[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.9 - บ้านชนชั้นสูง


เราออกจากกิลด์นักผจญภัย แล้วก็ไปบ้านมินาตามที่ได้รับคำเชิญ

ไม่เคยเดินโซนชนชั้นสูงมาก่อน……, มองๆดู แถบนี้มีแต่บ้านใหญ่ๆโอ่อ่า

มินาดูแล้วก็ยิ้มขมๆ

"ทางนี้"

มินานำทาง ไปสู่บ้านที่ใหญ่เป็นพิเศษ ในแถบถนนชนชั้นสูง

"ยินดีต้อนรับกลับครับ/ค่ะ, คุณหนู"

พอมินาเข้าไป, ก็มีพ่อบ้านกับเมดมาเรียงแถวต้อนรับ

เห็นเท่านี้ พวกชั้นก็อึ้งแล้ว

"เป็นอะไรไป? เข้ามาเร็วๆสิ"

มินากระตุ้น เราเลยตามเข้าไป แต่ว่าอึดอัดจังแฮะ

"ที่นี่"

มินาชี้ไปห้องนึง, แต่พอชั้นจะเข้าไป ก็โดนมินาหยุดไว้

"ฮาคุรออยู่ที่นี่"

ว่างั้น แล้วประตูก็ปิดใส่

อ้าว แล้วชั้นล่ะ?

ยืนอยู่หน้าประตูรอซักสิบนาที……ประตูก็เปิดออกมา

ไม่มีชาร์ลที่ตัวโทรมๆอีกต่อไป, แต่มีเด็กสาวชุดเดรสพริ้วๆออกมาแทน

"เอ๋? ใครเนี่ย?"

ชั้นถามอย่างไม่ตั้งใจ

"ห, หนูเองค่ะ"

เสียงตรงหน้าก็เป็นชาร์ลหรอก

แต่ไม่อยากจะเชื่ออย่างแรง

"หึหืมーม, ยอดเลยล่ะสิ, เด็กคนนี้แต่งขึ้นนะเนี่ย เอาชุดนี้ไปได้เลยนะ"

"ต แต่ว่า, ไม่ดีหรอกค่ะ ......"

ชาร์ลพยายามปฏิเสธเกรงใจ

"เอาเหอะน่า, ฉันมีก็ไม่ได้ใส่อยู่แล้ว (แถมชุดพริ้วๆ ก็ไม่เข้ากับฉันด้วย.....ถึงจะอยากใส่บ้างก็เถอะ)"

มินาอุบเสียงเบา ด้วยหน้าตาเหงาหน่อยๆ

ก็จริง ที่ชุดเข้ากับชาร์ล

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะจะไม่เข้ากับมินาซักหน่อย

คิดงั้นเลยพูดออกไปตามตรง

"กับมินา ก็น่าจะเข้ากันนะ"

"อะ!!?"

มินาตกใจหน้าแดงขึ้นมา

"ไม่เข้ากันซะหน่อย! ไปๆ ไปอาบน้ำกันดีกว่า, ออกเหงื่อในดันเจี้ยนกันแล้วนี่"

คราวนี้ถูกนำทางไปอาบน้ำ

แน่นอนว่าชั้นต้องอาบคนเดียว

ข้างใน เป็นห้องน้ำใหญ่มาก

โรงแรมที่ชั้นใช้ตามปกติ ไม่มีอ่างยังงี้หรอก

ส่วนตอนทำงานเป็นนักประเมิน ก็อยู่ในห้องที่มีให้อาบน้ำได้ แต่ก็ไม่ได้กว้างเช่นนี้

ขนาดแผ่แขนขาแล้ว ก็ยังมีที่เหลือเฟือ

เลยยืดตัว คลายความเมื่อยล้า

ยังไงก็ตาม, วันนี้เกิดเรื่องมากมายซะจริง

ชั้นกะจะเข้าดันเจี้ยนคนเดียว, แต่รู้ตัวอีกที ก็เข้าไปกับชาร์ล ช่วยมินาที่บาดเจ็บออกมา แล้วก็มาแช่น้ำแบบนี้

