[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 15 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.15 - คนรุ่นต่อไปที่ร่ำรวย


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าาคุง
 
จีเฉิงเชี่ยที่มองไปอย่างมีความหวังใบหน้าก็แข็งค้าง
 
"เขา.....ปฏิเสธข้าจริงๆด้วย"
 
จีเฉิงเชี่ยแทยไม่เชื่อ ในฐานะองค์ชายสามแห่งอาณาจักรที่มีคนมากมายอยากจะสานสัมพันธ์ด้วย แต่เขากลับถูกปฎิเสธอย่างไม่เยื้อใย
 
ที่สำคัญเหตุผลในการปฎิเสธคือ....
 
"เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอ"
 
จีเชิงเฉี่ยนึกที่บู่ฟงพูดออกมาเหมือนกับว่าเขาถูกลูกธนูที่มองไม่เห็นปักเข้าที่หัวใจ
 
แต่ว่าจีเฉิงเชี่ยเป็นคนฉลาด แม้ว่าเขาถูกปฏิเสธเขาก็ไม่ได้แสดงอาการโกรธเขาเพียงแค่ยิ้มจางๆออกมา
 
"ถูกต้องข้า.....ที่เป็นองค์ชายสามไม่มีคุณสมบัติ" จีเฉิงเชี่ยพูดราวกับว่ามีอะไรบางอย่างที่สะกิดหัวใจของเขา
 
ฮ่องเต้ฉางฟงแห่งอาณาจักรสายลมแห่งแสงมีลูกชายสามคน องค์ชายใหญ่จีเฉิงอันเป็นองค์รัชทายาทเมื่อสิบปีก่อน องค์ชายรองจีเฉิงหยู่ได้รับพระราชทานเป็นอ๋อง มีแต่องค์ชายสามจีเฉิงเชี่ยที่ฮ่องเต้ฉางฟงไม่ชอบพระทัยได้เป็นเพียงแม่ทัพเท่านั้น
 
แม้ว่าตำแหน่งแม่ทัพจะเป็นที่นับถือ แต่มันก็ไม่ค่อยดีนักเมื่อเทียบกังองค์ชายใหญ่กับองค์ชายรอง
 
"องค์ชายสาม...." เซียวเสี่ยวหลงเห็นจีเฉิงเชี่ยมีท่าทางหดหู่ เขาต้องการอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกจีเฉิงเชี่ยขัดจังหวะ
 
"เจ้าของร้านบู่ ท่านไม่อยากจะเป็นพ่อครัวของข้า ท่านคิดจะเข้าครัวหลวงแล้วเป็นพ่อครัวของฮ่องเต้ใช่ไหม?"
 
"ข้าอาจจะไม่คุณสมบัติ แต่ฮ่องเต้มีคุณสมบัติพอ" จีเฉิงเชี่ยพูดออกมาแล้วหัวเราะ
 
บู่ฟงมองจีเฉิงเชี่ยแล้วขมวดคิ้ว "นี่มันคนบ้าหรือเปล่า? ข้าพูดออกมายังไม่เข้าใจอีก?"
 
"ข้าไม่สนใจจะเป็นพ่อครัวของใครสักคน แม้แต่ฮ่องเต้อยากจะมากินอาหารของข้า ก็ต้องมาที่ร้านของข้า ต่อคิวแล้วจ่ายเงินเมื่อกินอาหารเสร็จ"
 
บู่ฟงมุ่งมั่นจะเป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหาร ผู้ที่จะเป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหารในอนาคตทำไมต้องจำกัดอนาคตตัวเองเป็นพ่อครัวของใครด้วย
 
จีเฉิงเชี่ยเงียบ เขาพอจะเข้าใจที่บู่ฟงปฏิเสธจะเป็นพ่อครัวของเขา แต่ยังไงก็จามเขาไม่เชื่อว่าบู่ฟงปฏิเสธจะเป็นพ่อครัวของฮ่องเต้
 
มันไม่ใช่ความฝันของพ่อครัวทุกคนที่จะเข้าไปอยู่ในครัวหลวงและทำอาหารให้ฮ่องเต้เหรอ?
 
