[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ ตอนที่ 10 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] มาลิ้มรสชาติที่ต่างโลกกันเถอะ

Ch.10 - เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องหลัก


แปลไทย : แพนด้าคุง | แก้ไข : แพนด้าคุง (ทีมเทพอมตะ)

จ้าวหรู่เกอเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผมดำยาวปักปิ่นสีเขียว เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวรองเท้าที่เข้ากันกับชุด หัวเข็มขัดที่ทำด้วยหยก เขามีท่าทางสง่างามและเป็นผู้ดี

"จ้าวหรูเกอเหรอ?"

เสิ่นฉีเฉียงยืนขึ้นอย่างยากลำบาก เขาเอามือปกปิดของสงวนของเขาแล้วมองคนหน้าตาดีที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างโง่เง่า

"ข้าไม่รู้ว่าคุณชายเสิ่นจะมีงานอดิเรกแบบนี้ วันนี้ได้เปิดตาข้าแล้วจริงๆ" จ้าวหรูเกอหัวเราะเบาๆ สายตาของเขามองผ่านไปทั่วร่างของเสิ่นฉีเฉียงแล้วพูดออกมาด้วยท่าทางประหลาดบนใบหน้า

ใบหน้าของเสิ่นฉีเฉียงเปลี่ยนเป็นสีแดง เขามองลูกน้องของเขาที่อยู่ข้างหลังจ้าวหรูเกอ เมื่ออยู่ตรงหน้าจ้าวหรูเกอเขาคิดอะไรบางอย่างออก

หลังจากที่เสื้อผ้าถูกฉีกออกมาเหมือนผ้าขี้ริ้วเสิ่นฉีเฉียงสีหน้ามีอาการดีขึ้นนิดๆ เขาไม่ได้สนใจจ้าวหรูเกอแต่เขาหันไปทางร้านอาหารแล้วตะโกนว่า "หากข้าไม่พังร้านเจ้าในวันรุ่งขึ้นข้าก็ไม่ขอใช้แซ่เสิ่น รอข้ากลับมาเถอะ"

หลังจากที่เสิ่นฉีเฉียงตะโกนเสร็จเขาก็หันไปทางจ้าวหรูเกอแล้วพูดว่า "คุณชายจ้าวเทพธิดาในฝันของท่านอยู่ข้างในร้านเล็กนี่ นี่เป็นคำเตือนที่เป็นมิตร ร้านอาหารนี้มีบางสิ่งที่แปลกประหลาด เซียวเหยี่ยนหยู่ที่งดงามเหมือนตกอยู่ในมนตร์สะกดของใครบางคน"

เขาไม่แม้แต่จะมองปฎิกิริยาของจ้าวหรูเกอเสิ่นฉีเฉียงก็จากไปด้วยความขุ่นเคือง

"อยู่ใต้มนต์สะกดของใครบางคน?" มุมปากของจ้าวหรูเกอก็ขดตัว รอยยิ้มที่เผยให้เห็นถึงเป้าหมายก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าตาที่หล่อเหลาของจ้าวหรูเกอ เขามองเข้าไปในร้านเล็กๆและดูเรียบง่ายที่อยู่ในซอย

ร้านอาหารเล็กๆที่ตั้งอยู่ในที่ห่างไกลจะมีลูกค้าสักคนที่สถานะสูงเช่นลูกของแม่ทัพใหญ่เซียวเมิ่ง จ้าวหรูเกอไม่เชื่อว่าไม่มีอะไรที่มันแปลกๆเกิดขึ้น