เห้ย ในดันเจี้ยนมันอันตรายนะ

พรุ่งนี้ไม่ง่ายแบบนี้แล้ว

ต้องตั้งใจหน่อย

โดยเฉพาะชั้น ไม่มีสกิลต่อสู้ซะด้วย……

จากนั้น ก็ถูกนำทางไปที่ห้องนอน

ดูท่า วันนี้จะพักค้างคืนได้, งั้นก็ขอรับน้ำใจไว้เถอะ

แต่ว่า นี่ละตัวมาอาบน้ำแแค่แวบเดียว ตอนนี้กลับไม่มีเมดหรือพ่อบ้านอื่นอยู่ซะแล้ว

มีเหตุการณ์อะไรรึเปล่านะ

แต่เค้าก็คงไม่บอกคนแปลกแหน้าอย่างเราหรอก

เอาเป็นว่าวันนี้พักผ่อนแต่หัววัน ให้พร้อมเข้าดันเจี้ยนพรุ่งนี้เถอะ

ชั้นเข้าเตียงแล้วจะนอน, แต่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

เวลาแบบนี้ ใครกันฟะ?

สงสัยเลยถาม

"ใครครับ?"

"ห, หนูเองค่ะ ซักนิดนึงได้ไหมคะ?"

เป็นเสียงของชาร์ล

จึงเชิญเข้าห้องมา เนื่องจากไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ

"ห้องไม่ได้ล็อค เข้ามาเลย"

ประตูจึงค่อยๆเปิด, มีชาร์ลใส่ชุดวันพีชสำหรับนอน ถือหมอนอยู่ในมือ

ก็ไม่รู้หรอกว่ากลัวอะไร, แต่ชั้นรับชาร์ลเข้ามาก่อนดีกว่า

"อ เอ่อ,  ......ขอโทษที่มารบกวนดึกๆค่ะ"

ชาร์ลก้มหัวขอโทษ หน้าตาไม่สบายใจ

"ไม่เป็นไรหรอก, มีอะไรเหรอ?"

กำลังจะนอน ชั้นเลยคุยด้วยแบบนั่งอยู่บนเตียง

"คือ......เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ห้องหรูหราแบบนี้ จนนอนไม่หลับ ..... อยู่เป็นเพื่อนคุยซักหน่อยได้ไหมคะ?"

ก็จริง ที่สถานเลี้ยงเด็กไม่มีทางจะมีห้องกว้างเช่นนี้, กลับกัน คงให้หลายๆคนแออัดกันอยู่ในห้องขนาดประมาณโรงแรมปกติ

ถ้าชาร์ลอยู่ในที่แบบนั้น คงไม่ชินกับที่เช่นนี้แน่

"อ้อ, ได้สิ"

ว่าแล้ว ชั้นก็ตบปับๆที่ข้างเตียง

ชาร์ลเบิกตากว้าง แล้วก็มานั่งข้างๆอย่างอายหน่อยๆ

และก็ว่าขอบคุณ

"ขอบคุณค่ะ"

"เล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณกันหรอก"

"ไม่ค่ะ, ไม่ใช่แค่เรื่องนี้, ที่รับหนูเข้าเป็นปาร์ตี้ก็ด้วย ถ้าไม่ได้เจอกับฮาคุซัง ป่านนี้ก็ยังคงต้องร้องไห้อยู่คนเดียวที่นั่น ....."

"ชาร์ลมีพรสวรรค์ด้านเวทมนต์, ก็คงได้เจอกับปาร์ตี้ดีๆหรอก"

"ม ไม่ค่ะ, หนูดีใจที่ได้เป็นปาร์ตี้กับฮาคุซัง อนาคตก็ต้องขอฝากตัวด้วยนะคะ....."

"ชั้นก็ดีใจอยู่ แต่จะดีแล้วเหรอ?"

หันไปมองหน้าชาร์ล, แต่ก็เห็นว่าหลับฟี้ๆไปแล้ว

เห็นแล้ว ชั้นก็ทำหน้าแปลกใจ และห่มผ้าเข้าฟูกให้




NEKOPOST.NET