ความฝันของบู่ฟงคืออะไร?
 
"ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงราคาสิบผลึกได้โปรดจ่ายเงินด้วยขอบคุณ" บู่ฟงพูดโดยไม่แสดงอาการใดๆ เพราะว่าเขาเบื่อที่จะเล่นลิ้นกับองค์ชายแล้ว
 
"ของเจ้าสองร้อยเหรียญทอง" ในขณะเดียวกันเขาก็หันไปหาเซียวเสี่ยวหลงแล้วพูด
 
จีเฉิงเชี่ยมองบู่ฟงแล้วจ่ายสิบผลึกให้ เซียวเสี่ยวหลงก็จ่ายเงินเหมือนกันทั้งคู่ก็ออกไปจากร้าน
 
ร้านเล็กๆมีขนาดเพียงสิบตารางเมตรไม่มีป้ายมีแต่สุนัขสีดำตัวใหญ่อยู่ตรงทางเข้า พ่อครัวรูปร่างผอมบางและตัวสูงแล้วยังมีหุ่นเชิดลึกลับเป็นผู้ช่วย แถมเขาเองก็ยังมีฝีมือการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมและวัตถุดิบคุณภาพดีที่แทบจะไม่รู้จักต้นกำเนิด....ร้านฟางฟางเป็นร้านเล็กๆที่เป็นร้านที่ลึกลับมาก
 
หลังจากจีเฉิงเชี่ยออกจากร้านมุมปากของเขาก็ยกขึ้น "น่าสนใจดี"
 
หลังจากที่เก็บข้าวของบนโต๊ะและล้างพวกมันที่นี่ก็ไม่มีใคร บู่ฟงนั่งถัดมาจากเจ้าดำน้อยอย่างขี้เกียจและนอนอาบแดด
 
แต่ยังไงก็ตามข่าวของร้านแพร่กระจายไปทั่วเพราะเสิ่นฉีเฉียง ข่าวลือของร้านก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงและที่ใกล้เคียง
 
"พวกเจ้าได้ยินเรื่องร้านอาหารประหลาดในซอยนี้บ้างไหม"
 
"เจ้าหมายถึงร้านอาหารที่ขายข้าวผัดไข่จานเดียวราคาสิบผลึกเหรอ?"
 
"เจ้าของร้านบ้าไปแล้วรึไง? หากข้าวผัดไข่ขายได้จริง ข้าจะกินบิสกิตให้หมดทั้งตู้เลย"
...
โลกนี้ช่างแตกต่างกับคนธรรมดา และมุมมองของพวกเขาก็ต่างจากคนธรรมดาด้วย
 
บู่ฟงพักได้นานไม่เท่าไหร่คนหลายคนก็ก้าวเข้าไปในร้านของเขา เขานอนหดตัวอย่างขี้เกียจมองดูคนอ้วนพวกนั้น
 
คนอ้วนเหล่านี้สวมชุดผ้าไหม นิ้วอวบๆของพวกเขาสวมแหวนทองคำ คอของพวกเขาสวมเครื่องรางหยก เข็มขัดของพวกเขาสวมมรกตสีเขียว
 
"กลุ่มคนรวยรุ่นต่อไป"บู่ฟงคิดกับตัวเอง
 
"เจ้าของร้านข้าได้ยินว่าอาหารในร้านท่านแพงมากแพงกว่าอาหารในภัตตาคารนกฟินิกซ์อมตะ พวกเราเชื่อว่าของราคาแพงคุณภาพของมันจะต้องดีแน่ๆ หากอาหารของท่านตอบสนองกระเพาะของพวกเราได้ราคามันจะไม่ใช่ปัญหา" ผู้นำกลุ่มเป็นคนอ้วนที่สวมชุดและเครื่องประดับหรูหราพูดออกมาด้วยเสียงดัง
 
พวกเขาพากันเข้ามาอัดแน่นในร้านเล็กๆ พวกเขาทำให้ที่ว่างเหลือน้อย บู่ฟงยืนขึ้นแล้วถามว่า
 
"พวกท่านอยากจะกินอะไร?"
 
