[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.12 - แก้ผ้าเจ้าคนก่อกวนนี่ให้ทุกคนดู(รีไรท์)


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง

เซียวเสี่ยวกำลังตัวแข็งนิ่งเต็มไปด้วยความกังวลที่ปากทางเข้าซอย เขาไม่สามารถผ่านไปได้เนื่องจากมีผู้คนมากมายอยู่ในซอยและมีหลายคนต่างก็มารอดูอยู่จำนวนมากเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นที่ต่างโลกหรือในโลก ต่างก็มีคนมากมายเข้ามาดู มันเป็นพฤติกรรมตามธรรมชาติของมนุษย์ พวกเขาพุ่งเข้ามาดูหลายคนก็เพราะว่าไม่รู้มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ พวกเขาเข้ามาดูเพราะเห็นฝูงชนมากมายต่างอยู่ในซอย

ขณะที่เซียวเสี่ยวหลงพยายามที่จะผ่านผู้คนเข้าไป ก็มีคนมาแตะที่ไหล่ของเขา ทำให้เขาหันมาดูด้วยความแปลกใจ

ชายหนุ่มรูปงามและมีท่าทางที่สง่างามกำลังมองดูเขา เขาผู้นั้นสวมชุดคลุมยาว ใส่หมวกที่ทอด้วยทองคำ อีกทั้งยังสวมเข็ดขัดรูปสัตว์ที่มีท่าทางร่ายรำอย่างแปลก ๆ บวกกับมีหยกห้อยอยู่ บรรยากาศรอบตัวของเขานั้น เต็มไปด้วยกลิ่นอายความกล้าหาญและชนชั้นสูงอยู่

เมื่อเซียวเสี่ยวหลงมองชายคนนั้น การแสดงของเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ปากของเขานั้นก็อ้าค้างด้วยความตกใจ

“สะ…สาม….” เซียวเสี่ยวหลงพูดออกมาอย่างติดขัด แต่เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

ชายหนุ่มยกมือขึ้นเพื่อไม่ให้เซียวเสี่ยวหลงพูดต่อ เขาพยักหน้าแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เจ้าเรียกข้าว่า คุณชายสามเถอะ ว่าแต่ เจ้ากำลังมองดูอะไรอยู่หรือ? เหตุใดผู้คนมากมายถึงได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่กัน?”

“คุณชายสามเสิ่นฉีฉียงกำลังหาเรื่องรังแกผู้อื่นอีกแล้ว” เซี่ยวเสี่ยวหลงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยังรู้สึกกระวนกระวายอยู่นิด ๆ หน่อย ๆ ตัวตนของชายหนุ่มผู้นี้แตกต่างจากคนทั่วไปยิ่งนัก

“เสิ่นฉีเฉียง? เจ้าเสือผู้หญิงคนนั้น ลูกชายของเจ้ากรมการคลัง เสิ่นฉิงรึ?” คุณชายสามคิดอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะตอบ

เซียวเสี่ยวหลงพยักหน้าแล้วก่อนที่จะถามด้วยความดีใจ “คุณชายสามกลับมาจากที่เมืองหลวงเหรอ? ข้าเองยังไม่รู้….พี่สาวของข้ารู้แล้วใช่ไหม?”

คุณชายสามหัวเราะแล้วพูดออกมาว่า “ข้าถูกเรียกตัวกลับมาเป็นพิเศษในตอนนี้เท่านั้น จึงไม่มีแม้แต่ข้าวตกท้องเลย หยี่เหยี่ยนเองก็ยังไม่รู้ ดังนั้นไม่มีทางที่เจ้าจะรู้เรื่องนี้ได้หรอก”

ร่างของเซียวเสี่ยวหลงกระวนกระวายเก้ ๆ กัง ๆ รอยยิ้มของเขาช่างเอียงอายและสีหน้าแดงขึ้น

ชายหนุ่มเหลือบมองดูฝูงชนอีกครั้ง เขาเดินไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “เซียวหลง ตามข้ามา แล้วเดินเข้าไปใกล้ ๆ กัน”

เขาเดินเข้าไปในฝูงชนแล้วเดินตรงเข้าใกล้ผู้คนมากขึ้น ทุกครั้งที่ก้าวไปแต่ละก้าว เขาก็ยังไม่เห็นเพราะว่ามีฝูงชนปิดบังข้างหน้าอยู่เป็นจำนวนมาก

“ราชันนักรบระดับห้าแปลกมาก แม้แต่ฝูงชนก็ไม่อาจที่จะหยุดเขาได้” เซียวเสี่ยวหลงพึมพำอย่างอิจฉา เมื่อมองดูคุณชายสามผู้สง่างามและรีบตามหลังเขาไปทันที

ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านหน้าของฝูงชนอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเอง พวกเขาก็ได้เห็นฉากที่เสิ่นฉีเฉียงสั่งให้คนมาทุบร้าน

…..

