[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.6 - กลับเมืองกัน


หลังยืนยันแล้วว่าหมาป่าตายหมดจาก【ประเมินละเอียด】, ชั้นก็วิ่งเข้าไปหาสาวที่สลบอยู่

แต่ว่า, ที่ชั้นทำได้ ก็มีแค่ ดูด้วย【ประเมินละเอียด】 เช็คว่ายังไม่ตาย

"ชาร์ล, ลำบากหน่อย แต่ขอให้ช่วยได้ไหม?"

"ค, ค่ะ ......"

ชาร์ลหน้าซีดแล้ว, เข้าใจหรอกว่ากำลังขอให้ฝืนตัว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนี่

"◯◯ □ ◯, ฮีล"

ชาร์ลเอ่ยขณะจับมือสาวไว้

แล้วหญิงสาวก็ถูกแสงจ้าห่อหุ้ม, เกิดการรักษาแผลให้หายดี

ชาร์ลคงหมดพลังจิตใจ แล้วก็ล้มลงสลบคาที่

ไม่นาน หญิงสาวก็ตื่นขึ้นมาแทนที่ชาร์ล

เธอมองดูรอบๆอย่างไม่เข้าใจ, พอเห็นว่ามีชั้นอยู่ ก็ส่งสายตามา

"นาย, ใครเนี่ย!?"

"ชั้นคือฮาคุโตล, นักผจญภัย"

ว่าแล้วก็แสดงบัตรนักผจญภัย

หญิงสาวเลยทำสายตาแบบมองเหยียดๆ

"หืม, ยังเลเวล【1】นี่, ยังไงซะ พวกมอนก็คงหนีไปเองตามใจอยู่แล้ว, แต่จะพูดเผื่อไว้ก็ได้ เอ้า ขอบคุณ”

เป็นท่าทีซึ่งเชิดเกินกว่าจะกล่าวคำขอบคุณ, ความสำนึกขอบคุณดูน้อยนิดยิ่งนัก

แถมหินเวทที่หมาป่าดรอปก็เก็บไปแล้วด้วยสิ จึงไม่มีร่องรอยว่าหมาป่าตายแล้วเหลืออยู่แต่อย่างใด

"แล้ว, พวกสหายฉันล่ะ?"

"ที่เหลือรอด มีแต่เธอเท่านั้น"

ร่างของผู้สิ้นชีพ ถูกขยับไปไว้มุมห้องแล้ว

แน่นอน ว่าเครื่องสวมใส่ ก็เก็บมาหมดแล้ว

ถ้าตายในดันเจี้ยน เครื่องสวมใส่จะตกเป็นของคนที่เก็บได้

แน่นอน ว่าการฆาตกรรมในดันเจี้ยน เป็นกฎข้อห้าม

สำหรับฆาตกรนั้น ไม่รู้ยังไง กิลด์นักผจญภัยจะตรวจพบแยกแยะได้ทันที

คงมีสกิลสำหรับตรวจสอบเรื่องเช่นนี้กระมัง

ชั้นซึ่งเป็นคนเจอศพก่อน เลยมีสิทธิเก็บมาเป็นเจ้าของได้

"เหรอ……"

ในดันเจี้ยน การตายเป็นเรื่องปกติสามัญประจำวัน

หญิงสาวหน้าตกไปนิดหน่อย แล้วก็เงยหน้าขึ้นอีก

"งั้น, นายน่ะ พาฉันไปที่เมืองซิ!"

"ไม่เอาเฟ้ย!"

ก็คิดจะกลับเมืองอยู่หรอก, แต่โดนสั่งยังงี้เลยไม่อยากทำ

"ทำไมเล่า!"

แต่ เหมือนหญิงสาวจะไม่เข้าใจว่าทำไมโดนปฏิเสธ

"ชั้นไม่มีเหตุผลต้องทำนี่หว่า "

"มีฉันร่วมทางไปด้วย, มีประโยชน์กว่าเจ้าเด็กเตี้ยม่อต้อที่นอนอยู่นั่นเยอะเลยนะ"

ก็ปากไวว่าไปนั่น, เด็กที่เธอชี้นี่ แม้เลเวลนักผจญภัยจะต่ำยิ่งกว่าพวกเรา, แต่เวทมนต์ระดับเทพกว่าเยอะเว้ย

แต่นี่เป็นการตัดสินจาก【ประเมินละเอียด】, ว่าสามารถพัฒนาได้

สำหรับความสามารถทางเวทมนต์ในตอนนี้ อาจจะยังไม่มีเวทอะไรให้ใช้มากนัก

"พูดงี้มันน่ายกโทษให้ไหมเนี่ย? เด็กคนนี้ ก็คือคนที่รักษาแผลเธอ ควรจะทำตัวให้เหมาะสมบ้างนะ?"

"งั้น.......หรอกเหรอ, ขอโทษ....."

ขอโทษแบบว่าง่ายแล้ว, หรือเพราะเข้าใจไปว่าที่บาดเจ็บ เป็นความฝันรึเปล่า?

"อ้อ, เข้าใจก็ดีแล้ว งั้นกลับเมืองกันเถอะ"

"เอ๋, ฉันไปด้วยได้เหรอ?"

เธอถามมาแบบไม่มั่นใจ

"แน่นอน, หรืออยากจะอยู่นี่ก็แล้วแต่นะ?"

"ไป, ช่วยพาได้ด้วยที ขอร้องล่ะ"

หญิงสาวรีบเร่งร้องขอ

พอชั้นพยักหน้า, หญิงสาวก็มีท่าทีโล่งใจขึ้นมาแวบนึง, แล้วถึงปิดปาก "ฮึ"

ถึงจะพูดจาปากร้าย แต่จริงๆคงเหงาล่ะสิ

เห็นแล้วก็ตลกดีแฮะ

จากนั้น ชั้นถึงเอาชาร์ลที่นอนหลับ แบกขึ้นหลัง และเดินไปทางออก




NEKOPOST.NET