หัวหน้าของพวกเขาเหลือบมองเมนูตาของเขาก็หรี่ลงมา แม้แต่คนรวยพวกนี้เห็นราคาก็ถอนลมหายใจเย็นๆออกมาเมื่อเห็นราคาข้าวผัดไข่
 
"ดีเจ้าของร้านข้าขอเป็นข้าวผัดสูตรปรับปรุง" เจ้าคนอ้วนพูด
 
"นี่เป็นคำเตือนที่เป็นมิตรอย่างน้อยเจ้าก็ต้องอยู่ในระดับที่สามนักรบบ้าคลั่งก่อนเพื่อที่จะสั่งข้าวผัดสูตรปรับปรุง ถ้าระดับการฝึกฝนของท่านไม่มากพออย่าได้สั่งมัน" บู่ฟงพูดออกมาอย่างธรรมดา
 
"โอ้พี่ชายคนในเมืองหลวงต่างเรียกข้าว่า แสงสายลมที่พัดผ่านลูกพลัม(คนรุ่นใหม่ที่มีอนาคตไกล) ระดับการฝึกฝนของข้าไม่ต่ำกว่าระดับสามนักรบบ้าคลั่ง เท่านี้ท่านก็ทำอาหารให้ข้าได้ละ" คนอ้วนคนอื่นๆก็ตะโกนออกมาด้วย
 
ท่าทางของบู่ฟงไม่ได้เปลี่ยนไป แล้วคิดว่า "คนอ้วนนี่มันจะเกี่ยวข้องกับลูกพลัมได้ยังไงกัน?"
 
สุดท้ายในกลุ่มคนอ้วนมีคนสั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงสามจาน ข้าวผัดไข่ธรรมดาสี่จาน บะหมี่แห้งเจ็ดจาน ผัดผัดเจ็ดจาน
 
แม้บู่ฟงจะแสดงท่าทางสงบ แต่เขาก็แอบยิ้มที่มุมปาก เขาคิดว่า "เป็นอย่างที่ข้าคิดพวกคนอ้วนนี่กินมากจริงๆ"
 
ดีจริงๆที่พวกเขากินได้ บู่ฟงชอบคนที่กินได้มากแบบนี้
 
เขาเข้าไปในครัวแล้วใช้พลังทั้งหมดของเขาในการทำอาหาร หลังจากนั้นกลิ่นหอมก็ออกมาจากห้องครัวหอมอบอวลไปทั้งร้าน
 
"กลิ่นนี้หอมมาก ข้าไม่เคยได้กลิ่นหอมขนาดนี้" กลุ่มคนอ้วนนี้พยายามสูดดมกลิ่นหอมเข้าไปลึกๆ
 
พวกเขาใจจดใจจ่อร้านจานต่อมา
 
ในตอนที่กลุ่มคนอ้วนกำลังรอให้ยกอาหารมานั้น ชายหนุ่มหน้าตาห่อเหลาก็เข้ามาในร้าน
 
จ้าวหรู่เกอเห็นกองภูเขาไขมันการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
 
"ทำไมถึงมีคนมากมายที่นี่?" จ้าวหรู่เกอรู้สึกแปลกใจ
 
"คนอ้วนจิน? ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย" จ้าวหรูเกอจำหนึ่งกลุ่มคนอ้วนได้
 
จินฟูกุ้ย เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นเจ้าอ้วนจินเขามีชื่อเสียงด้านความร่ำรวยในเมืองหลวง ตระกูลของเขาผูกขาดเหมือนแร่ผลึกพวกเขาจึงรวยมาก
 
คนอ้วนคนๆอื่นๆก็เป็นคนรวยที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง
 
"ทำไมคนพวกนี้ถึงตามมากินที่ร้านนี้ มันเป็นร้านแบบไหนกัน? พวกเขาไม่รู้ใช่ไหมว่านี่เป็นที่ๆพวกเขาควรจะมากินกัน?"
 