แสงอาทิตย์ที่อบอุ่นสาดส่องลงมาบนร่างของบู่ฟง มันทำให้รู้สึกขี้เกียจอยู่หน่อย ๆ แม้ว่าจะมีคนมามากมายหลายคนที่จะพยายามทำลายร้านของเขา แต่ตัวของเจ้าของร้านนั้นยังคงทำตัวสงบนิ่ง

เขาสงบนิ่งไม่มีท่าทีกังวลใจแต่อย่างใด

สีหน้าของบู่ฟงยังคงสงบนิ่ง ทำให้เสิ่นฉีเฉียงโกรธเป็นอย่างมาก ลูกน้องของเขาหลายสิบคนวิ่งเข้าไปหาบู่ฟง

เซียวเสี่ยวหลงเห็นแบบนี้ เขาก็กังวลและพยายามจะเข้าไปแทรกแซงระหว่างพวกเขาทันที

แต่เขาเองก็ต้องตกใจเมื่อชายหนุ่มดึงเขาเข้ามาเพื่อห้าม

“คุณชาย ท่านหยุดข้าทำไมกัน?”

“เจ้าของร้านดูค่อนข้างมั่นใจในตัวเองมาก ดูเหมือนว่าเขานั้นจะไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด เขาอยากจะเห็นว่าเขานั้น จะใช้วิธีไหนที่จะจัดการกับคนพวกนั้น” ชายหนุ่มยิ้มแล้วตอบกลับออกมาอย่าง เบา ๆ

บู่ฟงนั่งอยู่ในร้าน คนนับสินคนต่างก็พุ่งเข้ามาหาตัวเขา หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามาในร้านแล้วพยายามเอาไม้ฟาดลงมาที่หัวของบู่ฟงด้วยความรุนแรง

ลูกน้องพวกนี้ทำความชั่วมามากมายตามคำสั่งของเสิ่นฉีเฉียง พวกเขาไม่รู้สึกหนักใจแต่อย่างใดเมื่อได้ทำสิ่งที่เป็นคำสั่ง

“ปัง”

ไม้ที่จะฟาดลอยไปอยู่บนอากาศแล้วตกลงมาบนพื้นอย่างเสียงดัง

ลูกน้องที่กำลังพุ่งเข้ามาทำร้าย ก็หยุดลง สักพักพวกเขาก็มองไปที่หุ่นยนต์ที่อยู่ตรงหน้าที่แววตาเต็มไปด้วยความกลัวและสับสน

ดวงตาของเจ้าขาวกระพริบ ร่างอ้วนๆของมันนั้นพยายามสกัดกั้นไม่ให้คนพุ่งเข้าไปหาบู่ฟง ร่างของมันเปล่งประกายสีโลหะออกมา

เจ้าขาวเป็นหุ่นยนต์ที่ระบบสร้างขึ้นมาเพื่อจัดการความปลอดภัยและเก็บของเสีย โดยปกติแล้วจะไม่มีลูกค้าที่มีปัญหา เลยไม่ต้องมารักษาความปลอดภัย แต่ตอนนี้มีคนอยู่ร้อยกว่าคนคิดมาก่อกวน เจ้าขาวจึงต้องออกมาหยุดพวกเขา

“ห้ามมาสู้กันในร้านเล็ก ๆ ของฟางฟาง ผู้ใดที่คิดฝ่าฝืนจะต้องถูกแก้ผ้าเพื่อเป็นตัวอย่างให้คนอื่น ๆ”

เสียงเครื่องจักรออกมาจากเจ้าขาว มันช่างดูน่าตลกเสียจริงๆ เพราะเสียงนั้นดังสะท้อนไปทั่วทั้งซอย

ลูกน้องทั้งกลุ่มต่างไม่ได้ออกมา “เจ้าก้อนโลหะตัวนี้มันออกมาจากที่ไหนกัน? มันช่างกล้าที่บังอาญออกมาขวางคนร้อยกว่าคนยังงี้เลยรึ?!”

