NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นักผจญภัยผู้ใช้ประเมิน

Ch.3 - มอนตัวแรก


ในดันเจี้ยน เป็นทางกว้างประมาณสามเมตร, ถึงจะสลัวๆ แต่ก็มีแสงนิดหน่อย จึงไม่ใช่ว่าจะมองไม่เห็น

ชั้นเดินนำ โดยมีชาร์ล็อตเตอยู่ข้างหลัง

"สลัวจังนะคะ......."

ชาร์ล็อตเตตัวห่อ ค่อยๆเดิน

ชั้นเองก็เดินช้าๆพลางจับดาบ พร้อมรับมือกับสิ่งที่จะออกมา

แต่ว่า ชั้นนี้กลับไม่มีอะไรเลย, ไม่มีมอนออกมาซักตัว

แล้วก็เจอกับบันไดลงข้างล่าง

“นึกว่าดันเจี้ยนจะเหมือนกับเขาวงกตกว่านี้อีกนะคะ”

"คงเป็นแค่ชั้นนี้ล่ะมั้ง?, ไม่มีมอนเลยด้วย ถ้าทางตรงดิ่งแบบนี้ทุกชั้น คงไม่ต้องตะลุยดันเจี้ยนกันหรอก "

"อ่ะ, ยังงี้เองเหรอคะ"

เราลงไปยังชั้นล่าง

จากนั้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไป

รู้สึกเหมือนกับมีพลังเวทเฉื่อยๆ

"ท่าทางดันเจี้ยนจริงๆจะเริ่มต่อจากนี้ไปแฮะ"

"นั่นสินะคะ"

เราตั้งสติ เดินกันช้าๆ

แล้วซักพักนึง มันก็ออกมา

เจอกับมอนตัวแรก ของการเข้าดันเจี้ยนนี้

เป็นมอนตัวเขียว สูงขนาดเอวชั้น

คงจะเป็นมอนที่เรียกว่าก๊อบลินนั่นล่ะ

"นั่น, มอนสินะคะ?"

"ใช่แล้ว"

ว่าแล้ว ชั้นก็ 【ประเมินละเอียด】เพื่อตรวจสอบศัตรูซักหน่อย

『ก๊อบลิน, เลเวล 1』

【วิชามีด, เลเวล 1】

มีสกิลด้วย, แต่ก๊อบลินกลับถือไม้ตะบองในมือ

จึงไม่ได้เกิดประโยชน์จากสกิลเลย.........แบบนี้ ชั้นเองก็พอรับมือแล้ว

แต่ว่านะ ก๊อบลินก็เลเวล【1】เอง

คงเป็นตัวไม่ค่อยแข็งแกร่งด้วย

เลเวลนี่ ไม่ใช่สิ่งแสดงให้ผู้คนเห็นกัน, เลยเป็นแค่การประมาณแบบคร่าวๆ……

"นั่น, จะจัดการได้รึเปล่าคะเนี่ย?"

ชาร์ล็อตเตเกิดความกังวลเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรหรอก, ชั้นลุยเอง แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็ช่วยสนับสนุนด้วยเวทแล้วกัน"

"เอ, เด, เดี๋ยวสิคะ......."

ชั้นไม่ได้ฟังชาร์ล็อตเตที่ห้ามเสียงดัง, และพุ่งเข้าหาก๊อบลินทั้งยังงั้น

เอาดาบเหล็กออกมา ฟันใส่หัวก๊อบลิน

เพราะฉับพลันเกินไป, ก๊อบลินจึงตอบสนองไม่ทัน โดนดาบเฉาะกบาลทั้งยังงั้น

"กรรรรรรร ......!"

พอก๊อบลินส่งเสียงคำราม

จะเอาอีกรึ?

ชั้นดึงดาบออกมา พร้อมรับการสวนกลับทุกรูปแบบ และตึงเครียดแบบหายใจไม่ค่อยได้

แต่ว่า ก๊อบลินล้มลงไปทั้งยังงั้น

ซักพัก, ร่างก๊อบลินก็หายไป เหลือทิ้งไว้แต่หิน ที่เรียกว่าหินเวท กับตะบองที่เคยอยู่ในมือมัน

หลังมอนถูกกำจัดไปซักนิด ร่างก็จะหายไปโดยทิ้งหินเวทไว้, บางครั้งก็ดรอปของด้วย

หินเวท ขายที่กิลด์นักผจญภัยได้

อันนี้เป็นรายได้ตัวหลัก, ส่วนวัตถุดิบสิ่งของดรอปอื่นๆ ก็ขายได้เช่นกัน

เอาเหอะ ไม้ตะบองคราวนี้ไม่ขายหรอก.……

ถ้าไม่มีอาวุธคงกังวลใจ ชั้นจึงส่งให้ชาร์ล็อตเต

"ขอบคุณมากค่ะ"

"ไม่ต้องคิดมากหรอก, ถึงจะใช้เวทได้แค่ไหน แต่ไม่มีอาวุธติดตัว คงกังวลใจสินะ"

"จ, จริงด้วยสิคะ!? ทำไมหนูถึงจะใช้เวทมนต์ได้ล่ะคะ!"

ชาร์ล็อตแปลกใจ

ก็นะ, ถ้ามีสกิล มันก็ต้องใช้ได้......แต่ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองมีสกิล ก็จะใช้ไม่ได้สินะ?

ชั้นเองก็ทำการประเมินได้ เมื่อมารู้เอาว่าชั้นสามารถใช้สกิลประเมินได้เนี่ยล่ะ

เพราะงั้นชาร์ล็อตเตเองก็คงเช่นกัน……

งั้นคุยเรื่องที่มีสกิลก่อนดีไหม

"ชาร์ล็อตเต……"

"อ่ะ, เรียกหนูว่าชาร์ลก็ได้ค่ะ, ทุกคนที่สถานลี้ยงเด็กกำพร้าก็เรียกยังงั้น”

"เข้าใจแล้ว, งั้นเรียกชั้นว่าฮาคุก็ได้, เอาล่ะ ชาร์ล...."

"ค่ะ……"

ชาร์ลสูดหายใจลึก, มองชั้นอย่างจริงจัง

"เธอมีสกิลเวทอยู่นะ"

"คะ, เอ๋!? เเเแเอ๋......."

ชาร์ลร้องเสียงดังสะท้อนทั่วดันเจี้ยน




NEKOPOST.NET