"หลีกทางให้ข้าเข้าไป" จ้าวหรูเกอเอาพัดแตะเบาๆที่ร่างคนอ้วนเพื่อให้พวกเขาเปิดทางออกมา
 
เมื่อเข้าไปได้จ้าวหรูเกอก็เข้าไปในร้าน บังเอิญเจอบู่ฟงที่เดินออกมาจากครัวถือชามข้าวผัดไข่เอาไว้
 
กลิ่นหอมที่รู้สึกเหมือนถูกผ้าไหมพันเอาไว้รอบๆจ้าวหรูเกอถูกห่อหุ้มด้วยระเบิดกลิ่นหอม
 
"เจ้าของร้านรีบยกอาหารมา พวกเรารอต่อไปไม่ไหวแล้ว"เจ้าอ้วนจินตะโกนออกมาไม่หยุดกล้ามเนื้อบนแก้มของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง
 
"นี่เป็นข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงขอเชิญท่านมีความสุขกับอาหารมื้อนี้" บู่ฟงวางชามแล้วพูดออกมาก่อนที่จะกลับไปที่ห้องครัว
 
จ้าวหรูเกอเพิ่งฟื้นมาจากความงงเขารู้สึกแปลกใจกับฝีมือการทำอาหารของบู่ฟง "ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเหยี่ยนหยู่ถึงถูกล่อลวงให้เข้ามาที่นี่ฝีมือการทำอาหารของเขาไม่ธรรมดา"
 
"เดี๋ยวเอาข้าวผัดสูตรปรับปรุงให้ข้าก่อน"จ้าวหรูเกอพูดกับบู่ฟงทันที
 
"เจ้าคนตาถั่วไม่รู้เลยรึไงว่าเขาจะยกให้คนที่มาก่อน?" หนึ่งในบรรดาคนอ้วนคนอื่นเห็นจ้าวหรูเกอพยายามที่จะแซงคิว เขารำคาญจึงตะโกนออกมาเสียงดัง
 
จ้าวหรูเกอมองคนอ้วนอย่างดูถูกเขาหัวเราะออกมาอย่างเย็ชาแล้วพูดออกมาว่า "ทำไมต้องยกอาหารให้ข้าก่อนเจ้าแล้วจะทำไม? คำถามนี้เจ้าอยากตายรึไง?"
 
"บ้าเอ๊ยข้าโกรธแล้วนะ" คนอ้วนโกรธขึ้นมาทันที "พ่อของข้าเป็นเจ้าของจัตุรัสที่สวยงามในเมืองหลวง เจ้าเป็นใครกันน้องชาย?"
 
"ข้าคือจ้าวหรู่เกอ" เขาพูดออกมาอย่างสบายๆ
 
จ้าวหรูเกอเป็นลูกชายของเสนาบดีฝั่งซ้าย เมื่อเขาบอกชื่อของเขาเหล่าคนอ้วนก็มองเขาแล้วเบิกตากว้างขึ้นมาทันที
 
จากนั้นคนอ้วนก็มองไปที่จ้าวหรูเกอด้วยความข่มขื่นด้วยลังเลใจ
 
"ดี...หากพ่อของเจ้ามีความสามารถมากกว่าพ่อของข้า ข้าจะไม่แข่งกับเจ้า"
 
 
//ไม่ใช่แอดแพนด้านะ แอดที่รับลงนิยายในเด็กดี พอดีไม่ว่างไปต่างจังหวัดจึงมีเวลาลงให้แค่ตอนเดียว
ตอนนี้ที่เพจลงไปถึงตอนที่ 17 แล้ววันนี้ ติดตามได้ที่ https://www.facebook.com/chefanother/ เพจจะลงไวกว่าที่เด็กดีและเนโกะโพสลงนะ เพราะแอดมินทางนั้นจะรับผิดชอบเอง



NEKOPOST.NET