[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน ตอนที่ 37 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.37 - ใต้ดินชั้น 9


『เขี้ยวพิษชา』  麻痺毒の牙

【พิษชา, เลเวล 1】

ของที่ดรอป เป็นวัตถุดิบอาวุธเนียได้

เก็บมาซะ

จากนั้น ก็หาบันไดจนเจอ

 


ดันเจี้ยนคลูดฟ ชั้น 9——ที่นี่เป็นห้องขนาด 3 เมตร แบบชั้น 1, มีเส้นทางและมีห้องใหญ่ๆ

ยิ่งกว่านั้น มอนที่อาศัยอยู่ เหมือนจะเป็นก๊อบลินเช่นกัน

นึกว่าจะชนะสบาย, แต่พอเห็นก๊อบลิน ก็ต้องเปลี่ยนความคิด

เป็นก๊อบลินหรอก

แต่มันใส่เกราะ ถือดาบเหล็ก, บ้างก็มีธนู, บางตัวถือไม้เท้าใส่ผ้าคลุมด้วยซ้ำ

ท่าจะยากแล้ว

เห็นก๊อบลินแล้วก็คิดงั้นเลย

ถ้าไม่เห็นใกล้ๆอีกหน่อย ก็【ประเมินละเอียด】 ไม่ได้, แต่ไม่อยากจะเข้าไปใกล้เลยฟ่ะ

ตรงไปทางที่ไม่มีก๊อบลินดีกว่า

มันเป็นทางแยก ที่ฟากนึงมีก๊อบลินเยอะแยะ ส่วนอีกฟาก ไม่มี

แต่ว่า, เจอทางยังงี้สามรอบ จนเริ่มสงสัย

"แปลกจังนะ....."

"เหรอคะ?"

ชาร์ลเอียงหัวถาม

แต่นอกจากชั้น, เนียเองก็เห็นถึงความผิดปกติแล้ว

"แปลกเนี้ยว"

"นั่นสินะ, มาถึงตรงนี้ไม่มีมอน........."

"กลับกันเนี้ยว, ข้างหน้า มีมอนจำนวนมากเนี้ยว"

เนียว่างั้น ก็ไม่ผิดแน่

บางที เส้นทางอาจจะบีบ นำมายังห้องที่มอนเยอะๆก็เป็นได้

ชั้นลูบหัวเนียที่สังเกตขึ้นมา, แล้วก็กลับทางเดิม

ถ้าต้องสู้กับศัตรูจำนวนมากๆ กลับไปทางที่สู้กับก๊อบลินจำนวนน้อยเมื่อกี้จะดีกว่า

แล้ว มาถึงทางแยก, ชั้นก็ไปทางที่ก๊อบลินอยู่ และใช้ 【ประเมินละเอียด】

『 ก๊อบลินดาบ, เลเวล 3』       ソードゴブリン

【วิชาดาบ, เลเวล 2】

『ก๊อบลินร่าย, เลเวล 2』         キャスターゴブリン

【เวทไฟ, เลเวล 1】

ดูจะไม่แกร่งนัก

บางที มอนในฟากห้องนั้น คงแข็งแกร่งน่าดู

คิดแล้วก็สั่งการ

"เนียเล็งก๊อบลินตัวถือไม้เท้า! อย่าให้มันโจมตีล่ะ, ฝากมิฮาเอลรับมือกับตัวถือดาบที"

"เข้าใจแล้วเนี้ยว"

"เฮอะ, ถือดีอะไรวะ......."

เนียเชื่อฟังอย่างว่าง่าย ส่วนมิฮาเอลว่าอย่างอิดเอื้อนแต่ก็ทำตาม

จึงจัดการกันได้โดยง่าย

"หิ, ไม่พอมือเลย......."

ก็จริงที่มันดูไม่เท่าไหร่ แต่การต่อสู้ก็แบบนี้ล่ะ

จากนั้น เราก็ไปต่อ โดยเลือกแต่ทางที่มีก๊อบลิน

พวกก๊อบลินมันอยู่ในตำแหน่งเห็นได้ชัด นักผจญภัยเลยเลี่ยงๆกัน, เพราะงั้นล่ะมั้ง ถึงทำให้พวกมันมีเลเวลไม่สูง

ตอนเจออีกสามตัว ชั้นรับมือกับตัวนึงด้วย ซึ่งก็สามารถจัดการเองได้

แต่ว่า ถึงเดินหาแล้ว แต่ก็ไม่เจอบันได

"ก็เหลือแต่....ห้องนั้น"

เหลือห้องเดียว ห้องที่เนียบอกว่ามีมอนเยอะๆ

แบบนี้....ก็ต้องไปอย่างเลี่ยงไม่ได้สิ

เพียงแต่ ไม่เข้าไปสู้ให้โง่หรอก

"เนีย, ในห้องมีแค่มอนสินะ?"

"ใช่เนี้ยว ไม่ผิดแน่เนี้ยว"

งั้นก็ปล่อยเวทได้อย่างสบายใจ

"ชาร์ล, ยิงเวทเข้าไปในห้องข้างหน้าที่มีมอนอยู่ เอาให้แรงๆเลยนะ

"ค ค่ะ, รับทราบ"

ชาร์ลยกไม้เท้าร่ายเวท

จากตรงนี้ มอนไม่รู้ว่าเราอยู่ แต่เวทชาร์ลไปถึงแน่ๆ

แล้วไฟจากปลายไม้เท้า ก็พุ่งเข้าห้อง

ที่เหลือ ก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนแบบสัตว์

มาดูอีกที ก็เจอแต่หินเวทตกอยู่เยอะแยะแล้ว




NEKOPOST.NET