ถึงแม้ระดับการฝึกฝนของพวกเขาจะอ่อนแอ แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดคือนักรบระดับที่หนึ่งก็ยังมีอยู่เป็นจำนวนมากเช่นกัน

แม้ว่าความแข็งแกร่งระดับนักรบและระดับผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้จะต่างกันมาก แต่ด้วยขนาดจำนวนที่มีอยู่ พวกเขาเองก็มั่นใจว่าสามารถล้มผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ได้

แต่หุ่นยนต์ที่อยู่ตรงหน้าเขานั้น มันไม่ได้มีพลังงานที่แท้จริงไหลเวียนอยู่มากนัก ทำให้พวกเขาเหล่านี้ไม่ได้กังวลแต่อย่างใด

“ฉีกเจ้าโลหะนั้นออกเป็นชิ้น ๆ ไปเลย!”

เมื่อเสิ่นฉีเฉียงเห็นเจ้าขาว ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้ากล้าพูดถึงการเปลื้องผ้ายังงั้นรึ!?”

หลังจากรับคำสั่งจากเสิ่นฉีเฉียงเหล่าลูกน้องก็เริ่มบุกเข้าร้านอีกครั้ง

ฉากต่อไปที่อยู่ตรงหน้าทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง ลูกน้องที่พุ่งเข้าไปโจมตีก็ถูกโยนออกไป เสื้อผ้าของพวกเขาก็ฉีกขาดเหลือเพียงแต่ผ้าเตียวปกปิดของสงวนของพวกเขาเท่านั้น

คนที่สองคนที่สาม........

ลูกน้องที่พุ่งเข้ามาในร้านต่างก็ถูกเปลื้องผ้าโยนออกไปทีละคน พวกเขาต่างก็ไม่มีเสื้อผ้า ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยความเปลือยเปล่า ถูกโยนเข้าไปในซอย

“พวกสารเลว!” หญิงสาวที่มาดู เอามือปิดหน้าทันที แต่นิ้วของนางนั้นก็เปิดกว้างเท่าดวงตา เพื่อมองดูช่องว่างระหว่างนิ้วมือของพวกเขา….พลันปรากฏใบหน้าของพวกนางนั้นสีแดงสนิททันที

เสิ่นฉีเฉียงมองดูลูกน้องที่เปลือยกายออกจากร้านที่ละคน ทีละคน ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยสีม่วงด้วยความโกรธ

“บัดซบ! พวกเจ้าโง่เง่าเต่าตุ่นกันรึไง! ทำไมพวกเจ้าไม่พุ่งเข้าไปทีเดียวเลยเล่า!? ยังโง่ไปทีละคนอีก!”

น้ำเสียงอันโกรธเกรี้ยวของเขานั้น ทำให้ลูกน้องได้สติ พวกเขามองไปที่คนอื่น ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นรุมกันเอาไม้ฟาดเจ้าขาวทันที ห้าคนก็เข้ามาพร้อมกัน แต่มันก็เหมือนเดิมไม่มีผิด

ไม่ว่าจะมากันกี่คน พวกเขาเหล่านั้นต่างก็ปลิวกันออกไป เสื้อผ้าของพวกเขาถูกเจ้าขาวเอามากองไว้เก็บเข้าไปในท้องเป็นขยะ

ในพริบตาเหล่าคนร้อยกว่าคนก็นอนกองอยู่บนพื้น

ขาของเสิ่นฉีเฉียงสั่นเทา เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น….

