NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.5 - ผู้บาดเจ็บ


ชาร์ลร่ายเวทโดยไม่ประมาท

"◯◯ □ ◯, ไฟ"

สมกับเป็นก๊อบลินที่สู้กับมนุษย์มาหลายทีแล้ว, มันดูไม่แปลกใจกับการร่ายเวทเลย

แต่ว่า, พอลูกบอลไฟ ออกมาจากมือชาร์ล, มันก็ทำหน้าตกใจ

"กุรุ!?"

ลูกไฟใหญ่จนหลบไม่ได้ในทางแคบๆเช่นนี้ เข้าเผาผลาญก๊อบลินศัตรู

เหลือทิ้งไว้แต่หินเวทสีแดง, ท่าทางคราวนี้จะไม่มีของตก

ถึงงั้นก็เหอะ จัดการก๊อบลินเลเวล 10 ได้ในทีเดียวเนี่ย........

แม้ไม่รู้ว่ามันเก่งแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ มันเก่งกว่าตัวที่ชั้นสู้เยอะ

แล้ว, ชาร์ลก็เหนื่อยจากการต่อสู้ครั้งแรกรึเปล่า พักหายใจหน่อยไหม

ไม่สิ, ไม่ใช่แค่นั้น ท่าทางดูหน้าออกซีดๆด้วย

"เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ......."

ชาร์ลใช้ไม้ตะบองยันแทนเป็นไม้เท้าช่วยยืน

จะว่าไป ก็เคยได้ยินมา

ว่าเวท ต้องใช้พลังจิตใจ精神力, จึงยิงหลายทีในวันเดียวกันไม่ได้ ทำให้มีจำนวนการยิงจำกัด......

แล้ว พอใช้เวทมากเกิน ก็จะเหนื่อย.......

ชาร์ลในตอนนี้ ก็คงอยู่ในสภาพเช่นว่า

ถ้ามีประสบการณ์เพิ่ม ก็จะยิงได้มากจำนวนขึ้นหรอก

"ถ้างั้น, พักกันหน่อย——"

"ว้ายยยยーーーー!"

ขณะเสนอ ชั้นก็ได้ยินเสียงร้องจากในๆดันเจี้ยน

"ฮารุซัง, ไปกันเถอะค่ะ!"

ชาร์ลที่ยังเหนื่อย ว่าอย่าแข็งขัน

"อืม, ไปกัน"

ชั้นพยักหน้าว่าตาม

มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นในดันเจี้ยนแน่ๆ, และถ้ามันอันตราย เราก็คงต้องหนีออกมา

ตามชาร์ลที่วิ่งไป และก็เตรียมพร้อมอยู่ในใจ

ที่ๆมีเสียง คือจุดที่เราสู้กับก๊อบลินตอนแรก, เป็นจุดที่เปิดกว้างกว่าปกตินิดหน่อย

และก็มีคนล้มอยู่กลางห้อง

ปาร์ตี้ 4 คนงั้นรึ......

แต่ว่า, จากที่ชั้น 【ประเมินละเอียด】ดูแล้ว แทบไม่มีใครเหลือรอดเลย

มีเพียงคนเดียว......สาวผมยาวแดง มีอัญมณีเยอะแยะ ใส่ชุดคลุมยาว

เป็นสาวเพียงคนเดียวที่ยังมีลมหายใจอยู่

【บัตรนักผจญภัยสีขาว, เลเวล 3】

【เวทลม, เลเวล 0 (อัญมณี)】  風魔法、レベル0 (宝石)

【เวทเอนชานต์, เลเวล 1】  強化魔法

【เวทรบกวน, เลเวล 1】   妨害魔法

สาวที่สลบอยู่ ท่าทางจะเป็นนักเวทเหมือนชาร์ล

แต่ว่า คงปล่อยทิ้งไว้ได้ไม่นาน เนื่องจากเลือดออกจนหน้าซีดแล้ว

ทว่าเรายังเข้าไปช่วยไม่ได้

เพราะสถานการณ์ตรงหน้า มีมอนหมาป่าหลายตัวล้อมเด็กสาวอยู่

คงฝีมือพวกมันนั่นล่ะ

『หมาป่า, เลเวล 3』       ウルフ

【ว่องวายุ】 疾風

เลเวลเก่งกว่าก๊อบลินตัวแรกสุด

แล้วจำนวนก็มีมากด้วย, หนึ่ง สอง......ทั้งหมด 8 ตัว

ถ้ารวมกับตัวที่โดนจัดการไปแล้ว มีจำนวนสองหลักเลย

ฟากนี้ มีแต่ชั้นที่ไม่มีสกิลต่อสู้ กับชาร์ลที่เวทจะถึงขีดจำกัดแล้ว

ปาร์ตี้สำหรับต่อสู้จริงๆ มันต้องมีคนมีสกิลต่อสู้อ่ะนะ

ขนาดคนพวกนั้น ยังโดนจัดการเลย

แบบนี้ไม่ควรจะเข้าสู้แล้ว

ตัดสินใจได้แบบนี้ แล้วก็มองชาร์ล

"ถึงจะน่าสงสารก็เถอะ.....”

แต่อย่าไปยุ่งดีกว่า........, จะบอกยังงั้น แล้วชาร์ลก็ส่ายหัว

"ไม่ค่ะ, จะทำ ขอให้ได้ทำเถอะค่ะ"

ชาร์ลมีสายตาเข้มแข็งขึ้นมา

แต่ว่านะ, นี่เป็นแค่ความมุทะลุ

"ไม่ได้หรอก, มุทะลุไปแล้ว, จำนวนขนาดนี้ มีแค่สองคนจะทำอะไรได้......"

"ถ้าเป็นเวทของหนู......"

"ยิงจะไม่ไหวแล้วนี่นา? อย่าฝืนไปเลย”

"งั้น ถ้าจัดการทั้งหมดได้ในทีเดียว ก็ได้สินะคะ"

"ไอ้แบบนั้นก็ไม่เป็นปัญหาหรอก........"

"เข้าใจแล้วค่ะ, จะลองดู"

ชาร์ลเริ่มร่ายเวท

แต่ว่า, คำร่ายออกจะต่างจากปกตินิดหน่อย

"△ ◯◯ □, ไฟ"

ไม่ใช่บอลไฟใหญ่เหมือนเคย, แต่เป็นไฟเล็กๆออกจากมือชาร์ลไป

พลังนั้น, แม้เทียบกับบอลไฟใหญ่ไม่ได้ แต่ก็เหลือเฟือเกินพอ

แม้ไม่ต้องใช้พลังขนาดนั้น ก็สามารถจัดการได้แล้ว

มอนต่างๆพยายามหลบหลีกไฟโดยไว

แต่ว่า, ดูเหมือนมอนจำนวนมากไป ทำให้ต่างติดขัดกันเอง หลบไม่พ้น, จนโดนไฟล้มลง




NEKOPOST.NET