จ้าวหรูเกอเดินที่ร้านอาหารอย่างระมัดระวังว่าที่นี่จะเป็นที่มหัศจรรย์แบบไหน

แต่ก่อนที่จะเข้าไปเขาเห็นพี่น้องแซ่เซียวออกมาพร้อมกับสีหน้าแปลกๆ

ตอนนี้เซียวเหยี่ยนหยู่กำลังตื่นเต้น มันไม่ใช่เพราะบู่ฟงโยนเสิ่นฉีเฉียงออกไปจากร้าน แต่มันเป็นเพราะนางกินข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุง หลังจากที่นางกินข้าวไข่สูตรปรับปรุงลงไป นางพบว่าพลังงานที่แท้จริงในร่างกายนางถูกกระตุ้นและเพิ่มขึ้นอย่างมาก แม้มันยังไม่ได้อยู่ในระดับที่นางจะเลื่อนระดับ แต่การที่พลังงานเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องสำคัญ

นางรู้ทึ่งที่ข้าวผัดสูตรปรับปรุงสามารถเพิ่มระดับการฝึกฝนได้ และผลของทันก็เท่ากับยาทิพย์ระดับสี่ นอกจากนี้เมื่อเปรียบเทียบกับยาทิพย์แล้วรสชาติของข้าวผัดไข่ดีกว่าเยอะ

ไม่น่าแปลกที่คนกินมันต้องมีระดับสามนักรบที่บ้าคลั่งถึงจะกินมันได้ พลังงานที่แท้จริงของมันมีมากเกินไปหากผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ระดับสองกินไม่เพียงร่างกายของพวกเขาจะไม่พัฒนาแต่ด้วยพลังงานที่มากจนเกินไปร่างกายของพวกเขาอาจจะระเบิดได้ เนื่องจากพลังงานที่เพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"เหยี่ยนหยู่ดูผิดปกติ?" เมื่อจ้าวหรูเกอเห็นเซียวเหยี่ยนหยูเขาก็ปรากฏร่องรอยอ่อนโยนที่แววตา เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบๆแล้วพูดจาออกมาเบาๆ

เซียวเหยี่ยนหยู่พอใจกับระดับการฝึกฝนของนางที่เพิ่มขึ้นและไม่สนใจจ้าวหรูเกอโดยสิ้นเชิง เซียวเซียวหลงมองไปที่จ้าวหรูเกอ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวหรูเกอถึงได้ปรากฏตัวที่นั้น....เขากำลังคิดอะไรบางอย่าง "เป็นไปได้ว่าเจ้าบ้าซันฉีเฉียงอาจจะบอกเขา?"

พี่น้องแซ่เซียวเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจจ้าวหรูเกอ นั้นทำให้เขาอยากรู้อยากเห็น เขาคิดว่า "เหยี่ยนหยี่แสดงอาการแบบนี้ออกมาเกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน?"

"ขอบคุณได้โปรดกลับมาอีกครั้ง"หลังจากที่ส่งพี่น้องแซ่เซียวออกไป บู่ฟงเริ่มหาวแล้วก็เริ่มที่จะปิดร้านในวันนี้

เจ้าขาวหุ่นยนต์กลับมาจากห้องครัวแล้วมองดูที่นาฬิกา

บู่ฟงกำลังจะปิดบานประตูสุดท้ายชายหนุ่มรูปงามก็ปรากฏออกมาตรงหน้าเขา

"เจ้าของร้านอย่างเพิ่งปิดร้านเร็วๆนี้เลย ข้าอยากจะลองกินอาหารของท่านสักจาน"

ชายหนุ่มรูปงามจ้าวหรูเกอยืนอย่างงามสง่าที่ทางเข้าร้าน แล้วส่งรอยยิ้มที่ใบหน้าของเขามาให้บู่ฟง สายลมที่ปลิวเข้ามาทำให้เสื้อคลุมของเขาถูกพัดราวกับว่าเขาจะโผ่บิน

บู่ฟงมองที่จ้าวหรู่เกออย่างไร้อารมณ์ เขาเห็นรอยยิ้มของเขาที่ถูกส่งมานี้

"โอ๊ะตอนนี้ถึงเวลาที่จะปิดร้านแล้วได้โปรดกลับมาในวันพรุ่งนี้ด้วย"

บู่ฟงพูดแล้วพยายามปิดร้านต่อไป

ใบหน้าของจ้าวหรู่เกอแข็งกระด้าง "เจ้าของร้านท่านกำลังจะปฎิเสธลูกค้าเหรอ? ร้านเล็กๆแบบนี้ทำไมถึงกล้าปฎิเสธลูกค้ากัน?"