แม้กระทั่งนักรบระดับบ้าคลั่งที่อยู่ระดับสาม เมื่อเผชิญหน้ากับคนกว่าหนึ่งร้อยคน ก็ยังคงต้องหลีกเลี่ยง แต่นึกไม่ถึงเลยว่า ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้งร้านนี่ จะมีหุ่นยนต์เหล็กที่แข็งแกร่งอยู่ด้วย

บู่ฟงที่นั่งอยู่ข้างหลังเจ้าขาว มองดูบรรยากาศด้วยท่าทีที่สงบไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด

เขาลุกขึ้นอย่างขี้เกียจและหาวหลังจากลูกน้องของเสิ่นฉีเฉียงทุกคนแพ้

บู่ฟงยืนอยู่ตรงทางเข้าร้านเล็ก ๆ เขามองลงไปที่เสิ่นฉีเฉียงที่กำลังตกตะลึงแล้วหายใจแผ่ว ๆ ก่อนที่จะพูดออกมาว่า “เจ้าขาวเปลื้องผ้า ชายผู้นี้ด้วยไม่อย่างงั้น ข้าคงอารมณ์ไม่ดีทำอาหารไม่ได้แน่ ถ้าหากเขาไม่ถูกลงโทษ”

“เข้าใจแล้ว”

เสียงหุ่นยนต์ของเจ้าขาวดังขึ้นมา เสิ่นฉีเฉียงเปลี่ยนท่าทางทันที ก่อนที่จะรีบวิ่งหนีไป แต่แขนของเจ้าขาวสามารถยืดยาวออกไปถึงสิบเมตรได้ ก่อนที่จะฉีกเสื้อผ้าของเสิ่นฉีเฉียงแล้วดึงเขาเข้าร้าน

“คนที่สร้างปัญหาให้แก่ร้านของฟางฟางจะถูกเปลืองผ้าให้เป็นตัวอย่างคนอื่น ๆ” เจ้าขาวพูดด้วยน้ำเสียงหุ่นยนต์

เสิ่นฉีเฉียงอยากจะร้องไห้ เมื่อเขาถูกทำร้ายเช่นนี้ “ไม่ใช่ว่าเจ้าลากข้าเข้ามาในร้านเองหรอกหรือยังไงกัน?”

“ปัง”

เสิ่นฉีเฉียงเปลือยกายปลิวออกไปที่ซอย คนร้อยกว่าที่เปลือยกายในที่นี่ ช่างเป็นทัศนียภาพที่สวยงามเสียจริงๆ

“โอ้ะ…ฉากเหล่านี้ช่างน่าอายเสียจริง ๆ” กลุ่มผู้หญิงคงมองผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วมือ เมื่อเห็นภาพทั้งหมด ก็พลันปรากฏใบหน้าสีแดงขึ้น….

เสิ่นฉีเฉียงมีสภาพน่าอายอย่างมากเมื่ออยู่ตรงนี้ เขาพาคนร้อยกว่าคนจะมาแก้แค้น แต่พลันกับ…

ช่างน่าเศร้าเสียจริง ๆ

คนมากมายพากันมาอย่างน่าเกรงขาม ไม่มีใครกล้าที่จะขวางทางพวกเขา พวกเขาเดินในถนนหลักในเมืองหลวงทำให้เกิดความสับสนวุ่นวายมากมายในเมืองหลวง การที่เดินบนถนนสายหลักทำให้การสัญจนบนถนนติดขัดเป็นอย่างมาก

ในซอยที่แออัดไม่นานเริ่มว่างเปล่า ผู้คนเริ่มแยกย้ายจากไป เหลือเพียงแต่ร้านค้าที่ดึงดูดผู้คน

“มีร้านอาหารอยู่ในซอยนี้ด้วยเหรอ? ข้าอยู่ในเมืองหลวงมานานหลายปีแล้ว แต่ข้าไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย” หญิงสาวคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความแปลกใจ

“ร้านนี้คงมีคนหนุนหลังอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่กล้าจับคุณชายเสิ่นแก้ผ้าหรอก” ชายแก่ข้อตั้งข้อสังเกต

“เจ้าหุ่นยนต์นี่น่ารักมากจริง ๆ  พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ” หญิงสาวหลายคนเริ่มชอบเจ้าขาว

ผู้คนมากมายตอนนี้ต่างก็เข้ามาในร้านด้วยความชื่นชม

บู่ฟงกลับเข้าไปที่ห้องครัว และไม่ได้แสดงท่าทางใด ๆ ออกมา เขาอ้าปากขึ้นมาด้วยความสนุกสนานก่อนที่จะพูดว่า

 

“ข้าหวังว่า พวกเขาคงไม่ได้กลัวราคาค่าอาหารนะ” 

 

ติดตามก่อนใครได้ที่ https://www.facebook.com/chefanother/




NEKOPOST.NET