NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.44 - คำขอจากกิลด์นักผจญภัย


มินากลับมาเข้าปาร์ตี้, เราเลยมีพลังรบมากขึ้น

ไม่งั้น ถ้าไปชั้น 11 กันเองเลย คงจะอันตราย

อย่างไรก็ดี มินาออกจากปาร์ตี้ไปช่วงนึง, เมื่อกลับมา ก็ควรจะทดลองงาน ด้วยการสู้ๆชั้นอื่นให้ชินก่อน

ทว่า......

"มินา, ก๊อบลินร่ายตัวนั้น เวทได้ผลยาก, เล็งไปที่ก๊อบลินดาบอีกตัว!"

"ข, เข้าใจแล้ว"

"เนียเริ่มสู้กับก๊อบลินร่ายก่อน!, ก๊อบลินดาบไว้ทีหลัง"

"เนียเนี้ยว, รับทราบเนี้ยว"

"ชาร์ลยืนรอ, ก๊อบลินตัวนั้นใช้ไฟไม่ค่อยได้ผล"

"ค่ะ"

【ประเมินละเอียด】ดูจุดอ่อนศัตรูได้อย่างมีประโยชน์เกินคาด

ตอนนี้ ชั้นเห็นเป็นงี้

『ก๊อบลินดาบ, เลเวล3』   ソードゴブリン

【วิชาดาบ, เลเวล2】

【ทนต่อการสู้ระยะประชิด, เลเวล 1】  近接戦闘に強い

【อ่อนต่อเวททั้งหมด, เลเวล4】  魔法全般に弱い

『ก๊อบลินดาบ, เลเวล 2』           キャスターゴブリン

【เวทไฟ, เลเวล 1】

【ทนต่อเวททั้งหมด, เลเวล 2】 魔法全般に強い

【อ่อนต่อการสู้ระยะประชิด, เลเวล 5】    近接戦闘に弱い

ยิ่งเลเวลสูง คงจะยิ่งมีผลมาก

เพราะงี้ ถึงออกคำสั่งทุกคนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ส่วนชั้นก็ยืนคุมเชิง ไม่ให้ก๊อบลินดาบออกโจมตีคนอื่นไง, อันนี้ไม่ได้อู้กินแรงคนอื่นนะเออ

ท่าทางสู้เช่นนี้ต่อไป ก็คงไม่มีปัญหา

คิดๆแล้ว, เนียก็จัดการก๊อบลินร่ายเสร็จ มารับช่วงช่วยสู้ก๊อบลินดาบต่อ

เวทรบกวนของมินาก็มีผลแล้ว, เช่นนี้ ถึงทนต่อการสู้ระยะประชิด ก็คงจัดการได้

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด, จัดการพวกก๊อบลินสำเร็จ

จุดอ่อนดูจะต่างกันออกไปในก๊อบลินแต่ละตัว

บ้างก็ทนต่อการสู้ระยะประชิด แต่แพ้การถูกทุบ

หรือเวทมนต์ บางตัวก็แพ้แค่เวทเฉพาะอย่าง

.......ประมาณนั้น

เอาเหอะ, ที่พวกเราใช้ได้ ก็มีแค่ไฟ ลม ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น เลยไม่ต้องคิดมาก

ล่ากันพอประมาณ จากนั้น ก็กลับกิลด์นักผจญภัย

และพบว่ากำลังโหวกเหวกอะไรกันอยู่

"มีอะไรเหรอ?"

ชั้นถามเหตุผลเมื่อเอาหินเวทออกมาวางเช่นเคย

"อ่ะ ....... , มีคนที่ไปชั้น 11 แล้วไม่กลับมา, แต่ว่า คนอื่นที่จะไปตามหาได้ถึงขนาดนั้นก็ไม่มี......!?”

ชะงักไปนิด แล้วพี่สาวพนักงานก็มาคว้ามือชั้นไว้และว่า

"ขอโทษที ฮาคุซัง, รบกวนหน่อย ช่วยไปหาคนที่ชั้น 11 ได้ไหมคะ?"

"แต่คนหายสาบสูญในดันเจี้ยน ก็เป็นไปได้ว่าจะคงตายไปแล้ว..........."

"ไม่ใช่ค่ะ!"

พี่สาวพนักงานฟันธงสรุปอย่างมั่นใจ

"บัตรนักผจญภัยนี่มีระบบตัดสินว่าเจ้าของมีชีวิตอยู่รึเปล่าด้วย, ซึ่งมีคู่ฉบับไว้ที่กิลด์ จึงรู้ได้ว่ายังไม่ตายค่ะ"

…….? ก็ไม่รู้สินะ, เอาเป็นว่ามีระบบแบบนั้นด้วยละกัน

"แต่ว่า พวกชั้นยังไปไม่ถึงชั้น 11 เลยนะ, ความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงเช่นนี้........."

"ตอนนี้ไม่มีใครที่ไปได้ไกลขนาดนั้นอยู่เลยค่ะ, พวกมืออาชีพออกไปที่อื่นกันหมด......"

จะว่าไป, ดันเจี้ยนก็ไม่ได้มีอยู่ที่นี่ที่เดียว, มีกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก

แต่ถ้าคิดถึงระยะซึ่งต้องเดินทางไป, หากินอยู่กับที่ๆเดียว จะดีกว่านะ

"ช่วยหน่อยเถอะค่ะ, มีแต่ฮาคุซังที่พึ่งพาได้!"

โดนกำมือแน่นขึ้นอีก

ช่วยไม่ได้, หันไปมองชาร์ลเพื่อยืนยัน

ชาร์ลเองก็พยักหน้า

เนียเอาแต่เหม่อมองบนฟ้า เลยไม่รู้ว่าคิดยังไง

ส่วนมินาไม่หันมาคุยด้วย

อืม, สำรวจคะแนนเสียงลำบากแฮะ

ดังนั้น เอาตามที่ชั้นว่าเลยแล้วกัน

"เข้าใจแล้ว, แต่ว่า จะไปได้ถึงไหนก็ไม่รับประกันนะ?"

"ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ, ฝากด้วยนะ"




NEKOPOST.NET