"คนสามารถกำหนดเวลาเปิดได้....หากเปลี่ยนเวลาปิดร้านข้าจะจ่ายให้ท่านมากขึ้น"จ้าวหรูเกอคิดอยู่พักหนึ่งและพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่"บู่ฟงตอบกลับออกมาในทันที

จ้าวหรูเกอขมวดคิ้วแล้วพูดออกมา"ประมาณสองเท่าของราคาเดิม?"

บู่ฟงคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วก็ปฎิเสธออกมา "ไม่ได้"

จ้าวหรูเกอตกตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าร้านเล็กๆนี้กล้าปฎิเสธลูกค้า แต่ยังไงเขาก็จะตื้อไม่เลิก

"ข้าจะจ่ายสามเท่าในราคาเดิม"

"ไม่ได้"

"สี่เท่าในราคาเดิมละ?"

"ไม่ ..ไม่ได้"

"ห้าเท่า" จ้าวหรู่เกอพยายามที่จะเผชิญหน้าใบหน้าที่เย็นชานี้

"ห้าเท่าเหรอ?" เลือดในหัวใจของบู่ฟงไหลออก ห้าเท่าของราคาเดิมหากเป็นข้าวผัดสูตรปรับปรุงราคาของมันก็จะอยู่ที่ห้าสิบผลึก ข้าวผัดธรรมดาก็ห้าผลึก.....เขารู้สึกว่ามีเงินมากมายนับไม่ถ้วนบินอยู่ภายในสายตาของเขา

"ในฐานะที่ท่านเป็นผู้ที่มุ่งมั่นจะกลายเป็นเทพเจ้าแห่งกรทำอาหารท่านที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารต้องมีกฏของท่านอย่าได้สับสนกับเงินที่อยู่ตรงหน้าท่าน"

บู่ฟงกำลังดิ้นรนอยู่ภายในใจเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอของจ้าวหรูเกอ แต่ระบบก็มาเตือนได้ทันเวลาทำให้บู่ฟงตื่นขึ้น

จ้าวหรูเกอรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากความลังเลใจบนใบหน้าของบู่ฟงเขารู้ว่าบู่ฟงกำลังจะตอบตกลง

เขาคิดในใจ "เป็นแค่เจ้าของร้านเล็กๆยังกล้าที่จะพูดถึงหลักการของตัวเองกับข้า หลักการของเจ้าเป็นอันต้องแตกเป็นเสี่ยงๆด้วยเงินกองสองกองใหญ่ของข้า"

บู่ฟงพยายามจะหายใจเข้าไปอย่างลึกๆ สีหน้าของเขาที่แสดงออกมาก็มืดแลน่าเกลียด เขาหันไปมองจ้าวหรูเกอที่แสดงท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยชนะ...

"ปัง"

เสียงประตูทางเข้าปิดอย่างแรง จ้าวหรูเกอตกใจ

"เกิดอะไรขึ้น? เจ้าของร้านท่านจะไปไหน? ท่านไม่อยากขายของให้ข้าเหรอ?" เกิดอะไรขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเขาจะเปลี่ยนใจแล้ว์ ทำไมเขาถึงเปลี่ยนความคิดกัน

แม้จ้าวหรูเกอพยายามควบคุมตัวเอง แต่เขาก็ยังโกรธอยู่ แม้กระทั่งร้านอาหารอันดับหนึ่งภัตตาคารนกฟินิกซ์อมตะยังไม่มีกฎมากมายเท่าร้านเล็กๆนี่เลย เขาไม่อยากเชื่อว่าร้านอาหารเล็กๆในที่ห่างไกลแบบนี้ยังพูดถึงหลักการของเขา

"เวลาเปิดหมดแล้วหากท่านต้องการทานอาหารให้กลับมาพรุ่งนี้"

