอบ

 

โลลิน้อยหนีออกมาจากบ้านเข้ามาที่ร้านเล็กๆฟางฟางเข้ามาเป็นเด็กยกอาหาร

 

เมื่อเวลาเปิดหมดลงบู่ฟงก็ปิดร้านแล้วขึ้นไปที่ชั้นบน

 

โลลิน้อยหนีออกจากบ้านไม่มีที่ไป เธอใช้ห้องว่างอื่นๆ นั้นเพราะว่าเธอของร้องบู่ฟงด้วยท่าทางกระวนกระวายก่อนที่บู่ฟงจะตกลง ......

 

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสที่ทำภารกิจระยะสั้น ท่านได้รับรางวัลจากระบบ ระบบจะทำการแจกรางวัล...”

 

บู่ฟงกำลังนั่งอยู่ในห้องของเขาเต็มไปด้วยความหวัง “รางวัลนี่น่าจะเป็นอาหารจานใหม่”

 

“นี่เป็นก้าวต่อไปในเส้นทางการเป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหาร: นี่คือวิธีทำอาหารจานปลาสามอย่างแลขนมจีบทองคำ นี่เป็นสำหรับอาหารส่วนหนึ่งเทพเจ้าแห่งการทำอาหาร”

 

บู่ฟงตะลึง “อาหารจานปลาสามอย่าง? ขนมจีบทองคำ?”

 

“นี่เป็นทักษะใหม่ที่ปลดล็อก? นี่ไม่ใช่แค่อย่างสองอย่างเหรอ?”

 

บู่ฟงกำลังจมอยู่ในความสุข

 

//อาหารจานปลามาแล้วว

 




NEKOPOST.NET