เสียงของบู่ฟงดังขึ้นด้านหลังประตูที่ปิดสนิทตามมาด้วยเสียงหาว จากนั้นก็เหลือเพียงแต่ความเงียบ

หลังจากนั้น ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่จ้าวหรูเกอเคาะก็ไม่ได้มีการตอบกลับมา
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอยู่หน้าประตูมองเห็นจ้าวหรูเกอ จากนั้นมันก็หลับต่อ สิ่งเดียวที่สุนัขที่อยู่ข้างนอกทำคือกินกับนอนหลับ มันเป็นหมาที่ใช้ชีวิตเหมือนหมู

สุดท้ายจ้าวหรูเกอก็รู้ดีว่าตนถูกปฎิเสธ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าร้านอาหารเล็กๆในที่ๆถูกพระเจ้าละทิ้งนี้จะปฎิเสธหนุ่มหล่อเช่นเขา

เขารู้สึกเหมือนลูกศรที่มองไม่เห็นเจาะเข้าหน้าอกของเขา

ในมือของเขารวบรวมพลังงานที่แท้จริงของนักรบผู้บ้าคลั่งรดับสามเอาไว้ ร้านนี้เหมือนว่ามันหลอกล่อให้เขาทำลายร้าน

แต่เขาคิดมาสักพักเขาก็ยอมแพ้

"ดี ข้าจะกลับมาวันพรุ่งนี้ร้านแบบไหนกันที่มันกล้าปฎิเสธข้า"

จ้าวหรูเกอเป็นลูกชายของเสนาบดีฝั่งซ้าย ด้วยสถานะดังกล่าวทำให้ทุกคนในเมืองต้องนับถือ แต่เขารู้สึกว่าร้านอาหารแห่งนี้ต่างจากคนทั่วไปการกระทำแบบนี้มันเหมือนกับว่าเป็นการตบหน้า

จ้าวหรูเกอกระจายตัวพลังงานที่แท้จริงที่อยู่ในมือของเขาออกไป

หมาดำตัวใหญ่ไม่เหลือบไปมองทางจ้าวหรูเกอขณะที่เขาจากไป มันกรอกตามองเขา.....

เมื่อบู่ฟงกลับเข้าไปในห้องเขาลืมเรื่องจ้าวหรูเกอไปแล้ว

เขาหาวกว้างเขารู้สึกง่วงตลอดทั้งวัน

เขานอนลงบนเตียงเรียกหน้าจอของระบบออกมา

โฮส:บู่ฟง

เพศ:ชาย

อายุ:20

ระดับพลังงานที่แท้จริงในการฝึกฝน:ระดับหนึ่ง (เพื่อที่จะเป็นเทพเจ้าในการทำอาหารในโลกแฟนตาซีท่านจะต้องใช้พลังงานที่แท้จริงในการปรุงอาหารอย่างมาก)

ความสามารถในการทำอาหาร: ไม่รู้

สกิล:ไม่มี

เครื่องมือ:ไม่มี

เรตโดยรวมของการเป็นเทพเจ้าแห่งการทำอาหาร:เริ่มต้น (เริ่มต้นที่จะเรียนรู้ใช้พลังงานที่แท้จริงและสามารถทำข้าวผัดไข่)

ระบบเลเวล:หนึ่งดาว

ท่าทางประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของบู่ฟง

"ระดับการฝึกฝนพลังงานที่แท้จริงของข้าเป็นระดับแรก?เอ๊ะ...แล้วมีระดับของระบบด้วยใช่ไหม?"

#############################################################################
แพนด้าคุง : สวัสดี ฮ่าๆ ผมแพนด้าคุงเอง สนุกกันมั้ยเรื่องนี้ ถ้าสนุกก็อย่าลืมกด ดาวเรื่องนี้ไว้ด้วยนะครับ พอดีเรื่องนี้ผมแปลสลับกับพี่อีกคนนึง สำนวนจะเป็นกลางๆ ไม่แปลกไปมาก อย่างงกันนะ ฮ่ะๆ

 




NEKOPOST.NET